Vidya Venkatesh Novels

ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்

நான் இந்தியாவிற்க்கு வரவிருந்த அதே நேரத்தில் என் ஒன்று விட்ட சித்தி மகனின் திருமணமும் நிகழவிருப்பதை எண்ணி தலைகால் புரியாத சந்தோஷத்தில் மிதந்தேன்.

கல்யாண வைபவம்! அதுவும் ஒன்று விட்ட சித்தி தானே! இதுக்கு எதுக்கு கண்ணுமண்ணு தெரியாம குதிக்கணும்னு உங்க மைண்ட்வாய்ஸ் எனக்குக் கேட்குது.

வீட்டின் தலைச்சந்பிள்ளை நான்; 2005ல் திருமணமானக் கையோடு அமெரிக்காவுக்கு நாடு கடத்திட்டாரு என் ஆத்துக்காரர். எனக்கு அப்புறம் வளர்ந்த நண்டு செண்டுக்கு எல்லாம் கல்யாணமான போது, விசா நீட்டிப்பு, அவர் ப்ராஜக்ட், பையன் பள்ளி விடுமுறை, ஃப்லைட்ல வந்து போகுற செலவுன்னு இப்படி ஆயிரம் தடைகளைத் தாண்டி கல்யாணத்துக்குன்னு பிரத்யேகமா வரணும்ன்றது எனக்கு அத்தி பூத்த கதைதான்.

Okay! Coming back to that much awaited ஒண்ணுவிட்ட சித்தி பையன் கல்யாணம். சும்மாவே airlines தர baggage allowanceல ஒரு கிராம் குறையாம பெட்டி ரொம்ப ரொம்ப பேக் பண்ணுவேன். இப்போ கல்யாணத்துக்கு வேற போகணும். பட்டுப்புடைவை அது இதுன்னு ஏகப்பட்டத பேக் பண்ணிண்டாச்சு.

முன்தைய நாள் நிச்சயதார்த்தம் நாளை மறுநாள் கட்டுச்சாதம் வரை ஜமாய்ச்சிட்டு வந்துடணும் ஆசை ஆசையா போனால்……

கல்யாணம் நடக்கவிருந்தது ஊர் கோடியில் ஒரு பீச் ரிசார்ட்டில். (அம்மா அப்பாவுடன் செல்லவிருந்ததால், கல்யாணம் நடக்கவிருந்த இடம், நேரம் எதையும் கவனிக்கவில்லை நான்)

Google உபயத்தால் அதிகம் சுத்தாம இடத்தைக் கண்டுபிடிச்சிட்டோம். ஆனால் உள்ளுக்குள்ள parking வசதியில்ல. Valet parking என்று அவர்கள் குறிப்பிட்ட இடம் சுமார் 1km தூரம் தள்ளி இருந்தது. நல்ல வேளையாக driver வைத்துக்கொண்டு சென்றதால், எங்களை வாசலில் இறக்கிவிட்டு வண்டியை ஓட்டிச்செல்லும் புண்ணியத்தைக் கட்டிக்கொண்டார் அந்த ஓட்டுனர்.

உள்ளே சென்றால் 75-100 பேர் மட்டுமே உட்கார்ந்து பார்க்கும் அளவுக்கு ஒரே ஒரு AC hall. மற்ற இடமெல்லாம் திறந்தவெளி புல்தரை மட்டுமே.

சித்திரை மாத வெயிலில் யாருக்குத்தான் மதியம் நான்கு மணிக்கு, சூரியனுடன் சம்பாஷிக்க பிடிக்கும். நிச்சயதார்த்தத்திற்கு வந்திருந்த அனைவரும் முட்டிமோதி உள்ளே சென்று இடம்பிடிக்க, AC காற்றையும் தாண்டி, கைக்குட்டைகளுக்கும், tissue paperகளுக்கும் ஓவர்டைம் வேலை ஆகிப்போனது.

உச்சுபுச்சுன்னு சமாளிச்சிட்டு நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சு வெளியே வந்தால், அந்தப்புல் தரையில் தான் மதியம் டிஃபன்…. இல்ல இல்ல… இன்னும் சரியாச்சொல்லணும்னா light refreshments.

