ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
1,030 hits
கண்டதும் காதலில் கலந்த இரு ஜீவன்கள்,
கனவுகள் கோடி கண்களில் தேக்கி காத்திருக்க,
மனமொத்த தம்பதிகளாக மணமேடை ஏறினார்களா – இல்லை
மனமுடைந்த காதலர்களாக மனக்கிலேசத்தில் பிரிந்தார்களா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 01…
மாலை அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பிய மகள் காயத்ரி, தோள்பையை வீசி எறிந்த விதத்திலேயே, போன காரியம் கைகூடவில்லை என்று புரிந்துகொண்டார் சாரதா.
“நம்ம வேணும்னா ரிஷிகிட்ட எடுத்துச் சொல்லலாமே டி…” சாரதா மென்று விழுங்க,
“என்னன்னு எடுத்துச் சொல்லணும்?” கறாராகக் கேள்வியைத் திருப்பியவள்,
“தம்பி, தம்பி! அக்காவுக்கு முப்பத்தாறு வயசாகுதுடா. நீ அவர் தங்கையைக் கல்யாணம் செய்துகிட்டாதான், எங்க கல்யாணம் நடக்கும்னு விக்ரம் தீர்மானமா சொல்லிட்டாரு. எனக்காக உன் முடிவை மாத்திக்கோன்னு கெஞ்ச சொல்றீயா?” எகத்தாளமாகக் கேட்டு, தன் அறைக்குள் புகுந்தாள்.
“அப்படிக் கேட்டாதான் என்ன தப்பு?” எனப் பின்தொடர்ந்தவர், “எப்படி இருந்தாலும் அவனும் நாளைக்கு ஒரு பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்துக்கத்தானே போறான். அது ஏன், அவனை விரும்புறேன்னு வாய்விட்டு சொல்ற, மாப்பிள்ளையோட தங்கை கீர்த்தனாவா இருக்கக்கூடாது?” விடாமல் நச்சரித்தார்.
அம்மாவின் அர்த்தமில்லா பேச்சில் கடும்கோபம் கொண்டவள்,
“ஒரு விஷயம் நல்லா புரிஞ்சுக்கோ மா! திருமண பந்தத்தின் அடிப்படைத் தேவை நல்லதொரு புரிதல். கல்யாணமே வேணாம்னு சொல்ற உன் மகனை வற்புறுத்தி சம்மதிக்க வெக்குறதும் தப்பு; பெண்பார்க்க வந்தவர், முதல்ல பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்டு, அப்புறம் தங்கை விருப்பம் நிறைவேற்றினால் கல்யாணம் செய்துப்பேன்னு நிபந்தனை போடுறதும் ரொம்பத் தப்பு.
சுயநலம் படைத்த இவர்கள் கரிசனம் காட்டித்தான் எனக்குக் கல்யாணம் ஆகணும்னு இல்ல; கண்ணீர்விட்டு கெஞ்சும் ரகமும் நான் இல்ல!” தீர்மானமாக உரைத்தவள், தனித்து வாழ்வதே மேலென்று கூறி அறையின் கதவைப் படார் எனச் சாற்றினாள்.
மனத்தைப் புண்படுத்தியவர்கள் மேலிருந்த கோபத்தை அறைக்கதவு மீது மட்டும்தான் காட்டமுடிந்தது அவளால்… அந்தச் சமயத்தில்.
எதிர்பார்த்து ஏமாறுவதே வாழ்க்கையின் நியதியானது எனத் துவண்டுபோன சாரதாவின் கண்கள், நிழற்படமாக மாறிய கணவரின் முகத்தைத் தழுவியது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் தன்னையும் பிள்ளைகளையும் நிர்கதியாகத் தவிக்கவிட்டு, உலக வாழ்க்கையை விட்டொழித்த அவர்தானே ஏமாற்றத்தின் வலியை முதன் முதலில் உணர்த்தியவர்.
தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் பணிபுரிந்து வந்த கணவர், சற்றும் எதிர்பாராத நேரத்தில் சாலை விபத்தில் சிக்கி உயிரிழந்ததும் , குடும்பச் சுமைகள் அத்தனையும் சாரதாவின் தோளில் விழுந்தது.
