ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
219 hits
எடுத்தெறிந்து பேசியும் எரிமலையாய் வெடித்தும்,
எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்ற சரிபாதியின் செயலில்,
ஏகபத்தினி விரதன் பொறுமை காத்தானா – இல்லை
ஏட்டிக்குப் போட்டி பொருமி கர்ஜித்தானா- மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 07…
கொஞ்சல்களுக்கும் கெஞ்சல்களுக்கும் இடையே இரவு நீடிக்க, ஊடல் கொண்ட சென்னை புறாக்கள் விழிக்கவே எட்டு மணியாகி இருந்தது. அரை நாள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டவர்கள் லண்டன் பயணத்திற்குத் தேவையான அனைத்தையும் பயண முகவரிடம் பேசிமுடித்து, பதினொரு மணியளவில் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.
விக்ரம் வண்டியை பிரதான சாலையில் செலுத்தியதும், காயத்ரியே கீர்த்தனாவின் கைப்பேசிக்கு அழைத்தாள்.
மூன்று முறை தொடர்ந்து அழைத்தும் அவள் எடுத்தப்பாடில்லை.
அங்கு அப்போதுதான் விடிந்தே இருந்தது. குழந்தைகள் இருவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க, கைப்பேசியின் ஒலியை முற்றிலும் குறைத்துவைத்து விட்டு ஓய்வறையில் குடியிருந்த கீர்த்தனாவோ அழைப்பைக் கவனிக்கவே இல்லை.
“இவள….” எனத் திட்டிக்கொண்டே, ‘கீர்த்தி! லண்டன் வரதா இருக்கேன். அதைப்பற்றி உன்கிட்ட பேசணும்!’ குறுஞ்செய்தி தட்டினாள் காயத்ரி.
அவள் அனுப்பியதுதான் தாமதம். மின்னல் வேகத்தில் அழைப்பு வந்தது.
“உங்க அருமை தங்கை வேணும்னே தவிர்க்குறான்னு சொன்னா நம்பினீங்களா?”, காயத்ரி கண்களை உருட்டி இடித்துக்காட்ட, விக்ரமிடம் பதிலேதும் இல்லை.
குறுஞ்செய்தி வருவதற்கும், ஓய்வறையில் குடிகொண்டவள் வெளியே வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது என யார் இவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவது!
“சரி சரி! சாதரணமா பேசுமா.” விக்ரம் பம்ம,
“அண்ணி! எப்போ ஊருக்கு வரீங்க? டிக்கெட் புக் பண்ணியாச்சா?” உற்சாகம் கொண்டாள் தங்கை.
“ஃபோன் செஞ்சா எடுத்துக் கூடப் பேசமாட்டேன்ற. உன்னை நம்பி எப்படி அவ்வளவு தூரம் கிளம்பி வரது?” பத்து நாட்களுக்கும் மேலாக, பேசாமல் தவிர்த்த அவள் செயலை காயத்ரி நாசுக்காகச் சொல்லிக்காட்ட,
“அது…அது வந்து அண்ணி….” தந்தியடித்தது கீர்த்தனாவின் உதடுகள்.
தங்கையின் பரிதவிப்பில் விக்ரம் முகம் வாட, சாதரணமாகப் பேசும்படி மனைவியிடம் கெஞ்சலாகக் கண் சுருக்கினான்.
இயல்பாகப் பேசவேண்டும் என்று தான் அவளும் விழைவாள்; ஆனால் ஏனோ கீர்த்தனாவின் குரல் கேட்ட மறுநொடி, அவள் செய்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் கண்முன் வரிசைக்கட்டி நிற்க, சுருக்கென்று பேசிவிடுவாள்.
இன்றும் அப்படித்தான். நீண்ட பெருமூச்செறிந்தவள் விக்ரமைப் பேசச்சொல்லி, கண்ணசைக்க,
“கீர்த்திமா! எப்படி இருக்க?” மென்மையாக வினவினான் அவன்.
“அட அண்ணா! நீயும் பக்கத்துலதான் இருக்கையா?” பூரித்தாள் பேதை.
“குட்டீஸ் ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணறாங்க?” ஏக்கம் வழிந்தோடியது அவன் குரலில்.
“ரெண்டுபேரும் போட்டிப்போட்டுட்டு தூங்கிட்டு இருக்காங்க ‘ண்ணா…” பால்கனியில் நின்று பேசியவளின் விழிகள் விரல் கோர்த்து துயில் கொண்டிருக்கும் தன் செல்வங்களின் அழகைப் பருகியது.
“ஓ அப்படியா! குழந்தைகளை வீடியோவில் பார்க்கலாம்னு நெனச்சேன்…” குரல் தழுதழுக்கப் பேசினான்.
“வீடியோவில் தான் பார்க்கணுமா ‘ண்ணா? நேருல வர மாட்டீயா?” அண்ணனுக்கு இணையாக ஏங்கினாள் அவள்.