அதுக்கு அப்புறம் இரண்டு மணி நேரத்தில் receptionன்னு சொல்லிட்டு ஆளாளுக்கு நாலு திசையில் பறந்தாச்சு. வந்தவர்கள் உடைமாற்றி வர மறுபடியும் இரண்டு மைல் தூரம் சவாரி செய்யணும். காரணம், அந்த விசாலமான resortல் மணமக்களுக்கு மட்டும்தான் தங்கும் அறை இருந்தது.

Reception ofcourse அந்தத் திறந்த வெளியில்தான் நடந்தது. கண்ணைப்பறிக்கும் மின்விளக்குகள், ஆடல் பாடல் கொண்டாட்டம்னு அமர்க்களமாவே இருந்துது. அதுவும் மணமக்கள் இருவரும் வெளியூரில் படித்து வேலை பாரத்துக்கொண்டிருப்பதால், வந்திருந்த நண்பர்கள் பட்டாளமும் அதற்குத் தகுந்தாற்போலத்தான் ஜொலித்தனர்.

நம்ம ஆத்துக் கல்யாணம்னு, அரக்கு பார்டர் போட்ட பக்கா காஞ்சிப்பூரப் பட்டுப்புடவை கட்டிட்டுப்போன நான்தான், அங்கே மின்னிய lehenga, fancy sarees மத்தியில் 100watts bulb மாதிரி ஜொலித்தது. அது வேற விஷயம்.

மிக மிக முக்கியமான matterக்கு வருவோம்.

முகூர்த்தம் கூட அந்தத் திறந்த வெளியில் தான். அக்னி நட்சத்திரம் சுட்டெரிக்கும் சித்திரை வெயில்ன்னு முன்னாடியே சொல்லியிருந்தேன். அப்படியிருக்க, மணமக்களுக்கு மட்டும் கூரையுடன் மேடை அமைத்து மற்றவர்களை திறந்த வெளியில் உட்காரச் சொல்வது நியாயமா.

அதுவும் அந்த மண்ணில் புதையும் நாற்காலிகளை balance செய்ய முடியாமல், எந்நேரமும் விழுந்துவிடுவோம் எனத் திண்டாடியபடி அமர்ந்த வயதானவர்களைப் பார்க்க மனசு பதறித்து.

ஒரு கட்டத்தில், கூரை நிழலில் இருந்த மணமக்களும் வெட்பம் தாங்காமல், கூலர்ஸ் போட்டுக்கொண்டுதான் மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டியதாயிற்று. கூரைப்புடவையின் அழகையும் பஞ்சகச்சத்தின் பளிங்கையும் பாழாக்கியது அந்த கூலர்ஸ் என்று யார் இவர்களிடம் சொல்வது.

நீதான் வாரக்கணக்காய் இந்த வைபவத்தில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று மெனக்கெட்டாய். ‘நீ ஒருத்தி வந்திருப்பதைக் கூட அவர்கள் கவனித்தார்களா தெரியாது!’ என என் மனசாட்சி இடித்துக்காட்டியது போல இருந்தது, மணிக்கணக்காய் கேமரா முன் வளைந்து நெளிந்த அவர்கள் உற்சாகத்தைக் கண்டபோது.

வந்தோமா நாலு மனுஷால பார்த்தோமா, வயிறுமுட்ட சாப்பிட்டோமா, மொய் எழுதினோமான்னு இல்லாம, ஒண்ணுவிட்ட சித்தி பையன் கல்யாணத்துக்காக புலம்பி எங்களை போர் அடிக்காதேன்னு சொல்லாதீங்க சக்தீஸ்.

Because, back in 2005 என் கல்யாணத்துக்காகப் பார்த்துப் பார்த்து ஏற்பாடுகளை செய்த என் அப்பாவின் மெனக்கெடல் இன்னும் என் கண்முன்னே பசுமரத்தாணி நினைவாக நிழலாடுகிறது.