துக்கம் விசாரித்த உறவுகள் பக்கம் பக்கமாக அனுதாபங்கள் வாய்மொழிந்ததோடு சரி.
ஆறுதல் பேச்சும், இலவச அறிவுரைகளும் மனத்தின் வலியை குறைக்குமே தவிர, வயிற்றுப் பசியைப் போக்காது என்ற நிதர்சனத்தை உணர்ந்தார் சாரதா. கண் கசியக்கூட நேரமில்லாமல் அயராது உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டார்.
கணவர் சேமித்து வந்த வங்கிக் கணக்குகளைச் சட்டப்பூர்வமாகத் தன் பெயரில் மாற்றிக்கொண்டு, விபத்தில் மரித்த கணவரின் பெயரில் கிடைத்த நஷ்டயீடு பெறுவதற்குள்ளே, வீட்டின்மேல் வாங்கியிருந்த கடன் தொகை இரண்டு மடங்காகப் பெருகியிருக்க, அப்பணம் முழுவதும் வந்த வேகத்திலேயே கரைந்தும் போனது.
கழுத்தை நெறிக்கும் அத்தியாவசிய செலவுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, கனத்த மனத்தோடு அவ்வீட்டை விற்று, புறநகர் பகுதிக்கு இடம் பெயர்ந்தார்.
வரவுகளையும் செலவுகளையும் இழுத்துப் பிடிப்பதே அன்றாட நியதியாக, அத்தனை இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், மேல்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியராக சாரதா செய்து வந்த ஆத்மார்த்தமான சேவைதான், பிள்ளைகளுக்குப் புண்ணியத்தைச் சேர்த்தது.
காயத்ரி மற்றும் ரிஷிகுமாரின் பள்ளிப்படிப்புச் சார்ந்த அத்தனை செலவுகளையும், பள்ளி நிர்வாகம் ட்ரஸ்ட் மூலம் ஏற்க முன்வந்தனர். அதற்குக் கைமாறாகப் பிள்ளைகள் இருவரும் தங்கள் பள்ளியிலேயே பயில வேண்டுமென்றும், நன்றாகப் படித்து நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்க வேண்டும் என்று மட்டும்தான் எதிர்பார்த்தனர்.
கல்விச் செல்வத்தின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்திருந்த சாரதா, பிள்ளைகளின் படிப்புச் செலவுக்கான உதவி தக்க சமயத்தில் கிட்டியதில் பெரும் பாரம் குறைந்தது போல உணர்ந்தார்.
மூத்தவள் காயத்ரியும், இளையவன் ரிஷிகுமாரும், அன்னையின் கஷ்டங்களை அறிந்து, தங்கள் முழு கவனத்தையும் கல்வியில் செலுத்தினர். அவர்களின் திறமையையும், கற்பதில் அவர்கள் காட்டும் ஆர்வத்தையும் மெச்சிய கல்வி நிர்வாகம், பிள்ளைகள் விரும்பிய துறையில் மேற்கொண்டு படிக்கத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் முன்வந்து செய்தனர்.
அதன் பலனாக, இரண்டு பட்டப்படிப்புகள் முடித்த கையோடு, காயத்ரி ஒரு பிரபலமான மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தாள். குடும்பப் பொறுப்புகளை ஏற்று, அன்னையின் சுமைகளைக் குறைத்ததோடு மட்டுமில்லாமல், விமானியாக விரும்பிய தன் தம்பி ரிஷிகுமாரின் படிப்புச் செலவுகளையும் ஏற்றாள்.
ரிஷிகுமாரும், விமானியாகும் தன் லட்சியத்தில் வெற்றி பெற்று, சர்வதேச விமானங்களின் நிறுவனம் ஒன்றில் சேர்ந்தான்.
காயத்ரியின் இருபத்து-ஐந்தாம் வயதில் தொடங்கியது அவள் சுயம்வரத்தின் முதல் அத்தியாயம்.
தகப்பன் இல்லாத பிள்ளைகள்; தலைச்சன் பிள்ளை; அதிகமாகப் படித்து இருக்கிறாள்; ஜாதகம் பொருந்தவில்லை என்று ஏதேதோ காரணங்களை அடுக்கி, பெண்பார்க்க வந்தவர்கள் கைவிரிக்க, ஆண்டுகள் அதன்போக்கில் உருண்டோடியது.
மாதத்தின் பாதி நாட்கள் ஆகாயத்திலும், மீதமுள்ள நாட்களில், பல நேரங்களில் பாஷை தெரியாத ஊரிலும், சில நேரம் மட்டுமே தாய்மண்ணில் கழித்த மகன் ரிஷிகுமாரோ, திருமண பந்தத்தில் சிக்கிக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்று தீர்மானமாகச் சொல்லிவிட்டான்.
காலத்தின் போக்கில் மகனின் எண்ணங்கள் மாறும் என்று நம்பிய அன்னையின் கவலையெல்லாம் மகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றி மட்டுமே இருந்தது.
காயத்ரி வேலை செய்யும் கிளைக்குப் பணிமாற்றத்தில் வந்த விக்ரம், அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினான். சிறு வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்து, அவனும் அவன் தங்கை கீர்த்தனாவும் தாய்வழி தாத்தா வீட்டில் வளர்ந்ததால், காயத்ரியின் குடும்பநிலை அவனுக்குச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியிருக்கவில்லை.
பெரியவர்கள் சம்மதத்துடன் திருமணம் நல்லபடியாக நிச்சயமானது. மகளின் கல்யாணத்திற்கு முட்டுக்கட்டை போட்ட இடையூறுகளைத் தகர்த்துவிட்டதாக சாரதா பெருமூச்சுவிட, அச்சமயம் மேற்படிப்புக்காக லண்டன் சென்றிருந்த விக்ரமின் தங்கை கீர்த்தனா, வருங்கால அண்ணியை சந்திக்க வந்திருந்தாள்.
அவளுக்குப் பருக பழச்சாறு கொடுத்து அன்பாக உபசரித்த சாரதா,
“போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகமா இருக்குறதுனால, உங்க அண்ணனே காயத்ரியை அழைச்சிட்டு வந்துட்டு இருக்காரு மா. சீக்கிரம் வந்துடுவாங்க!” மகள் அலைபேசியில் அழைத்து தகவல் சொன்னதாக கீர்த்தனாவிடம் கூறினார்.
அதைக்கேட்ட கீர்த்தனாவின் இதழ்கள் குறும்பாக வளைந்தன.
“அண்ணன் ஏதோ விமானத்தில் பறந்து வரா மாதிரி விளக்கம் சொல்றாரு. நீங்களும் அதை நம்புறீங்களே! போக்குவரத்து நெரிசலில் யார் வண்டி ஓட்டினாலும் வேகமாக வரமுடியாது. அண்ணா வருங்கால மனைவியோட நேரம் செலவழிக்க சாக்கு சொல்றாரு!” எனக் கண்சிமிட்டவும், சாரதாவின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியின் ரேகைகள் விரிந்தன்.
விமானம் என்றதும் மகனின் நினைவு வர, அவனைப் பற்றி கீர்த்தனாவிடம் பெருமையடித்த சாரதா, பிள்ளைகளின் புகைப்படங்களைக் காட்டுவதாகச் சொல்லி, ஆல்பங்களை எடுத்துவந்தார். கீர்த்தனாவும் அவற்றை ஆவலாகக் கண்டுகளித்தாள்.
காயத்ரி அண்ணனுக்கு ஏற்ற மனையாள் என நெகிழ்ந்தாள்.
பிள்ளைகளின் அருமை பெருமைகளை சாரதா தன்னிச்சையாகப் பாட, கீர்த்தனாவின் கவனம் ரிஷிகுமார் பக்கம் திரும்பியது.
விமானியாகப் பணிபுரியும் நேரத்தில், விளையாட்டு மைதானத்தில், விவாத மேடையில், வெளியூர்களில் என இடத்திற்கு ஏற்றார்போல உடை அணிந்திருந்தவனின் உடல்மொழி, தோற்றம், பாவனை அனைத்தும் அம்சமாகவே இருந்தது. அதில் ஒரு குழுப் புகைப்படத்தில் குறும்பு நகையுடன் கண்கள் சுருக்கி நிற்கும் மகனை சாரதா சுட்டிக்காட்ட,
“இவனா உங்க மகன்?” கீர்த்தனா கண்கள் அகல உற்று நோக்கினாள்.
“ஆமாம் மா!”
அவனைக் கண்டுகொண்டவளின் மனம் கடந்தகாலத்தில் பயணிக்க, அச்சமயம் காயத்ரியும் விக்ரமும் ஜோடியாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.
அவர்களை வரவேற்கும் பரபரப்பில் சாரதாவோ கீர்த்தனாவின் முகமாற்றத்தைக் கவனிக்கவில்லை.
விக்ரம் தன் வருங்கால மனைவியின் தோளினை வளைத்து, தங்கைக்கு அறிமுகம் செய்தான். தன்னவனின் ஸ்பரிசத்தில் வெட்கமும், பூரிப்பும் கலந்தவளாக மென்மையாகச் சிரித்த காயத்ரி,
“பிரயாணம் எல்லாம் எப்படி இருந்துது கீர்த்தனா. லண்டனில் இருந்து இந்தியா வர பத்து மணிநேரமாகும்ல… ஜெட் லேக் போச்சா?” நலன்விசாரித்தாள்.
“லண்டனிலிருந்து கூடச் சீக்கிரம் வந்துடலாம் அண்ணி. இங்க இருக்குற அடையாரிலிருந்து வரத்தான் ரெண்டு நாளாகும் போல.” சாலை நெரிசல் எனச் சாக்கு சொன்னவளைக் கிண்டல் செய்ததோடு மட்டுமில்லாமல், அண்ணன் கைவளைவில் நெளியும் அவள் முகபாவனைகளையும் ரசிக்கவே செய்தாள்.
“ரொம்ப நேரம் காக்க வெச்சுட்டோமா கீர்த்தனா.” பல்லைக் கடித்து அசடுவழிந்தாள் காயத்ரி.
“பரவாயில்ல அண்ணி. அத்தையோட பேசிட்டு இருந்ததுல நேரம் போனதே தெரியல….” அவள் கூறவும்,
காயத்ரியின் கண்கள், மேஜை மேல் பரப்பியிருந்த ஆல்பங்களைத் தழுவியது.
“அம்மா, மகன் புராணம் பாடி இருப்பாங்களே. என்னைப் பற்றி ஏதாவது சொன்னாங்களா?” அன்னையின் சுபாவம் அறிந்த காயத்ரி வினவ,
மாப்பிள்ளைக்கும் மகளுக்கும் பருக பழச்சாறு எடுத்து வந்த சாரதா,
“இவளுக்கு இதே வேலைமா. இவ பிறந்தப்போ, நினைச்சபோது ஃபோட்டோ எடுக்க எல்லாம் வசதியில்ல. அப்பப்போ ஸ்டூடியோல எடுப்போம். ஆனால் ரிஷி பிறந்த சமயம், எங்ககிட்டயே கேமேரா இருந்துது. அதனால அவன் ஃபோட்டோஸ் நிறைய இருக்கும். இதை ஒரு குறையா சொல்றதே இவளுக்கு வழக்கமா போச்சு.” உதட்டைச் சுழித்தார்.
“கேமேரா வாங்கின பிறகு என்னையும் சேர்த்து எடுத்திருக்க வேண்டியதுதானே. மகனை மட்டும் வளைச்சு வளைச்சு எடுத்திருப்பாங்க கீர்த்தனா. அவங்களுக்கு ரிஷி தான் ஒஸத்தி. இப்போ கூடப் பாரு கீர்த்தனா…கல்யாணம் எனக்கு; ஆனால் ரிஷிக்கு எப்போ சௌகரியமோ, அந்தச் சமயத்துல திருமணத்திற்குத் தேதி குறிக்கலாம்னு சொல்றாங்க…” காயத்ரி புலம்ப,
“ஆகாயத்திலேயே மிதக்குறவன் அக்கா கல்யாணத்துக்கு விடுப்பு எடுக்கணுமேன்னு அக்கறையில் அப்படிச் சொன்னேன்.” கழுத்தை நொடித்த சாரதா,
“உனக்கும் ஏதோ முக்கியமான தேர்வுகள் இருக்குன்னு மாப்பிள்ளை சொன்னாரே மா?” கீர்த்தனாவிடம் வினவினார்.
ரிஷிகுமார் பெயரைக் கேட்டு, அவன் நினைவுகளில் மிதந்தவளோ, “அண்ணா! எனக்கும் ரிஷிக்கும் கல்யாணம் செய்துவைங்க!” பட்டென்று உடைத்தாள்.
சம்பந்தமே இல்லாமல் பேசும் அவளை மூவரும் குழப்பமாகப் பார்த்தனர்.
மகனின் குணாதிசயங்களைக் கூறி கீர்த்தனாவின் மனத்தில் தேவையில்லாத ஆசைகளை வளர்த்துவிட்டதாக யோசித்த சாரதா,
“கீர்த்தனா! என்னமா திடீர்னு?” என்றார் பதற்றத்துடன்.
“அட அத்தை! கணவர் விமானியாக இருந்தால், சாலை போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டாம் பாருங்க…” கீர்த்தனா கிண்டலாகப் பதிலளித்து கண்சிமிட்ட, சாரதா தன் யூகம் சரியென்ற முடிவுக்கே வந்துவிட்டார்.
“என்ன உளறுற கீர்த்தி!” விக்ரம் அதிராத குரலில் அழுத்தமாகக் கேட்க,
“அண்ணி! நான் அண்ணன்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்!” மொட்டையாகக் கூறி புறப்பட எழுந்தாள்.
“எதுவாயிருந்தாலும் இங்கேயே சொல்லு கீர்த்தி!” விக்ரம் தடுக்க, அவளோ செவிசாய்க்காமல் கிளம்ப வேண்டுமென்று தர்க்கம் செய்தாள்.
காயத்ரி தன்னவனுக்குப் புறப்படும்படி ஜாடை காட்ட, விக்ரம் தங்கையைப் பின்தொடர்ந்தான்.
அண்ணனுடன் தனியாகப் பேச வேண்டுமென்று அழைத்துச் சென்றவள், தனக்கு ரிஷிகுமாரை முன்னமே தெரியும் என்றும், நம்பி திருமணத்திற்குச் சம்மதம் சொல்லும்படியும் கேட்டுக்கொண்டாள்.
எங்கே எப்படி பழக்கமானது என்று மேலும் கேள்விகளை எழுப்பிய அண்ணணிடம் விவரங்களைச் சொல்ல மறுத்ததோடு மட்டுமில்லாமல், தானே ரிஷிகுமாரைச் சந்தித்துப் பேசவேண்டும் என்றும் நச்சரித்தாள்.
“உன் பிடிவாதம் அர்த்தமற்றது கீர்த்தி. நீ எதையும் விளக்கிச் சொல்லாமல், நான் எப்படி காயத்ரிகிட்ட மேற்கொண்டு பேச முடியும்?” விக்ரம் சலித்துக்கொள்ள,
“உனக்கு என்மேல நம்பிக்கை இல்லையா ‘ண்ணா.” என்று அப்பாவியாகக் கேட்டு அவன் வாயடைத்தாள்.
அவனால் சட்டென்று ஒரு முடிவிற்கு வரமுடியவில்லை. கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் சோஃபாவில் விழுந்தவன் அமைதிகாக்க, அவன் காலடியில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவள்,
“ரிஷிக்கும் என்னை ரொம்பப் பிடிக்கும் ‘ண்ணா. முன்னறிவிப்பு எதுவும் இல்லாமல், ஜஸ்ட் லைக் தட் அவன் முன்னாடி போய் நின்னு இன்பதிர்ச்சி கொடுக்கணும்னு நினைக்கறேன்.” தன் மனத்தின் ஆசையைக் கூறி,
“நீயும் காயத்ரி அண்ணியும், நானும் ரிஷியும்னு இப்படி நம்ம நாலு பேரும் ஒரே குடும்பமானா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும் ‘ண்ணா.” ஏக்கம் அவள் குரலில் தொக்கி நின்றது.
தொட்டதுக்கு எல்லாம் இன்பதிரிச்சி கொடுக்கும் தங்கையின் சுபாவம் அவனுக்கும் பரிச்சயம்தான். ஆனால் திருமண விஷயத்தில் இவ்வாறு விளையாடுவது சரியில்லை என்று அவன் தயங்க,
“ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் ‘ண்ணா… இந்த ஒருமுறை மட்டும் ‘ண்ணா…” கண்கள் சுருக்கி கொஞ்சி அண்ணன் மனத்தை வென்றாள்.
தங்கையின் காதலுக்குப் பச்சைக்கொடி காட்டிய விக்ரம், தன்னவளிடம் இந்த நற்செய்தியைப் பகிரும் ஆர்வத்துடன் அலுவலகத்திற்கு வந்தான்.
“அவளுக்கு ரிஷியை ஏற்கனவே தெரியும்னு சொல்றீங்க. அவனோட ஃபோன் நம்பர் கூடவா வாங்காம இருந்திருப்பா?” யோசனையாக வினவினாள் காயத்ரி.
“அதுதான்மா எனக்கும் புரியல.” என்றவன், தங்கையின் குறும்புத்தனத்தையும், அவள் ரிஷிகுமாருக்கு இன்பதிர்ச்சி கொடுக்க விரும்புவதாகவும் பதிலளித்தான்.
“ஒருவேளை முகநூல் நட்பு, ரயில் சிநேகம் இப்படி ஏதாவது இருக்குமோ…இல்ல…” தன் மூளைக்கு எட்டிய வழிகளை அடுக்கியவளின் முகம் தீவிர யோசனையில் மூழ்க,
அவள் உச்சந்தலையில் குட்டி, “விமான சிநேகம்னு சொல்லு…” நமுட்டுச் சிரிப்புடன் திருத்திச் சொல்லி, கீர்த்தனா அவனை ஏதாவது விமான பயணத்தில் பார்த்து, அவன்மேல் காதல் கொண்டிருபாள் என்று தங்கையின் சுட்டித்தனத்தை கிண்டல் செய்தான் விக்ரம்.
“ஆமாம் ஆமாம்! ஆஃபிசில் சேர்ந்து ஒரே வாரத்துல ஒருத்தருக்குக் காதல் வந்த மாதிரி…” அண்ணனைப் போல தங்கை என வம்பிழுத்தாள்.
விக்ரமின் முகம் காதலில் ஜொலித்தது .
“நம்மள மாதிரியே, உன் தம்பியும், என் தங்கையும் கல்யாணம் செய்துகிட்டா, நாம எப்பவும் ஒரே குடும்பமா இருக்கலாம்.” மிதப்பாகப் பேசி ரிஷிகுமாரின் கைபேசி எண்ணை தரும்படி நினைவூட்டினான்.
காயத்ரிக்கும் அதில் விருப்பம்தான். ஆனால், திருமணத்தில் நாட்டமே இல்லாத தம்பியின் சம்மதம் பெறுவது சுலபமில்லை என்று அறிந்தவளால், அவனைப்போல சந்தோஷப்பட முடியவில்லை. அவனுக்கு வீண் நம்பிக்கை தர விரும்பாதவள்,
“இது நான்மட்டும் எடுக்கக்கூடிய முடிவில்லை விக்ரம். ரிஷி இப்போ இயூரோப் போயிருக்கான். சமயம் பார்த்து அவன்கிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்குச் சொல்றேன்.” மென்னைகையுடன் அவன் கரங்களில் தட்டிக்கொடுத்தாள்.
“சரி மா. கீர்த்தனா என் தங்கைன்றதை மட்டும் சொல்லு. மற்ற விவரங்களை எல்லாம் அவளே அவளுடைய ஆசைநாயகன் கிட்ட நேரடியா பேசிக்கணுமாம்.” தங்கையிட்ட நிபந்தனைகளைக் குறும்பாகச் சொல்லி கண்சிமிட்ட, அவளும் மென்னகையுடன் தலையசைத்தாள்.
காயத்ரி யூகித்ததுபோல, திருமணம் என்ற பேச்சு எடுத்த மறுநொடியே ரிஷிகுமார் திட்டவட்டமாக மறுத்தான்.
விக்ரம் சொன்னதைப் போல, நால்வரும் ஒரே குடும்பமாக வாழலாம் என்றும் சொல்லி நன்மைகளை அடுக்கினாள். கீர்த்தனா அவனுக்குத் தெரிந்த பெண்ணாக இருக்கக்கூடும் என்றும் ஜாடைமாடையாகப் பேச்சுக்கொடுத்தாள். ஆனால் ரிஷிகுமார் எதற்கும் செவி சாய்க்கவில்லை.
கீர்த்தனா என்ற எவரையும் தனக்குத் தெரியாது என்று நிர்த்தாட்சண்யமாக மறுத்தான்.
கீர்த்தனாவுக்கு ரிஷிகுமார் மேல் ஒருதலைக் காதல் மலர்ந்திருக்கக் கூடும் என்ற கோணத்தில் யோசித்த காயத்ரி, எப்படியாவது தம்பியின் மனத்தை மாற்றிவிடலாம் என்ற நப்பாசையில் அவளிடம் ஒருமுறை பேசிப்பார்த்தப் பின் முடிவெடுக்குமாறு கூறினாள்.
ஒரு மாதமாய் கீர்த்தனா புராணம் பாடும் தமக்கையின் தொல்லையில் பொறுமையிழந்த ரிஷிகுமார், அக்காவின் கைபேசி அழைப்புகளை தவிர்த்தது மட்டும்மில்லாமல், வீட்டிற்கு வரும் ஓரிரு நாட்களையும் தவிர்த்தான்.
பிடிவாதத்தின் மொத்த உருவாய் திகழும் தம்பியின் செயலில் சலிப்புத்தட்டியது அவளுக்கு.
தன்னவனிடம் பொய்காரணங்கள் கூறி இதோ அதோ என்று நாட்களைக் கடத்தியவள், இதற்குமேலும் மூடி மறைக்க முடியாது என்று உணர்ந்து, விக்ரமிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.
தங்கையிடம் பேசிப்பார்த்தால் தெளிவு பிறக்கும் என்ற எண்ணத்தில், அவன் கீர்த்தனாவிடம் வினவ, அவளோ தன் திட்டத்தில் உறுதியாக இருந்தாள்.
இருவரின் கூற்றையும் அலசி ஆராய்ந்த காயத்ரியும், விக்ரமும் யார் பக்கம் உண்மை என்று புரியாமல் குழம்பினார்கள்.
“உன் தம்பி சொல்றத நம்ப முடியல காயத்ரி.” விக்ரம் தன் எண்ணத்தைக் கூற,
“ரிஷிக்குத் திருமணத்தில் விருப்பமில்லதான். அதுக்காக ஒரு பெண்ணைத் தெரியலன்னு பொய்சொல்ற அளவுக்குக் கீழ்த்தனமா நடந்துக்கமாட்டான்.” காயத்ரியும் சற்று திடமாகவே பேச,
“அப்போ என் தங்கை பொய்சொல்றான்னு சொல்றீயா?” பொறுமையிழந்தான் விக்ரம்.
இளையவர்களின் பிடிவாதத்தால் மூத்தவர்கள் இடையே மனஸ்தாபங்கள் வளர்ந்தது.
“ஏன் இருக்கக்கூடாதா?” சண்டைக்கு வந்தவள், “என் தம்பியைத் தெரியும்னு சொல்ற உங்க தங்கை, எங்க எப்படி அவங்களுக்குள்ள பழக்கம் ஏற்பட்டுதுன்னு சொல்ல ஏன் இவ்வளவு தயங்குறா?” இடித்துக்காட்டினாள்.
“அதான் சொல்றாளே! அவனுக்கு ஏதோ இன்பதிர்ச்சி தரணும்னு…” விக்ரம் நினைவூட்ட,
“விளையாட்டுத்தனமா அவ சொல்றதுக்கு எல்லாம் நீங்க இவ்வளவு செல்லம் கொடுக்குறது கொஞ்சம்கூட நல்லா இல்லை விக்ரம்.” சலித்துக்கொண்டாள் காயத்ரி.
“நான் என் தங்கைக்குச் செல்லம் கொடுக்குறேன்னா, அப்போ பிடிக்கொடுக்காம பேசும் உன் தம்பிக்குப் புத்திமதி சொல்லாம தட்டிக்கழிக்குற உன் போக்கு என்னவாம்?” அவனும் பதிலுக்கு இடித்துக்காட்டினான்.
குரலை உயர்த்திப் பேசிய அவன் தோரணையில் பெண்ணவளுக்குச் சுருக்கென்று இருந்தது.
“நான் எங்க தட்டிக்கழிக்கிறேன் விக்ரம். அவன் கீர்த்தனாகிட்ட பேச மாட்டேன்னு சொன்னா, நான் என்ன பண்ண முடியும்?” மனமுடைந்தாள் காயத்ரி.
அதில் அவனுக்கு அவள்மேல் பரிதாபம் வரவில்லை. மாறாக கோபம்தான் தலைக்கேறியது.
இத்தனை தூரம் சொல்லியும், கீர்த்தனாவிடம் பேசக்கூடத் தயாராக இல்லாத ரிஷிகுமாரின் திமிரைக் கண்டு பூத்த கோபம்.
தம்பிக்குக் கண்மூடித்தனமாகத் தம்பட்டம் அடிக்கும் அக்காளின் மேல் வந்த கோபம்.
தன் தங்கையின் செயல்களைக் குறைகூறி, பழியைத் தங்கள் மீது திசைதிருப்பும் அவள் பேச்சில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த கோபம்.
மௌனம் காக்கும் தன்னவனின் வாடிய முகத்தைப் பார்க்கச் சகிக்காமல், அவன் விரல் கோர்த்தவள், “மன்னிச்சிடுங்க விக்ரம்! ரிஷிக்குக் கல்யாணத்துல துளிக்கூட விருப்பமில்ல. கீர்த்தனாவுக்குப் புரியவைங்க.” பிரச்சனைகளுக்கு முடிவுகட்டும் எண்ணத்தில் தன்மையாகப் பேசினாள்.
அவள் மென்குரலோ, கொழுந்துவிட்டு எரியும் அவன் கோபத்திற்குத் தீனியாக மாறியதுதான் மிச்சம்.
“அப்போ நம்ம கல்யாணத்தைப் பற்றியும் மறந்துடு காயத்ரி!” அவனும் தீர்க்கமாகப் பதிலளித்தான்.
தன்னை மணந்துகொள்ள விரும்புவதாகத் தேனொழுகப் பேசியவன், தங்கை விருப்பமே பிரதானம் எனச் சொல்வதும், அதற்காக நிச்சயித்த திருமணத்தை ரத்து செய்வதையும் கண்டவளுக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்துப்போனது.
பதிலேதும் சொல்லாமல் அவ்விடத்தைவிட்டு விறுவிறுவென நகர்ந்தாள்.
உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லாமல் தட்டிக்கழித்து,
உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசும்,
உடன்பிறந்தவர்களின் பிடிவாதத்தால் – திருமணத்தில்
உடன்பாடு இல்லாமல் பிரிந்தவர்களுக்கு- மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
பின்குறிப்பு:
பசுமரத்தாணி நினைவுகள் சிறுகதையை ஆரம்பப் புள்ளியாக வைத்து, நெடுநாவலாக எழுத முயற்சி செய்துள்ளேன். எனவே முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில், சிறுகதையில் வந்த அதே காட்சிகளுடன், நெடு நாவலுக்குத் தேவையான கூடுதல் விவரங்களையும் சேர்த்து எழுதியுள்ளேன்.
Please Comment Here