தேக்கிவைத்த ஆசைகளை, தன்னையும் மீறி வாய்விட்டுச் சொல்லி பரிதவிக்கும் அண்ணன்-தங்கையின் மனப்போராட்டங்களைக் கண்ட காயத்ரிக்குத் தன் பிடிவாதம் தானே அனைத்திற்கும் மூலக்காரணம் என நெருடலாக இருந்தது.
“நீ உன் அண்ணியை மட்டும்தானே ஊருக்கு வரச் சொன்ன; என்மேல பாசமோ அக்கறையோ இருந்தால் தானே!” தங்கையிடம் அப்பாவியாக குழைந்தவன், காயத்ரியைப் பார்த்துக் கண்சிமிட்ட, பேதையின் குற்றவுணர்ச்சி பன்மடங்கானது.
“நீதானே ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே சமயத்துல லீவ் கிடைக்காதுன்னு சொன்ன. அதான் அண்ணி முதல்ல வரட்டுமேன்னு…” கீர்த்தனா உருக,
“அப்போக்கூட எனக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கலையே.” விக்ரம் தன் பங்குக்குப் புலம்பி மீண்டும் தன்னவளைப் பார்வையால் ஊடுருவினான்.
பாசமலர்களின் பரிபாஷைகளைக் காண இதற்குமேல் தெம்பில்லை என்பதுபோல தலையைச் சிலுப்பிக்கொண்ட காயத்ரி,
“போதும்டி! ரெண்டுபேரும் ரொம்பத்தான் ஃபீல் பண்ணறீங்க.” செல்லமாக அதட்டி, இருவரும் ஜோடியாக வரத் திட்டமிட்டிருக்கும் ரகசியத்தை உடைத்தாள்.
நற்செய்தி கேட்டவளுக்குக் கரைகாணா இன்பம்.
“என்னண்ணா! அண்ணியை விட்டு இருக்க முடியாதோ!” துள்ளலாகக் கலாய்த்தாள் கீர்த்தனா.
‘யார் யாரை விட்டு இருக்கமுடியாது? உண்மையைச் சொல்’ என்று மிரட்டும் தோரணையில் மனையாளை ஏறிட்டு விக்ரம் வாயசைக்க, அவளோ மாட்டேன் என்று சிணுங்கினாள்.
ஆம்! ஊடலைப் பின்தொடர்ந்த கொஞ்சல் கெஞ்சல்களில் இதுவும் ஒன்று. பணியை மாற்றிக்கொண்டு மதுரைக்குப் போகச் சொல்லி துரத்தியடித்த மனையாள் தான், அவனை விட்டு இரண்டு வாரங்கள் எப்படித் தனியாக இருப்பது என்று புலம்பி, ஏங்கி, சிணுங்கி, உடன்வரச் செய்திருந்தாள்.
ஆனால் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தைப் பற்றி எல்லாம் அறியாமல், விறைப்பாகப் பேசும் அண்ணியின் தோரணையில் ஏமார்ந்த பாசமலரோ அண்ணனை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
“காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்கும் பக்தன்ம்மா!” என்று விக்ரமின் கைப்பேசி ஒலிக்க, ஏதோ விளம்பர அழைப்பு எனக் கவனித்து அழைப்பை துண்டித்தான் விக்ரம்.
“அது சரி! அஞ்சு வருஷமா காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்கும் பக்தனாச்சே!” மேலும் கிண்டல் செய்தாள் கீர்த்தனா.
தங்கையின் அலப்பறைகளில் இருந்து தப்பிக்க நினைத்த விக்ரம்,
“என்னைக் கிண்டல் பண்ணறது இருக்கட்டும். அன்னைக்கு ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னு சொன்னீயே.” இலகுவாய்ப் பேச்சைத் திசைதிருப்பினான்.
ரிஷியின் பணி இடமாற்றம் பற்றி சொன்னால், அவர்கள் லண்டன் பயணத்தை ரத்து செய்துவிடுவார்களோ என அஞ்சியவள்,
“அதான் நீங்க நேருலேயே வரப்போறீங்களே! அப்போ பேசிக்கலாம் ‘ண்ணா!” தட்டிக்கழித்தாள்.
“பரவாயில்ல டா, இப்பவே சொல்லு!” மனைவியின் நம்பிக்கையைப் பலப்படுத்த எண்ணியவன் தங்கையிடம் அழுத்திக் கேட்க,
“அதை விடு ‘ண்ணா. நீங்க என்ன, ஊருக்கு வர திடீர்னு பிளான் போட்டிருக்கீங்க?” லாவகமாய்க் கேள்வியைத் திருப்பினாள் கீர்த்தனா.