விருந்தாளிகளின் பட்டியல் கணக்கெடுத்து தான் சத்திரத்தையே முன்பதிவு செய்தார் என் தந்தை. அதுவும் hall seating capacity, dining hall seating capacity பார்ப்பது போதாதென்று, மண்டபத்தில் தங்க போதுமான அறைகள் இருக்கிறதா என்றும், வயதானவர்கள் வந்துபோக ஏதுவாய் அதிக படிக்கட்டுகள் இல்லாமலும்,தரிப்பிடத்தில் வண்டிகளை நிறுத்த போதுமான இடம் இருக்கிறதா என்றும், இவை எல்லாவற்றுடன் சேர்த்து, மண்டபத்திற்குப் பக்கத்தில் பொது போக்குவரத்து வசதி இருக்கிறதா என்று எல்லாக் கோணங்களிலும் சிந்தித்தவர் அவர்.

என் திருமணம் குசலாம்பாள் திருமண மண்டபம், சேத்துப்பெட்டில் நடந்தது. எங்கள் பட்ஜட்டுக்கு மீறிய செலவு என்றபோதும், வரவிருக்கும் விருந்தினரின் வசதிக்கு முன்னுரிமை தந்து, ஆடை அணிமணிகள்,அலங்காரங்கள், பரிசுப்பொருட்கள்(return gift), என்ற மற்ற செலவுகளைக் குறைத்துக்கொண்டவர்.

இத்தனையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்த மனிதர், தனக்கென இருந்த படுக்கையையும் திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவினருக்குத் தந்துவிட்டு, மண்டபத்தின் மேடையில் படுத்துறங்கினார்.

விழாவிற்கு வந்த அத்தனை நபர்களையும் வாய்கொள்ளா புன்னகையுடன் பாரபட்சமின்றி வரவேற்று மரியாதை செலுத்திய என் அப்பாவின் குணம் யாருக்கும் வராது என உரக்கச் சொல்லுவேன்.

சம்பிரதாயங்களில் ஒன்று கூட குறைக்காமல், அத்தனை ஐதீகங்களையும் நேர்த்தியாகச் செய்தார். குலதெய்வக் கோவில் முதல், குடும்பத்தின் பெரியவர்கள் சொன்ன அத்தனை கோவில்களுக்கும் நேரில் சென்று பத்திரிக்கை வைத்த என் அப்பா மாமானார் இருவரின் புண்ணியத்தால், எங்கள் தோளில் விழுந்த ஆசிர்வாத மாலைகள் ஏராளம்.

அதில் என் கூரையின் மடிப்பும், அணிந்திருந்த ஆரமும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போனபோதும், மாலைகளும் அட்சதைகளும், குங்கும்ப் பொட்டுகளும் என இன்றும் அப்புகைப்படத்தைக் காணும்போது, பெற்றவர்கள் சேகரித்து தந்த புண்ணியத்தின் கணக்கு கண்முன் நிழலாடுகிறது.

இந்த நெகிழ்வுகள் கோடி ரூபாய் செலவழித்து எடுத்துக்கொள்ளும் candid photoshootல் தோன்றவே தோன்றாது.

இப்படி அன்றும் இன்றும் என அந்தத் திருமண நிகழ்வில் ஊசலாடிய மனத்தை மிகவும் தாக்கிய சம்பவம் இதுதான்.

ஏகாதசி அதுவுமாக டிஃபனில் பொங்கல் சேர்த்திருக்காயே; விரதமிருப்பவர்கள் சாப்பிட ஏதுவாய் வேறொரு ஐடம் போட்டிருக்கலாமே என என் திருமணத்தன்று என் அப்பாவை குறைகூறிய தாத்தா, தன் சொந்தப் பேரன் (this ஒண்ணுவிட்ட சித்தி பையன்) திருமணத்தில், இத்தனை அசௌகரியங்கள் இருந்தபோதும் கண்டும் காணாமல் இன்முகத்துடன் அனுசரித்துப்போகிறாறே என்று நினைக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை.

காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்வதிலும், மகிழ்ந்து அனுபவிப்பதிலும் தவறே இல்லை. ஆனால் அது நம் கலாச்சாரத்தின் அழகைச் சிதைக்காத வண்ணம் இருக்க வேண்டும். கல்யாணம் என்ற அழகான சடங்குக்குள் நம் சான்றோர்கள் ஒளித்துவைத்திருக்கும் பொக்கிஷத்தின் பொலிவு குறையாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அந்த நாளில் பெற்றவர்கள் முன்னின்று செய்த திருமண ஏற்பாடுகளோடு இன்றைய தலைமுறையினர் தானே செய்துகொள்ளும் ஏற்பாடுகளை ