ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
261 hits
மரு மக(னே)ளே என மறுகி உறவாடும்,
மாமன் அத்தையின் பாசமும் சளைத்தது இல்லை,
மறு வழிச் சொன்ன உடன்பிறந்தவன் அவன் அன்பில்,
மங்கை மதி மயங்கி போனாளா – அவ நம்பிக்கையில்
மனச் சஞ்சலத்தில் தவித்தாளா- மறுமொழியும்,
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 05…
சென்னை, இந்தியா
விக்ரமின் கைப்பேசி அலறிய சத்தத்தில் தூக்கிவாரிப்போட்டு எழுந்தாள் காயத்ரி.
அதற்குள் விடிந்துவிட்டதா என வணங்காமல் அலாரத்தை அணைக்க முற்பட்டவள், திரையில் ‘கீர்த்தனா காலிங்க்’ எனக் கண்டதும் ஒட்டு மொத்த தூக்கத்தையும் தொலைத்தாள்.
‘இவள் எதற்கு இத்தனை அதிகாலையில் அழைக்கிறாள்!’ என்ற சிந்தனையோடு அழைப்பை ஏற்கலாமா வேண்டாமா என அவள் திரையை வெறித்துப் பார்த்து அமர,
“பத்து நிமிஷம் காயுமா!” அலாரத்தின் இன்னிசை என நினைத்த விக்ரம், கண் விழிக்காத நிலையில் அவளை இடையோட கட்டிக்கொண்டு சிறுபிள்ளைப்போல சிணுங்கினான்.
“அதை உங்க தங்கை கிட்டயே சொல்லுங்க.” என்றவள், அவனுக்கு யோசிக்க அவகாசம் தராமல் அழைப்பை ஏற்றாள்.
“அண்ணா! எப்படி இருக்கீங்க? ஆஃபீஸுல இருக்கீங்களா?” கீர்த்தனாவின் உற்சாகக் குரல் அறையை நிரப்பியது.
காணொளி அழைப்போ எனத் திடுக்கிட்ட விக்ரம் பதறியடித்து எழுந்து அமர்ந்தான்.
தன்னவனின் பயத்தை ரசித்து நமுட்டாகச் சிரித்த காயத்ரி, “அடியேய் மணி நாலு தாண்டி ஆகுது.” சலிப்பாகப் பதிலுரைக்க,
அப்போதுதான் நேரத்தைக் கவனித்தாள் கீர்த்தனா.
உடனே பேசிவிட வேண்டுமென்ற வேகத்தில் நேரத்தைக் கூடக் கவனிக்காமல், அழைத்து விட்டதை உணர்ந்து பல்லைக் கடித்துக்கொண்டவள்,
“நீங்க ரெண்டுபேரும் எப்போ லண்டனுக்கு வரப்போறீங்க அண்ணி?” எனக் குழைந்தாள்.
‘போச்சுடா…இதே பல்லவியா!’ கண்களை இறுக மூடித்திறந்து பெருமூச்செறிந்த காயத்ரி கணவனை ஏறிட,
“இதைக் கேட்கத்தான் எங்கள எழுப்பினீயா கீர்த்திமா?” மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் சமாளித்தான் விக்ரம்.
காயத்ரி பதில்சொல்லாமல் நழுவியதிலேயே அவள் தவிர்ப்பதை உணர்ந்தாள் கீர்த்தனா.
“என்ன ‘ண்ணா இப்படிக் கேக்குற! குட்டீஸ் ரெண்டு பேரும், காயு அத்தை எங்க? காயு அத்தை எங்கன்னு? என்னைத் தினமும் நச்சரிக்குறாங்க தெரியுமா…” அத்தை என்பதை அழுத்திக்கூறி, ஜாடைமாடையாகத் தன் மனமாற்றத்தைத் தெரிவித்தாள்.
ஆனால் இருவரும் அதைக் கவனிக்கவே இல்லை.
தங்கைக்கு என்ன பதில்சொல்வது எனத் தவித்த விக்ரம், மனைவியைக் கெஞ்சலாகப் பார்த்தான்.
குழந்தைகள் பிறந்து மூன்று மாதங்களான நிலையிலும், அவர்களைக் கண்ணால் கூடப் பார்க்கவில்லையே என்ற ஏக்கம் அவன் முகத்தில் அப்பட்டமாக வழிவதை அவளுமே கவனித்தாள். ஆனால் மனம்தான் தழைந்துபோக ஒப்பவில்லை.
“மூணு மாசக் குழந்தை பேசுதா? பொய் சொல்றதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்குடி.” சற்றே காட்டமாக காயத்ரி பேச,
மறுமுனையில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ரிஷி, அழைப்பை காணொளி இணைப்பாக மாற்றி, “அவங்கள விடு க்கா. எனக்கு உன்னைப் பார்க்கணும் போல இருக்கு.” எனத் துள்ளினான்.
தன்னை ஊருக்கு வரவைக்க, மூவரும் கள்ளாட்டம் ஆடுகிறார்கள் என்ற எரிச்சல் தலைக்கேற, “அவ்வளவு ஏக்கம் இருந்தா, என்னைப் பார்க்க நீ கிளம்பி வாடா.” அதிகாரமாய் உரைத்தாள் காயத்ரி.
கீர்த்தனாவிடம் பொறுமை காப்பவள், தம்பியிடம் சீறுவாள் என மனையாளின் குணத்தை அறிந்த விக்ரம்,
“உன்னைப் பார்க்க என் பொண்டாட்டி அவ்வளவு தூரம் வந்துட்டா, அப்புறம் நான் இங்க என்ன செய்யறது?” காயத்ரியின் தோள்சுற்றி அணைக்கும் சாக்கில், அவள் முகத்தைத் திருப்பி, மச்சானிடம் விளையாட்டை நிறுத்திக்கொள்ளும்படி கண்ணசைத்து எச்சரித்தான்.
மாமனின் விளையாட்டுப் பேச்சில் மூழ்கிய ரிஷிகுமாரோ அவன் கண்ணசைவை கவனிக்கவே இல்லை.
“என் பொண்டாட்டி ஊருக்குப் போயிட்டான்னு உரக்கப் பாடி எஞ்சாய் பண்ணுங்க மாமா!” கலகலவெனச் சிரித்து அவன் போக்கில் கிண்டல் செய்துகொண்டிருந்தான்.
காயத்ரியின் கண்கள் இருவரையும் மாறி மாறி சுட்டெரித்தது.
“அப்படியெல்லாம் அண்ணனை ஃப்ரீயா விட்டுடாதீங்க அண்ணி. அவரையும் கையோட அழைச்சிட்டு வந்துடுங்க!” கீர்த்தனாவும் ஆரவாரம் செய்ய,
இன்று தனக்கு நேரம் சரியில்லை என பெருமூச்சுவிட்ட விக்ரம், “அது சரி! நாங்க ஜோடியா லண்டனுக்கு வர, எங்க ஆஃபீஸ்ல என்னம்மோ ஹனிமூன் பேக்கேஜ் ஸ்பான்ஸ்ர் பண்ணற மாதிரி புருஷனும் பொண்டாட்டியும் பேசுறீங்களே. நடக்கறத பேசுங்க டா.” எனச் சலித்துக்கொண்டான்.
“அதுக்குத்தான் ஒரு வழி யோசிச்சு வச்சிருக்கோம் ‘ண்ணா..” கீர்த்தனா துள்ள,
“ஆமாம் மாமா! நாங்க சொல்லப்போற விஷயத்தைக் கேட்டு நீங்களும் சந்தோஷப்படப் போறீங்க!” ரிஷியும் அவளுக்கு இணையாக ஒத்தூதினான்.
‘அறிவுக்கொழுந்துகள்! எப்படிச் சொன்னாலும் புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்றாங்களே…’ என மனத்தில் சலித்துக்கொண்டான் விக்ரம்.
அவர்கள் தத்துக்கொடுப்பதைப் பற்றி பேச்சை வளர்த்து காயத்ரியின் மனத்தைப் புண்படுத்தும் முன் அழைப்பைத் துண்டிக்க வேண்டுமென யோசித்தவன், வயிற்றைப் பிடித்து நெற்றி சுருக்கி, “அவசர வேலை கீர்த்தி மா. அப்புறம் பேசறேன்.” என ஓய்வறைக்கு ஓட்டம் எடுத்தான்.
அவன் திட்டம் பாதிதான் வேலை செய்தது.
அழைப்பைத் துண்டிக்காத லண்டன் ஜோடி புறாக்கள், சொல்ல நினைத்த விஷயத்தைப் பற்றி பேசவில்லையே தவிர, மாமியார் மருமகள் செல்லச் சண்டைகள், சமையல் குறிப்புகள் என காயத்ரியிடம் சிறிது நேரம் ஊர் வம்பு அடித்தப் பிறகே விடைப்பெற்றனர்.
முகத்தில் புன்னகை ஒட்டிக்கொண்டு பேசிய காயத்ரியின் உள்ளமோ தணலாய்க் கொதித்தது. மூன்று பேரும் சேர்ந்துகொண்டு தனக்குத் தெரியாமல் ஏதோ சதி திட்டம் தீட்டுகிறார்களே எனப் பரிதவித்துப்போனாள்.
மறுநாளே ரிஷிகுமார் அவசர வேலையாக விமானப் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.
அப்படியே இந்தியாவிற்குப் பணிமாற்றம் செய்து தருவார்களா என்று கேட்டுவிட்டு வருவதாகக் கூறியவன், பணிமாற்றம் பற்றிய தெளிவான தகவல் கிடைத்த பின், தங்கள் எதிர்காலத் திட்டங்களைப் பற்றி அக்கா மாமாவிடம் பகிரலாம் என ஆலோசனை சொன்னான். சாரதாவும் ரிஷிகுமாரின் யோசனைதான் சரியென ஆமோதித்து, கீர்த்தனாவை அமைதிகாக்க சொன்னார்.
அண்ணன் குரல் கேட்டாலே மொத்தத்தையும் கொட்டித் தீர்க்கும் அளவிற்கு இருப்புக்கொள்ளாதவளாக இருந்தாள் கீர்த்தனா. எதையாவது உளறிவைத்து விடுவோமோ என்ற பதற்றத்திலேயே அவனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தாள்.
அலுவல் வேலையில் மூழ்கியிருந்த விக்ரமும், தங்கை வெகுநாட்களாகப் பேசாமல் இருப்பதைக் கவனிக்கக் கூட இல்லை.
ஆனால் மூவரும் ஒன்றுகூடி ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள் எனக் கற்பனையில் மிதந்த காயத்ரி, எரிச்சலையும் கோபத்தையும் மனதுக்குள் தேக்கி மறுக, ஒரு வாரம் ஓடியது.
“கீர்த்தி என்ன விஷயமா ஃபோன் பண்ணா?” அலுவலகம் போகும் வழியில் மெல்லப் பேச்சுக்கொடுத்தாள் காயத்ரி.
“கீர்த்தியா? எப்போ ஃபோன் பண்ணா?” புருவுங்களைச் சுளித்தவன், சட்டைப் பாக்கட்டில் வைத்திருந்த கைப்பேசியை எடுத்து, திரையை முன்னும் பின்னும் நகர்த்திப் பார்த்தான்.
“கார் ஓட்டும்போது செல்ஃபோன் பார்க்காதீங்கன்னு எத்தனைமுறை சொல்றது?” கடிந்த வேகத்தில் அவன் கைப்பேசியையும் பற்றினாள் காயத்ரி.
“கீர்த்தி ஃபோன் செஞ்சா மாதிரி தெரியலையே மா!” அவன் அப்பாவியாக உரைத்து, சாலையில் கவனத்தைச் செலுத்த, அவளுக்கோ ஆத்திரம் தலைக்கேறியது.
“பொய் சொல்லாதீங்க விக்ரம். உங்க ரகசியக் கூட்டணி விவகாரங்கள் எனக்குத் தெரியக்கூடாதுன்னு தானே அவசர அவசரமா கால் ஹிஸ்ட்ரி டிலீட் பண்ணீங்க?” பொருமினாள் அவள்.
“என்னடி ஆச்சு உனக்கு? ஃபோன் உன் கையிலே தானே இருக்கு. நீயே திறந்து பாரு!” அறிகுறியே இல்லாமல் அடைமழை பெய்வதுபோல திடீரென பொருமும் அவளுக்கு இணையாக அவனுக்கும் கோபம் தலைக்கேறியது.
“போன வாரம் உங்க தங்கை முக்கியமான விஷயம்னு பேச்சு எடுத்தவுடனே, அப்புறம் பேசுறேன்னு நீங்க சாமர்த்தியமா கட் பண்ணது எதுக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். சொல்லிவைங்க அவகிட்ட! அவள் எண்ணம் எப்பவும் நிறைவேறாது!” முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு புலம்பினாள் காயத்ரி.
மறுகணமே அவள் எதை மனத்தில் வைத்து குமுறுகிறாள் என்று புரிந்துகொண்டான். அவள் மனநிலையில் இருந்து யோசித்தவனின் கோபம் எல்லாம் பஞ்சாய்ப் பறந்தது. நீள்மூச்சு விட்டு தன்னைச் சமன்படுத்திக்கொண்டவன்,
“அவ அதுக்கு அப்புறம் கூப்பிடவே இல்ல காயு. அப்படியே கூப்பிட்டுப் பேசியிருந்தாலும், உன்கிட்ட சொல்லாம இருந்திருப்பேனா?” மென்மையிலும் மென்மையாக வினவினான்.
“போதும் விக்ரம். உங்க நடிப்பைப் பார்த்து பார்த்து அலுத்துப்போச்சு.” மனம் நொந்தவள்,
“எல்லாம் என்னைச் சொல்லணும். நான் வாங்கிட்டு வந்த வரம் அப்படி. கட்டிண்ட நீங்களும் சிகிச்சைக்கு ஒத்துழைக்க மாட்டேன்றீங்க; என்னைப் படைச்ச அந்த ஆண்டவனுக்கும் என்மேல துளிக்கூட இரக்கமில்ல.” முணுமுணுத்தவளின் குரல் கம்மியது.
கருத்தரிக்க முடியாத மனவுளைச்சலில் பரிதவிக்கும் தன்னவளை அத்தனை வருடங்களாகப் பக்கத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனால், அவள் தவிப்புகளை உணர முடிந்திருந்தது. அதனாலேயே பிள்ளைப்பேறு பற்றிய மனைவியின் புலம்பல்களை எள்ளளவும் மிகைப்படுத்தி எதிர்வினை காட்டக்கூடாது என்பதில் விக்ரம் மிகவும் உறுதியாக இருந்தான்.
“தேவையில்லாததை எல்லாம் யோசிச்சு உன்னை நீயே வருத்திக்காத காயு. லன்ச் டைம்ல உன் எதிரேயே கீர்த்திக்கிட்ட பேசுறேன் போதுமா!” கனிவாகப் பேசினான்.
“எதுக்கு லன்ச் டைம் வரை இழுக்கணும். இப்பவே உங்க தங்கைக்கு ஃபோன் பண்ணுங்க. உன் குழந்தையைத் தத்தெடுக்க எனக்கு விருப்பமில்லன்னு சொல்லுங்க.” ஆவேசமாக உறுமியவள், கைப்பேசியை உயிர்ப்பிக்க,
“காயத்ரி! என்ன செய்யற… இப்ப அவங்களுக்கு அர்த்தராத்திரி” பதறியவன் அவளிடமிருந்து கைபேசியைப் பிடுங்கினான்.
“நமக்கு அர்த்தராத்திரியா அதிகாலையான்னு பார்த்தா உங்க தங்கை அன்னைக்கு ஃபோன் பண்ணா…” இடித்துக்காட்டியவள்,
“…உங்களால உங்க தங்கைகிட்ட எப்பவுமே வெளிப்படையா பேசமுடியாது விக்ரம். ஆனால் இந்த விஷயத்துல என்னைச் சமாதானம் செஞ்சுடலாம்னு மட்டும் கனவுலையும் நினைக்காதீங்க.” அழுத்திக்கூற,
அச்சமயம் அலுவலக வளாகத்தை வந்தடைந்திருந்தனர்.
‘தங்கைமேல் கண்மூடித்தனமான பாசம் இருக்குத்தான். அதற்காக, கட்டியவளின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளமுடியாத கல்நெஞ்சக்காரனும் இல்லையே’ என மனத்தில் குமுறியவன், மூன்றாம் தளத்திற்கு செல்லும் மின்தூக்கியில் ஏறிக்கொண்டதும்,
“மறுபடியும் சொல்றேன். தேவையில்லாதை எல்லாம் யோசிக்காத. நம்ம லன்ச் டைம்ல கீர்த்தனாகிட்ட பேசலாம்.” உறுதியளித்தான்.
வெட்டொன்று துண்டு இரண்டு என்று பேசாமல், மழுப்பும் அவன் செயலில் சலித்தவள்,
‘எத்தனை தூரம்தான் போறாங்கன்னு நானும் பார்க்கறேன்!’ மனத்தில் சபதம் செய்துகொண்டாளே தவிர, அவனிடம் எதுவும் பேசாமல் நகர்ந்தாள்.
வேலை என்று வந்துவிட்டால் சுற்றத்தை மறக்கும் விக்ரம், சக ஊழியர்களைப் பார்த்ததும் ஜோதியில் ஐக்கியமானான். காயத்ரியின் சிந்தனைதான் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாத அளவிற்குச் சிதறிக்கிடந்தது.
அவர்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு பணியாற்றி வந்த மென்பொருள் நிறுவனத்தில், கணவன் மனைவி இருவரும் ஒரே இடத்தில் தொடரமுடியாது என்று நிபந்தனையிட்டதும், காயத்ரியின் அனுபவம், அவளுக்கிருந்த நற்பெயர், அவள் வளர்ச்சி என அனைத்தையும் முன்னிறுத்திய விக்ரம், மறுயோசனையின்றி தன் வேலையை ராஜினாமா செய்தான்.
விற்பனை மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் ஆய்வில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றிருந்தவன், நவீன சமையல் சாதனங்களைத் தயாரித்து மாடுலார் கிச்சன் வடிவமைக்கும் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் விற்பனை மேலாளராகப் பணியில் சேர்ந்தான்.
கண்கண்ட கணவனுடன் ஒரே இடத்தில் பணியாற்ற வேண்டுமென்ற போதை தலைக்கேறி இருந்த மங்கை அவளுக்கோ அவன் முடிவில் கிஞ்சித்தும் உடன்பாடில்லை. அவன் சேர்ந்திருக்கும் நிறுவனத்திலேயே தனக்கும் ஏதாவது வேலை வாய்ப்பு உள்ளதா என விசாரிக்கச் சொல்லி நச்சரித்தாள்.
அவள் படித்த மென்பொருள் சார்ந்த படிப்பிற்கும் அனுபவத்திற்கும் அங்கு பொருத்தமான வேலை ஏதுமில்லை என மறுத்தான் அவன்.
அவள் அதை எல்லாம் சிறிதும் பொருட்படுத்தவே இல்லை.
விக்ரம் சேர்ந்திருந்த நிறுவனத்தின் மேலதிகாரி ஹரியை நேரில் சந்தித்து, தனக்கும் அங்கேயே ஒரு வேலை போட்டுத் தரும்படி மன்றாடினாள்.
பல போராட்டங்களுக்கு மத்தியில் காதல் திருமண புரிந்துகொண்ட அவரால், அவள் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.
காயத்ரியின் படிப்பையும் அனுபவத்தையும் கருத்தில் கொண்டவர், நிறுவனத்தின் தகவல் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த அத்தனை பணிகளையும் மனவுவந்து அவள் பொறுப்பில் விட, விக்ரமுக்கும் எல்லையில்லா சந்தோஷம்.
இப்படி விட்டுக்கொடுப்பதில் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சி காதலித்த தங்கள் அன்னியோன்னியம் எங்கே போனது என மனம் நொந்தவளின் கண்களில் கண்ணீர் கட்டிக்கொள்ள, ஓய்வறைக்குள் ஓடினாள் காயத்ரி.
‘இந்தப் பிரச்சனைக்கு ஒரு முடிவுக்கட்ட மாட்டீயா கடவுளே!’ ஆளுயர கண்ணாடிமுன் நின்று அடிவயிறை அழுத்திப்பிடித்து தன் இயாலமையை எண்ணி கண்கசிந்தாள்.
அச்சமயம் அங்கு வந்த ஊழியர், அவள் தோற்றத்தைப் பார்த்து,
“என்னாச்சு மேடம். வயறு வலிக்குதா. குடிக்கத் தண்ணீர் எடுத்துட்டு வரவா?” அக்கறையில் கேள்விகளை அடுக்கினாள்.