“அதுவா! நாங்க ரெண்டுபேரும்…” விக்ரம் உற்சாகம் பொங்க பேசத்தொடங்க,
“அட! எல்லாத்தையும் ஃபோன்லேயே பேசிட்டா, அப்புறம் நேருல பேச விஷயமே இருக்காது கீர்த்தி!” கலகலவெனச் சிரித்து, இடைபுகுந்தாள் காயத்ரி.
இந்தியாவிலிருந்து என்ன எடுத்துவர வேண்டுமென பொதுவான விஷயங்களைப் பற்றி அளவளாவிய பின் அழைப்பைத் துண்டித்த காயத்ரி,
“அழுத்தக்காரி! அவமட்டும் எதையும் சொல்லமாட்டாளாம். நாம எல்லாத்தையும் சொல்லணுமாம்.” முணுமுணுக்க,
பிரச்சனையை வளர்க்க விரும்பாதவன் எந்த எதிர்வினையும் காட்டாமல், வண்டியைச் செலுத்துவதில் மட்டும் கவனமாக இருந்தான்.
காயத்ரியோ விடுவதாக இல்லை.
“அண்ணனும் தங்கையும் சேர்ந்து எனக்குத் தெரியாம ஏதாவது சதித்திட்டம் தீட்டினீங்கன்னா… சங்கதியே வேற சொல்லிட்டேன்!” கண்ணில் கோபம் மின்ன எச்சரித்தாள்.
பார்வையை ஒரு கணம் அவள் பக்கம் திருப்பி முறைத்தவன், “உனக்குப் பிடிக்காத எதையும் செய்யமாட்டேன்னு சொன்னா நம்பணும்!” வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டினான்.
முந்தைய தினம் ஏற்பட்ட மனஸ்தாபங்கள் வரை போதுமென சுதாரித்துக்கொண்டவள்,
“சரி! சரி! நம்பறேன். மெதுவா ஓட்டுங்க.” அவன் கன்னத்தைக் கிள்ளி முத்தமிட்டு ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.
“என்னைத் தாஜா பண்ணறது எல்லாம் இருக்கட்டும். எனக்கும் சேர்த்து நீதான் லீவ் கேக்குறேன்னு சொல்லியிருக்க. நான் எதுவும் பேசமாட்டேன். அங்க வந்து பம்மினேனா, அப்புறம் நீ மட்டும்தான் லண்டன் போக வேண்டியதா இருக்கும்.” விக்ரம் தன் நிபந்தனைகளை நினைவூட்ட,
“பம்மறது பின்வாங்குறது எல்லாம் நீங்க செய்யற வேலை. ஹரி சார் கிட்ட பேச எனக்கு எந்தவித தயக்கமும் இல்லை.” அதிகாரமாய்ப் பதிலளித்து அவன் வாயடைத்தாள்.
சொன்னபடியே, அலுவலகத்திற்கு வந்த கையோடு தங்கள் மேலதிகாரியின் அறைக்கு வேகநடையிட்ட காயத்ரி,
“நேற்று நான் ஏதோ உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிட்டேன். நானும் விக்ரம் கூட மதுரைக்குப் போறேன் சார்.” படபடவென உரைத்தாள்.
காணொளி அழைப்பில் இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டி பிறகு பேசலாம் என அவர் கண்ணசைக்க, காயத்ரியின் முகம் சுருங்கிப்போனது.
வெளியே வந்தவளின் வாடிய முகத்தைக் கண்டுகொண்ட விக்ரம், “சரி விடுமா! பார்த்துக்கலாம்.” எனத் தேற்றி அலுவலகப் பணிகளைக் கவனிக்குமாறு அறிவுறுத்தினான்.
அவளால் அத்தனை சுலபமாக விட முடியவில்லை. முன்தினம் அவர்முன் செய்த ஆர்ப்பாட்டங்களை அசைபோட்டாள். தன்னைத் தவிர்க்கிறாரா, பைத்தியம் என்று முடிவுகட்டிவிட்டாரா, என்று பலவிதமான யோசனைகளுக்கு நடுவில் இயந்திரகதியாய் அலுவல் பணிகளைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்.
அவள் மனக்குழப்பத்திற்குத் தீனிப் போடுவது போல, விக்ரமை மட்டும் தன் அலுவல் அறைக்கு அழைத்தார் ஹரி.
குழு அமைப்பது பற்றி கலந்தாலோசித்து, ஊழியர்களின் பெயர்களையும், அவர்கள் நிர்வாகவிருக்கும் பொறுப்புகளையும் முடிவு செய்த பின், அந்தக் கட்டிட நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரியிடம் விக்ரமை காணொளி அழைப்பில் அறிமுகம் செய்துவைத்தார்.
காயத்ரியின் பணி பற்றி அவரிடமே நேரடியாகப் பேசிப் பார்த்தான் விக்ரம். தங்கள் அலுவல் பணிகளைத் தவிர வேறு எந்தப் பணியும் செய்யக்கூடாது என்று நிர்த்தாட்சண்யமாக மறுத்தார் அவர்.
அதில் அதிருப்தி கொண்ட விக்ரம், “வாரத்தில் இருபது மணி நேரம் தானே காயத்ரிக்கு அங்க வேலை. மீதி நேரத்தில் அவ மற்ற வேலைகளைப் பார்த்தால் இவருக்கு என்ன வந்துதாம்.” சிடுசிடுத்தான்.
அனுபவத்திலும் திறமையிலும் கைதேர்ந்த ஒருவரை பகுதி நேர ஊழியராகப் பணியாற்றச் சொல்வது நியாயமில்லை என்று ஹரிக்கும் புரிந்திருந்தது. ஆனால் விக்ரமின் குடும்ப வாழ்க்கையைக் கருதித்தான் முடிவை அவனிடமே விட்டிருந்தார். உயரும் விலைவாசியில், சம்பளம் குறைந்தாலும் குடும்பம் நடத்துவது சவால் தானே என யோசித்தவர், அதைப் பற்றி வெளிப்படையாகவே கேட்டார்.
“இல்ல சார். கடவுள் புண்ணியத்தால், என் ஒருத்தன் சம்பாதியத்திலேயே அன்றாட தேவைகளைச் சமாளிச்சிடுவோம். நான் யோசிக்கறது அவ மனநலத்தைப் பற்றி…” தொடங்கியவன்,
சதாசர்வகாலமும் கருத்தரிக்க முடியாத வேதனையில் வருந்தும் மனையாளுக்கு இந்த அலுவல் பணிகள்தான் அவள் சிந்தனைகளைத் திசைதிருப்பும் மந்திரக்கோல் என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லலாமா வேண்டாமா எனத் தயங்கினான்.
மனநலம் என்ற அந்த ஒற்றை வார்த்தையிலேயே அவன் ஏதோ சொல்லமுடியாமல் தடுமாறுவதைப் புரிந்துகொண்டவர்,
“ரொம்ப யோசிக்காதீங்க விக்ரம். காயத்ரி உங்களோட இன்னும் அதிக நேரம் செலவழிக்கறதுக்கு கிடைச்சிருக்க வாய்ப்புன்னு நேர்மறையா சிந்தியுங்க.” எனக் குறும்பாகக் கண்சிமிட்டி அவன் தர்மசங்கடத்தைப் போக்க முயன்றார்.
அதில் விக்ரமின் மனமும் லேசானது.
“அதுக்கு நானும் ஃப்ரீயா இருக்கணுமே சார்.” என்றவன், அவர் பட்டியலிட்டிருந்த வேலைகள் அடங்கிய தாள்களைச் சுட்டிக்காட்டி அப்பாவியாக முகம் சுருக்க,
“யோசனை சொன்ன என்னையே தாக்குறீங்களே. இது நியாயமா?” பதிலுக்குக் கண்களைச் சுருக்கி செல்லமாகக் கோபித்தவர், அவன் இயல்பாகப் பேசுவதில் மனமகிழ்ந்து, மாலையில் அனைவருடனும் கலந்துபேசி திட்டங்களை ஊர்ஜிதம் செய்துவிடலாம் எனக் கூறினார்.
விக்ரம் காயத்ரி உட்பட பத்துப் பேர் கொண்ட குழு அது.
மதுரையில் அவர்கள் குடியேறுவதற்கு வேண்டிய அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அந்தக் கட்டிட நிறுவனமே செய்திருப்பதாக ஹரி கூற, அதைக் கேட்ட அனைவருக்குமே மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.
ஒவ்வொருவரின் பணிநியமனம் பற்றி விவரமாக எடுத்துரைத்து, அடுத்த ஒரு மாதத்திற்குள் மதுரைக்குச் செல்வதற்கு ஏதுவாக அவரவர் பணிகளை முடித்து தருமாறும், அதில் ஏதாவது நெருக்கடி உள்ளதா எனவும் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டார்.
ஊழியர்களும் தங்கள் பணி நிலவரங்கள், அதன் போக்கு, சவால்கள் என விவரமாகப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.
அவற்றை அலசி ஆராய்ந்து, அதன் அடிப்படையில் முடிவுகளைத் திருத்தி எழுதி எனக் கலந்துரையாடல் மாலை ஆறு மணிவரை நீடித்தது.
அவரவர் தங்கள் பணிகளுக்குத் திரும்ப, விக்ரமும் அமைதியாக நகர்ந்தான்.
காயத்ரிக்குத் தான் இருப்புக்கொள்ளவில்லை. அவர் தன்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறார் போல ஒரு பிரமிப்பு அவளுக்கு. தன்னவனின் கரம் பிடித்து, ஹரியின் அறைக்குத் தரதரவென இழுத்துச் சென்றாள்.
“ஏய்! என்னடி பண்ணற?” கேட்டவனின் பதற்றத்தை அவள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை.
கதவைக் கூடத் தட்டாமல் உரிமையாக உள்ளே நுழைந்து அவர் எதிரே நிமிர்வாக நின்றவள்,
“நீங்க எதுக்கு என்னைத் தவிர்க்குறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியல சார். எனக்கு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிப்படுத்தணும்.
எனக்கு விக்ரமை விட்டுப் பிரியணும்னு எல்லாம் எண்ணமே இல்லை சார்.
எனக்குக் கருத்தரிக்கும் வாய்ப்புகள் ரொம்ப குறைவுன்னு சொல்லிட்டாங்க. விக்ரம் அதை என்னைக்கும் ஒரு குறையாவே நெனச்சது இல்ல. எனக்குத்தான் தடுமாற்றமா இருக்கும். அதை எப்படி வெளிப்படுத்துறதுன்னு தெரியாம கத்திடுவேன். நேத்து கத்தினதுக்குக் காரணமும் இதுதான்.” மனப்பாடம் செய்த சொற்பொழிவு மாதிரி மடமடவென ஒப்பித்தாள்.
“ம்ம்! சரி மா!” என்றவர் மடிக்கணினியில் பார்வையைத் திருப்பிக் கொள்வதைப் போல வேண்டுமென்றே அவளைத் தவிர்த்தார்.
“அவள் பேசுறதைப் பொருட்படுத்தாதீங்க சார்.” விக்ரமும் பம்ம, காயத்ரியின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.
அவள் தவிப்பைப் புரிந்துகொண்ட ஹரியின் இதழ்கள் புன்னகையில் வளைந்தன.
“நேத்து எந்த அளவுக்கு சண்டை போட்டீங்களோ, இன்னைக்கு அதைவிட ரெண்டு மடங்காய் சிரிச்ச முகத்தோட உங்க கணவர் கைகோர்த்து வந்தீங்க.
இது ஒண்ணு போதாதா, உங்க காதலை உணர்த்த.” அலட்டலே இல்லாமல் பேசினார் ஹரி.
எதுவுமே கேட்கவில்லை என்று பரிதவித்த பெண்மனம், அவர் இத்தனை தூரம் கவனித்திருக்காறா என்று யோசிப்பது அவள் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
அதையும் கவனிக்கவே செய்தார் ஹரி.
“நானும் இதையெல்லாம் கடந்துதான் வந்திருக்கேன் மா. என் மனைவி மீரா கோபத்துக்கு முன்னாடி உன் கோபமெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்ல. இதைவிட மோசமாக்கூட சண்டை போட்டிருக்கா.” மனைவியின் முகம் கண்முன் நிழலாட, தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டவர்,
“ஆனால் சண்டைபோடுற வேகத்திலேயே சமாதானமும் ஆகிடுவா. பிரியறதுக்கு எல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை.” தன் இல்லாளைப் பற்றி புகழாரம் பாடி,
“நீங்களும் குணத்தில் என் மீராவைப் போலத்தான்னு, நீங்க என்கிட்ட வேலை கேட்டு மிரட்டின அன்னைக்கே புரிஞ்சுகிட்டேன் மா.” என்றார் கண்களில் குறும்பு மின்ன.
தங்கள் மீதுள்ள அக்கறையில் பேசும் அவரின் கரிசனத்தில், ஏதோ பலநாள் பழக்கம் போல நெருக்கத்தை உணர்ந்த விக்ரம்,
“குழந்தை விஷயத்தில் எனக்கு எந்தவித ஏமாற்றமும் இல்லைன்னு அவ புரிஞ்சுகிட்டா போதும். இப்போதைக்குச் சமாதானம் ஆகிட்டா சார்! ஆனால் இதற்கு நிரந்தர தீர்வு கண்டுபிடிக்கலேன்னா, இந்தப் பிரச்சனை ஏதோவொரு ரூபத்துல முளைச்சிட்டே இருக்கும்னு பயமா இருக்கு.” மனம்விட்டுப் பேசி மனையாளைப் பார்த்து முறைத்தான்.
ஒன்றுக்கு இருமுறை கருக்கலைந்ததில் காயத்ரி அலுவல் பணியிலிருந்து தற்காலிக ஓய்வு பெற்றுக்கொண்டது எல்லாம் அவருமே அறிந்திருந்தார். ஆனால் கணவன் மனைவிக்கு இடையே மனஸ்தாபங்கள் இந்தளவிற்கு வளர்ந்திருக்கும் என அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
வியப்பை மறைத்து மெலிதாய்ச் சிரித்த ஹரி, “என்ன தீர்வு கண்டுபிடிக்கணும்னு நினைக்குறீங்க?” என்றார்.