விருட்டெனக் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு மென்னகைத்தவள், “அதெல்லாம் வேணாம் மா. மாதாந்திர தொல்லைதான். ஐ ஏம் ஓகே.” எனச் சமாளித்தாள்.
“பிரசவ வலி எடுக்குறா மாதிரி முதுகெலும்பு குடையுமே; எனக்கும் அப்படித்தான்! நாற்பது வயசானலே நித்தியம் ஒரு தொல்லை; மொத்தமா நிக்குற வரைக்கும் எப்ப என்ன நடக்கும்னு எதுவும் சொல்லமுடியாது…” அவள் பாட்டுக்குப் பேசிக்கொண்டே போக,
‘பிரசவ வலியை அனுபவித்து இருந்தால்தானே அது எப்படி இருக்குமென்று உனக்குத் தெரியும்!’ எள்ளி நகையாடிய மனக்குரலில் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது காயத்ரிக்கு.
கழிப்பறை உபயோகிக்க வேண்டும் என்று தப்பித்து ஓடினாள்.
நாற்பது வயதைக் கடந்த நிலையில் மாதவிடாயும் சீராக வராத நிலையில், தன் எதிர்காலம் என்னவென தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிய, அப்படியே மாயமாகி விடமாட்டோமா எனக் குமுறினாள் பேதை.
அப்படியெல்லாம் உன்னை எங்கேயும் போகவிடமாட்டேன் என்று சொல்லும்விதமாக, தன்னவனின் குறுஞ்செய்தியுடன் தூது வந்த அவள் கைப்பேசி இளித்தது.
“மீட்டிங்க் தொடங்கியாச்சு காயத்ரி. எங்க இருக்க?”
“வாஷ்ரூம்! ரெண்டு நிமிஷத்துல வரேன்.” பரபரவென முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு ஓடினாள்.
சோகங்களை மறைக்க அவள் பூசிய ஒப்பனை எல்லாம் தன்னவனின் ஊடுருவும் கண்களுக்கு முன்னால் செல்லாக்காசானது. அவன் கண்பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தவித்தாள் பெண்.
ஒரே அலுவலகத்தில், கண் நிறைந்த கண்ணாளனை பார்த்த வண்ணம் வேலை செய்வது எத்தனை பெரிய வரம் என்று நினைத்த அதே மனம்தான் இன்று அதைச் சாபமாகத் தூற்றியது.
சொந்த விவகாரங்களுக்கு இது நேரமில்லை என அறிந்த விக்ரம், பார்வையைத் தளர்த்திக்கொண்டு, பணி நிமித்தமான விவரங்களைக் கேட்டு சகஜமாகப் பேச, அவளுக்கு அம்மாடி என்றிருந்தது.
காலில் சக்கரம் கட்டிக்கொண்டு பறக்கும் அவசர உலகத்தில், விரைவாக அதே சமயத்தில் ஆரோக்கியமாகவும் சமைக்க விரும்பும் மக்களின் தேவைக்கு ஏற்ப ‘இன்ஸ்டா பாட்’ என்ற புதிய கண்டுபிடிப்பின் நிறைகுறைகளை ஆராயும் கலந்துரையாடல் அது. வடிவமைப்பாளர்கள், உற்பத்தியாளர்கள், வினியோகஸ்தர்கர்கள் எனப் பத்து நபர்கள் கொண்ட குழுவில் ஒவ்வொருவராய் அவர்கள் யோசனைகளை முன்வைக்க, பேச்சு வார்த்தை இரண்டு மணிநேரத்திற்கு மேல் நீடித்தது.
கலந்துரையாடல் முடிந்த மறுகணமே, உணவுப்பையை எடுத்துக்கொண்ட விக்ரம், மனையாளைத் தரதரவென இழுத்துச்சென்று அவர்கள் வழக்கமாக அமரும் உணவு மேஜையில் அமரவைத்து அவனும் அவளருகில் அமர்ந்தான்.
“இப்பவும் சொல்றேன்! அன்னைக்கு கீர்த்தனா எதுக்கு ஃபோன் செஞ்சான்னு எனக்குத் தெரியாது. எதுவாயிருந்தாலும் அவகிட்ட இன்னைக்கு உறுதியா பேசிடுறேன் போதுமா?” என்று கூறி தங்கையை அழைத்து காத்திருந்தான் விக்ரம்.
இருவருக்கும் இடையே மனக்கசப்புகள் வரம்பின்றி நீடித்துக்கொண்டே போக, தங்கையிடம் வெளிப்படையாகப் பேசிவிடலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தான் அவன்.
அவன் வீர வசனம், செயல் எதிலும் மயங்காதவளாய் சிலையாக அமர்ந்திருந்தாள் பெண்.
மறுமுனையில் அண்ணனின் அழைப்பைக் கவனித்த கீர்த்தனாவோ, இரக்கமேயின்றி இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.
ரிஷிகுமாரின் பணிமாற்றம் பற்றி ஓரிரு நாட்களில் ஊர்ஜிதமாகிவிடும் என்ற நிலையில், அதுவரை அவர்களிடம் பேசாமல் இருப்பது நலம் என்று யோசித்தாள்.
விக்ரமோ விடாமல் அழைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
“அதானே! தேவைப்படும்போது எடுத்துப் பேசமாட்டாளே!” நக்கலாகச் சிரித்த காயத்ரி,
“இப்ப பாருங்க! கார் ஓட்டிட்டு இருக்கேன்; குழந்தையைத் தூங்கப்பண்ணிட்டு இருக்கேன்னு ஏதாவது மொக்கையா மெசெஜ் பண்ணுவா…” முடிப்பதற்குள்,
டிங்க் என்று விக்ரமின் கைப்பேசி இளித்தது.
அவன் குறுஞ்செய்தியைத் திறக்காமல் தவிக்க, அவனிடமிருந்து அதைப் பிடுங்கிய காயத்ரி,
“யாழினியைத் தூங்கப்பண்ணிட்டு இருக்கேன் ‘ண்ணா. பேச்சு சத்தம் கேட்டால் எழுந்துடுவா; அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.” கீர்த்தனாவின் குறுஞ்செய்தியை நீட்டி முழுக்கி நக்கலாகப் படித்தாள்.
“உண்மையா கூட இருக்கலாமே காயுமா….” விக்ரம் எச்சிலை விழுங்கினான்.
“போதும் விக்ரம். எனக்கு எதுவும் தெரியவேண்டாம்!” அவள் கண்ணீரை உள்வாங்க,
“ஹாய் கைஸ்! கேன் ஐ ஜாயின் யூ ஃபோர் லஞ்ச்? ” கன்னத்தில் குழிவிழ புன்னகைத்தபடி எதிரில் நின்றார், அவர்கள் மேலதிகாரி ஹரி.
எப்போதும் மதிய உணவைத் தன் மாமனாரும் நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரியுமான வரதனுடன் உண்ணும் அவர் இன்று தங்களுடன் சாப்பிடுவதற்கு என்ன காரணம் என அசைபோட்ட விக்ரம், அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், “மோஸ்ட் வெல்கம் சார்!” மென்னகையுடன் தலையசைத்தான்.
எதிர்பக்கம் அமர்ந்த ஹரி, தனது மூன்று அடுக்கு டப்பாக்களை மேஜையில் பரப்ப, தங்கமென ஜொலித்த பைனாப்பிள் கேசரி மற்றும் நெய் சொட்டும் சப்பாத்தி குருமாவின் வாசமும் மூக்கைத் துளைத்தது. கேசரியில் சிறிதளவைத் தனக்காக டப்பாவின் மூடியில் வைத்துக்கொண்டவர், மீதத்தை தம்பதிகள் பக்கம் நகர்த்தி,
“இன்னைக்கு எங்களுடைய இருபதாவது திருமண நாள்” பெருமிதத்துடன் உரைத்தார்.
விக்ரமும் புன்னகை ததும்ப அவருக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்தான்.
அவனுக்கு நன்றி கூறியவர், “சாப்பிட வான்னு கூப்பிடுட்டு, பையைத் திறக்காம வச்சிருக்கீங்களே காயத்ரி”, சிந்தனையில் கரைந்திருந்தவளை வம்புக்கு இழுத்தார்.
“அட அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்ல சார்.” நெற்றிமுடியை பின்னுக்குத் தள்ளும் சாக்கில், கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு,
“இனிய திருமணநாள் வாழ்த்துக்கள் சார்.” மனதார வாழ்த்தி, உணவுப் பையைத் திறந்தாள்.
எப்போதும் இருவருக்குமான உணவை சேர்த்து எடுத்துவந்து, அதைத் தட்டில் பரிமாறி சாப்பிடுவதுதான் அவர்கள் வழக்கம். அன்றும் அப்படித்தான் எடுத்து வந்திருந்தாள்.
தக்காளி சாதம், வடகம், தயிர் பச்சடி என மூன்று அடுக்கு டப்பாவில் தனித்தனியாக எடுத்து வந்தவள், அவற்றை மேஜையில் பரப்பி வைத்தாள். கொண்டு வந்திருந்த இரண்டு டப்பர்வேர் தட்டுகளில் காயத்ரி அவற்றை பரிமாற, அதைக் கண்கொட்டாமல் ரசித்தார் ஹரி.
தன் தட்டை அவர் பக்கம் தள்ளிய விக்ரம், “ காயத்ரி கைப்பக்குவம் எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க சார்.” கண்கள் மின்ன கூற,
“இல்ல இல்ல விக்ரம்! நீங்க சாப்பிடுங்க. உங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்ததும், எனக்கு என்னுடைய பசுமையான காதல் நாட்கள் ஞாபகம் வந்துடுத்து. அதான் என்னையும் மறந்து ஒரு கணம் ரசிச்சுப் பார்த்தேன்!” புன்னகை ததும்ப பேசி, தட்டிலிருந்து சிறிதளவு தக்காளி சாதத்தை எடுத்து சுவைத்து பிரமாதம் எனக் கட்டை விரலை ஆள்காட்டி விரலுடன் மடித்துப் பாராட்டினார் ஹரி.
ஹரி அளித்த கேசரியில் சிறிதை உண்டு, இரட்டிப்புத் தித்திப்பாக இருக்கின்றது எனப் பதிலுக்குப் பாராட்டி, அவர் இனிப்பு ப்ரியரா என வினவினாள் காயத்ரி.
“ம்ஹூம். நானில்லம்மா; என் மனைவி மீராதான் ஒரு இனிப்புப் பிரியை. அளவா சாப்பிடுன்னு எத்தனையோ முறை சொல்லியாச்சு; என் சொல்பேச்சு கேட்டால் தானே….
சாக்கலட் டே, ஐஸ்க்ரீம் டே, ஜிலேபி டேன்னு புதுசு புதுசா காரணம் தேடி இனிப்புப் பலகாரங்களா விழுங்குவா…
அதுவும் இன்னைக்கு எங்க திருமண நாள் வேற; அவளைக் கையுலேயே பிடிக்க முடியாது.” என மனைவியின் அருமைபெருமைகளைப் பகிர்ந்துகொண்ட ஹரியின் முகத்தில் அத்தனை பூரிப்பு.
“காயத்ரியும் இப்படித்தான் வினோதமான காரணங்களை அடுக்குவா சார்.
உணவில் சேர்க்கும் இனிப்பும் காரமும், மனைவி புருஷன் மேல வச்சிருக்க அன்பையும் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கோல்னு விளக்கம் சொல்லுவா.” தன் பங்குக்குப் பெருமையடித்த விக்ரம், தன்னவளை ஓரக்கண்ணால் பருகினான்.
“அதான் இன்னைக்குத் தக்காளி சாதத்தில் காரம் மண்டையைப் பிளக்குற அளவுக்குச் சுள்ளுன்னு இருந்துது சார்.” ஹரியிடம் இலகுவாய் பேசியபடி, கணவனை பார்வையால் சுட்டெரித்தாள் காயத்ரி.
தம்பதிகளின் வழக்கமான ஊடல் என யூகித்து புன்னகைத்த ஹரி,
“இப்ப நான் சொல்லப்போகுற விஷயத்தைக் கேட்டதுக்கு அப்புறம், நீங்க உங்க புருஷனை, வெல்லத்திலேயே குளிப்பாட்டுவீங்க. ” பீடிகையுடன் தொடங்கினார்.
ஒருவரை ஒருவர் ஏறிட்டவர்கள், ‘நம்ம பிரச்சனை இவருக்கு எப்படித் தெரிஞ்சுது?’ விழியசைவில் வினவிக்கொண்டனர்.
அதையும் காதலின் பரிமாற்றம் என ரசித்த ஹரி, தான் வந்த நோக்கத்தை விளக்கினார்.
மதுரையில் புகழ்பெற்ற கட்டிட நிறுவனம் ஒன்று, நகரத்தின் பல்வேறு இடங்களில் அவர்கள் எழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் அடுக்குமாடி குடியிறுப்புகளில் மாடுலார் கிச்சன் வடிவமைக்கும் மொத்த பொறுப்பையும் தங்கள் நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்க முன்வந்திருப்பதாக விவரங்களைப் பகிர்ந்தவர்,
“ரெண்டு வருஷம் ப்ராஜெக்ட். அதனால மதுரையிலேயே நிரந்தரமா இருந்தபடி வேலை செய்யறா மாதிரி, நம்ம கம்பனியில் இருந்து ஒரு டீம் கேக்குறாங்க. உங்க தலைமையில் ஒரு டீம் அனுப்பலாம்னு இருக்கேன் விக்ரம்,” ஹரி முடிக்கும் முன்,
“நான் மட்டுமா?” பதறினான் விக்ரம்.
அதையும் நமுட்டுச் சிரிப்புடன் ரசித்தார் ஹரி.
“பதறாதீங்க விக்ரம். நீங்க இல்லாத இடத்தில் காயத்ரி வேலை செய்யமாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.” குறும்பாகக் கண்சிமிட்டியவர்,
அந்த நிறுவனம் கேட்பது, அவர்களுக்கென பிரத்யேகமாக பணிபுரியும் குழு என்பதால் காயத்ரியும் குழுவில் இணைந்துகொள்ளும் பட்சத்தில், அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு அவள் அந்த நிறுவனத்திற்குத் தேவையான சமையலறை சார்ந்த மென்பொருள் வடிவமைப்புகளை மட்டும்தான் கவனிக்க வேன்டியதாக இருக்கும் என்ற நெருக்கடியை எடுத்துரைத்தவர்,
“நீங்க ரெண்டு பேரும் வெவ்வேறு இடத்துல வேலை செய்யறதுல எனக்கும் விருப்பமில்ல விக்ரம். உங்களைப் பொறுத்தவரை, இது உங்க தனித்திறனை நிரூபிக்க ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பு. காயத்ரி தான் கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்துப் போகுறா மாதிரி இருக்கு. அதனால தான் இதைப் பற்றி உங்க ரெண்டுபேர் கிட்டயும் தனியா பேச நெனச்சேன்.
யோசிச்சு சொல்லுங்க. உங்க முடிவு எதுவாயிருந்தாலும் எனக்குப் பரிபூரணச் சம்மதம்.” என மென்னகையுடன் உரைத்தார்.
ஊழியர்கள் என்ற உறவைத் தாண்டி, அலுவலகத்தின் பணியாளர்கள் ஒவ்வொருவரின் குடும்பம், லட்சியம், தனிப்பட்ட தேவைகள் அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு முடிவுகளை எடுக்கும் தன் முதலாளியின் நற்குணத்தை வந்த நாளிலிருந்தே கண்கூடாகப் பார்த்திருந்தான் விக்ரம்.
இன்றும் அப்படித்தான் தங்கள் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு பேசுகிறார் என்று புரிந்தாலும், மனையாளின் வளர்ச்சியைப் பற்றியும் யோசித்தான்.
சர்வதேச அளவில் பிரபலமாகத் திகழ்ந்த ஒரு மெய்ப்பொருள் நிறுவனத்தின் உயர் பதவியில் பணியாற்றி வந்தவள், தன்மேல் உள்ள காதலினால் தான் இந்தச் சிறிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்ய முன்வந்திருந்தாள். இன்று இதிலும் அவள் தழைந்துபோக வேண்டுமா என யோசித்தவன்,
“உங்களுக்கு இங்கே இருந்து சர்வர் ஆக்ஸஸ் கொடுக்கறதுல பிரச்சனை இல்லேன்னா, நான் அவங்ககிட்ட பேசிப் பார்க்குறேன் சார். அவங்களுக்குத் தேவையானதை முடிச்சு கொடுத்துட்டு, மீதி நேரத்துல அவ வழக்கமா செய்யற வேலைகளை ரிமோட் ஜாப் மாதிரி செய்வான்னு சொல்லிப் புரியவைக்கலாமே” என்றான்.
அதைக்கேட்டு உரக்கச் சிரித்தார் ஹரி.
“மனைவியைக் கூடவே அழைச்சிட்டுப் போகவும், அவங்க வேலைக்குப் பாதிப்பு வராத மாதிரியும் நல்லா சாமர்த்தியமாதான் யோசனை சொல்றீங்க விக்ரம்.” மலர்ந்த முகத்துடன் பாராட்டியவர்,
“நானும் இதே யோசனையைத் தான் அவங்ககிட்ட சொன்னேன் விக்ரம். ஆனால் அவங்களுக்கு இதில் உடன்பாடில்லை.” வருந்தியவர்,
“இதைப்பற்றி உங்க அபிப்பிராயம் என்ன காயத்ரி?” மென்மையாக வினவினார்.
தன்னவனுடன் முடிவே இல்லாமல் நீளும் பனிப்போர்கள் ஒவ்வொன்றாய் கண்முன் நிழலாட,
“விக்ரம் மட்டும் போகட்டும்! நான் இங்கேயே இருக்கேன்.” மறுத்தாள் காயத்ரி.
இரண்டு நாட்கள் அலுவலகப் பயணம் என்றாலும் கணவனுடன் செல்லவேண்டும் என அடம்பிடிக்கும் இவளா இப்படிப் பேசுகிறாள் என மலைத்த ஹரி,
“ரெண்டு வருஷம் ப்ராஜெக்ட் மா!” நினைவூட்டினார்.
“அவங்ககிட்ட பேசிப்பார்க்கலாம் காயத்ரி. அவங்க ஒத்துக்கிட்டாலும் இல்லேனாலும், நம்ம ஒரே இடத்துல இருக்குறதுதான் எனக்கு முக்கியம்!” அவள் தோளினை அரவணைத்து பொறுமையாக எடுத்துரைத்தான் விக்ரம்.
அவனிடமிருந்து விலகி அமர்ந்தவள், “ஐ நீட் மை பர்சனல் ஸ்பேஸ் விக்ரம்!” முகத்தை இரு கரங்களிலும் புதைத்துக்கொண்டு ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினாள்.
“காயத்ரி!!!” அதிர்ந்தவன், “நம்ம ஆபிஸ்ல இருக்கோம்!” அவள் காதோரம் மெல்லமாக நினைவூட்டினான்.
அதில் சுயத்திற்கு வந்தவள், கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, “மன்னிச்சிருங்க சார்! விக்ரம் மட்டும் போகட்டும். எங்க திருமணம் விவாகரத்து வரை போகாமல் இருக்க, இது மட்டும்தான் ஒரே வழி.” என்று சொல்லி, அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
என்ன சொல்வதென்று புரியாமல் விக்ரம் தலைகுனிய, அவன் தர்மசங்கடமான நிலைமையை உணர்ந்த ஹரி,
“அவங்கள சமாதானப்படுத்துங்க விக்ரம். மிச்சத்தை அப்புறம் பேசிக்கலாம்.” என்று அனுப்பிவைத்தார்.
அக்கறைக்கும் அனுதாபத்திற்கும் பேதம் உண்டு,
அர்த்தம் புரியாமல் அலைபாயும் உள்ளம்,
அகம் நிறைந்தவனின் அனுசரணைகளை,
அன்பின் வெளிப்பாடு எனத் தெளிவது என்றோ- மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
பின்குறிப்பு:
எனது முதல் கதையான அன்பின் ஆழம் படித்தவர்கள், இந்த அத்தியாயத்தில் வரும் ஹரியையும், மீராவையும் கண்டுபிடித்திருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.
அறிவிப்பில் குறிப்பிட்டுள்ளது போல, அன்பின் ஆழம் கதைக்கும், பசுமரத்தாணி நினைவுகளுக்கும் ஒரு Special Connection இருப்பதால், ஹரியின் கதாபாத்திரம் மட்டும் இக்கதையில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அத்தியாயங்களில் இணைத்துள்ளேன்.
எனது இந்தப் புது முயற்சி பற்றிய உங்கள் கண்ணோட்டங்களைப் பகிர்ந்து ஊக்குவிக்குமாறு தாழ்மையுடன் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.
என்றும் அன்புடன்,
வித்யா வெங்கடேஷ்
Please Comment Here