“அதான் தெரியல சார்.” உதட்டைப் பிதுக்கினான்.
“சரி! நான் உங்கள ஒரு இடத்துக்கு அழைச்சிட்டுப் போறேன். அங்க உங்களுக்குத் தீர்வு கிடைக்க வாய்ப்பு இருக்கு. வரீங்களா?” என்றார்.
“லண்டனுக்குப் போயிட்டு வந்தாலே எங்க பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு கிடைச்சிடும் சார்.” கறாராக இடைபுகுந்த காயத்ரி,
“ப்ளீஸ சார். பர்ஸ்னல் லீவ் சாங்க்ஷன் பண்ணுங்க!” சந்தடிசாக்கில் கண்களைச் சுருக்கி கெஞ்சினாள்.
இது என்ன புதுப் பிரச்சனை என யோசித்தவர், “புது வேலையில் சேருவதற்கு முன்னாடி ஹனிமூனா! அனுமதி கேக்குறீங்களா? தகவல் சொல்றீங்களா?” கிண்டலா கண்டனமா என்று பிரித்தறியாத வகையில் வினவினார் ஹரி.
“எங்களை மாதிரியே, என் தங்கையும் இவ தம்பியும் கல்யாணம் செஞ்சிட்டு லண்டனில் இருக்காங்க. அவங்களுக்கு ட்வின்ஸ் பிறந்திருக்காங்க. ” விக்ரம் மேலோட்டமாய் விளக்க,
“குழந்தை விஷயத்துல, இத்தனை நாளா நானும் குழம்பி என்னைச் சுத்தி இருக்கறவங்களையும் குழப்பியிருக்கேன்.” இடைபுகுந்த காயத்ரி மொத்தத்தையும் பகிர்ந்தாள்.
“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல சார். இவ தேவையில்லாததை எல்லாம் யோசிக்குறா.” விக்ரம் ஆறுதலாகப் பேச,
அவளோ தவறெல்லாம் தன்னுடையது தான் என மீண்டும் மீண்டும் அதையே சொல்லி முகம் சுருக்கினாள்.
அனுபவத்தில் முதிர்ந்த ஹரியால் அவர்கள் மனப்போராட்டங்களை உணர முடிந்தது.
இடமாற்றமும் இவர்கள் விஷயத்தில் ஒரு விதத்தில் நல்லது என்று யூகித்த ஹரி,
“சரி! சரி! லீவ் சாங்க்ஷன்ட்.” மனதார சம்மதம் சொல்லி அவர்களைச் சமாதானப் படுத்தினார்.
வெம்பிலி, லண்டன்.
வீட்டிற்குத் திரும்பியவன் பகிர்ந்த செய்தியைக் கேட்ட பெண்கள் இருவரும் கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தனர்.
“இதுக்குத்தான் நேருல வந்து சொல்றேன்! நேருல வந்து சொல்றேன்ன்னு தட்டிகழிச்சையா ரிஷி?” கீர்த்தனா சண்டைக்கு வர,
“இப்படியா முட்டாள்தனமா முடிவெடுப்ப ரிஷி. உன்னை நம்பி ஒரு குடும்பம் இருக்குன்னு கொஞ்சமாவது யோசிச்சிருந்தேன்னா, எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு வேலையை ராஜினாமா செஞ்சிட்டு வந்திருக்க மாட்டடா!” கொந்தளித்தார் சாரதா.
“என் குடும்பன்னு யோசிச்சதுனால தான்மா வேலையை ராஜினாமா செய்தேன்!” எகிறியவன்,
“கீர்த்தனாவையும் குழந்தைகளையும் இந்தியாவுக்கு அனுப்பிட்டு, என்னால தனியா இருக்க முடியாதுன்னு தான்மா வேலையை ராஜினாமா செஞ்சேன்.” ஆற்றாமையுடன் உரைத்தான்.
மாதத்தில் பத்து நாட்கள் மட்டுமே வீட்டில் செலவிடும் அவன் வேலையின் நெருக்கடியை அவர்களும் அறிந்திருந்தார்கள் தான்.
“சரி டா! அதுக்காக எதுக்கு ராஜினாமா செய்யணும்; டிரான்ஸ்ஃபர் தானே கேக்குறேன்னு சொன்ன?” சாரதா தன்மையாக வினவினார்.
“டிரான்ஸ்ஃபர் தர முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க மா. ” உள்ளதை உள்ளபடி சொன்னால், மனைவி வருந்துவாள் என்று தயங்கியவன் பொத்தாம் பொதுவாகக் கூறி சாரதாவுக்குக் கண்ணசைத்தான்.
“ஏன்…ஏன் தரமுடியாதாமாம்?” குறுக்கிட்ட கீர்த்தனா,
“ஆறு மாசம் முன்னாடி அவங்க திடுத்திப்புன்னு லண்டனுக்குப் போகச் சொன்னவுடன, எந்தக் கேள்வியும் கேட்காம நீ ஒத்துக்கிட்ட நன்றி கூட இல்லாம பேசுறாங்களே? நீ சும்மா விட்டிருக்கக்கூடாது ரிஷி. இதை அழுத்தமா சொல்லிக் காட்டிருக்கணும்!” தன் போக்கில் புலம்ப,
அவன் எதுவும் சொல்லாமல் திருதிருவென முழிக்க, சாரதாவும் கப்சுப் என நின்றார்.
இருவரின் அமைதி, அவர்களின் ரகசிய விழி பரிமாற்றங்களைக் கண்டுகொண்ட கீர்த்தனாவின் மண்டைக்கு உண்மைகள் உரைத்தது.
“அப்போ அவங்க உன்னை லண்டனுக்கு அனுப்புல; நீதான் என்னையும் அண்ணியையும் பிரிச்சு வெக்க, லண்டனுக்கு வேலையை மாத்திட்டு வந்திருக்க. அப்படித்தானே ரிஷி?” காட்டமாகக் கேட்டு கண்களை உருட்டினாள்.
“பார்த்தீயா ரிஷி! என் மருமகள் எப்படிக் கற்பூரமா இருக்கா!” பெருமைபேசி, கீர்த்தனாவின் குறுக்கு விசாரணையில் இருந்து தப்பிக்க முயன்றார் சாரதா.
“என் செல்லப் பொண்டாட்டி சிறந்த மனித வள மேலாளராச்சே…அவளுக்குப் புரியாமல் போகுமா…” தன் பங்குக்குச் செந்தமிழில் பாராட்டி அவள் முகவாயைக் குவித்து முத்தமிட்டான் ரிஷிகுமார்.
“என்னாலதானே டா உனக்கு இத்தனை தொல்லைகள்.” மனமுடைந்தாள் பேதை.
“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல ரித்தி. என் மேலதிகாரிக்கு என்னைவிட்டு பிரிய மனசில்ல. இங்கேயே பிடிச்சு வச்சுக்கப் பாக்குறாரு.” நிராகரிக்கப்பட்ட கோரிக்கையை வேடிக்கையாகச் சொல்லி அவளைத் தேற்றினான்.
சர்வதேச அளவில் பிரபலமான பெருநிறுவனங்களில் பணியாற்றிய அவளுக்குத் தெரியாதா, உள்ளுக்குள் நடக்கும் அரசியல்களைப் பற்றி!
“மழுப்பாம என்ன நடந்துதுன்னு சொல்லு ரிஷி.” கடுப்பானாள் அவள்.
உண்மையைச் சொல்லும்வரை விடமாட்டாள் என்று அறிந்தவன், பெருமூச்செறிந்து அனைத்தையும் விவரித்தான்.
“ஆமாம் ரித்தி. உன் யூகம் சரிதான். லண்டனுக்கு வேலையை மாத்தி தரச் சொன்ன நானே, ஆறு மாசத்தில் இந்தியாவுக்குப் போகணும்னு சொன்னதும், நிலை உறுதிப்பாடு இல்லாமல் முடிவெடுக்குறேன்னு திட்டி, காரணம் கேட்டாங்க.
சொந்தப் பிரச்சனைகள்னு காரணம் சொல்ல மறுத்ததும், விருப்பமிருந்தால் தொடர்ந்து வேலை செய்; இல்லேன்னா ராஜினாமா செய்துட்டு கிளம்புன்னு தீர்மானமா சொல்லிட்டாங்க. அதான் பேப்பர் போட்டுட்டேன்.” என்றான்.
“குடும்பத்தோட சேர்ந்து இருக்க விரும்புறேன்னு உண்மை காரணம் சொல்லிருக்கலாமே டா! இப்ப அடுத்த வேலை கிடைக்கும்வரை செலவுகளை எப்படிச் சமாளிக்கப்போற?” சாரதா அக்கறையாக வினவ,
“சொன்னாலும் புரிஞ்சுக்க மாட்டாங்க மா.” ரிஷி மேலோட்டமாகப் பதிலுரைத்தான்.
அதற்கும் தானே காரணம் என்று அறிந்த கீர்த்தனாவின் மனம் வாடியது.
கீர்த்தனாவின் அலுவல் வேலைகளுக்கு முன்னுரிமை தந்தவன், திருமணம் நிச்சயமான கையோடு லண்டனுக்குப் பணியிடமாற்றம் பெற்றுக்கொண்டான். திருமணமான சில மாதங்களிலேயே, பெண்கள் இருவரும் ஒரே இடத்தில் வசிக்க விரும்ப அவர்கள் ஆசைக்கு இணங்கி மறுபடியும் இந்தியாவிற்குப் பணியிடமாற்றம் செய்துதருமாறு கேட்டுக்கொண்டு, அதிர்ஷ்ட்டவசமாக வெற்றியும் பெற்றிருந்தான்.
குழந்தையைத் தத்துக்கொடுக்கும் மனைவியின் ஆசை பிடிவாதமாக மாற, மனஸ்தாபங்களை வளர விடாமல் தவிர்க்க, இரண்டே வருடங்களில் மறுபடியும் லண்டனுக்கு வரவேண்டியதாயிற்று.
“எத்தனைமுறை அவன் குடும்பத்தைக் காரணம் காட்டி டிரான்ஸ்ஃபர் கேட்பான். எல்லாத்துக்கும் நான்தான் காரணம் சாருமா.” மனமுடைந்த கீர்த்தனா,
“கணவன்மார்களின் லட்சியத்துக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் மனைவிகளுக்கு மத்தியில், நான் எப்பவுமே உன் வளார்ச்சிக்குத் தடையா ஏதாவது செஞ்சிடுறேன் ரிஷி. ” என்றாள் விரக்தியாக.
“ம்ப்ச்…ரெண்டுபேரும் கவலைப்படுறத நிறுத்தறீங்களா. நான் நிதானமா சிந்திச்சுதான் முடிவெடுத்திருக்கேன்.” உரக்கப் பேசியவன்,
“எப்படியும் ஒரு வருஷம் நோடீஸ் பீரியட் சர்வ் பண்ணனும். அதுக்குள்ள இந்தியாவில் வேலை தேடுறேன். அங்க வேலை ஊர்ஜிதமானதும், இவங்ககிட்ட மறுபடியும் பேசிப் பார்க்கறேன்.
எந்த நிறுவனம் என்னை இழக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்குறாங்களோ, அவங்களே முன்வந்து எனக்குச் சாதகமா பேசுவாங்க. என் திறமை மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு;
அப்படியே ரெண்டு பேரும் உதவாமப் போனாலும், இந்த நிறுவனத்துக்கு நஷ்டயீடு கட்டிட்டு புதிய வேலையில் சேர்ந்துடுவேன்.” தெள்ளத் தெளிவாகத் திட்டமிட்டிருப்பதாக எடுத்துரைத்தான்.
மகனின் தன்னம்பிக்கையிலும் தொலைநோக்கு பார்வையிலும், சாரதாவின் மனம் நிம்மதி அடைந்தது.
இந்தியாவில் உள்ளூர் நிறுவனங்களில் வேலை கிடைத்தால், சர்வதேச விமானங்களை இயக்கும் அவன் ஆசையைப் புறம்தள்ள வேண்டியிருக்குமே என கீர்த்தனா நினைவூட்ட,
“நல்லதுதானே மா! உள்ளூரில் பயணங்கள் மட்டும்தான்னா, அடிக்கடி வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போக வசதியாக இருக்கும்; அம்மா கையால சாப்பிட முடியும்; என் குட்டீஸோட அதிக நேரம் செலவழிக்க முடியும்;” வேண்டுமென்றே அவள் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் சீண்டினான்.
கீர்த்தனாவின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.
“ஏன்டா அவளைச் சீண்டுற?” சாரதா இடைபுக,
“சரி! சரி! என் ரித்தி கூட நிறைய நேரம் செலவழிக்க முடியும்.” என ஆதுரமாய் அவள் தோள்சுற்றி வளைத்தான்.
“நான் எதுக்கு வருத்தப்படறேன்னு புரிஞ்சும் புரியாத மாதிரி நடிக்காதே டா!” அதட்டி அவனிடமிருந்து எத்தனித்தாள்.
அவனுக்கும் அவள் வருத்தம் புரியாமல் இல்லை.
வலிய அவள் தோள் சுற்றி இறுக வளைத்தவன், “என்னைப் பொறுத்தவரை நாம செய்யும் வேலையில்தான் உண்மையான சந்தோஷமும் மனநிறைவும் இருக்கு ரித்திமா; செய்யும் இடத்தில் இல்லை.” அழுத்திக்கூறி,
“எதைப்பற்றியும் யோசிக்காம, அக்கா மாமாகிட்ட இந்த விஷயத்தைச் சொல்லு.” என்று அவள் நெற்றியில் முட்டினான்.
அவர்கள் நேரில் வரும்போது பேசிக்கொள்ளலாம் என்ற முடிவில் இருந்தவளோ, சின்னதொரு தலையசைப்புடன் சிரித்து மழுப்பினாள்.
கட்டியக் கணவனிடம் மல்லுக்கு நின்றும்,
கட்டிக் காத்த ரகசியங்களை மென்று வென்றும்,
ஒருவருக்கு இருவராய் கண்ணாமூச்சி ஆடியதில்,
ஒளிந்தது யார்; பிடிப்பட்டது யார் – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
Please Comment Here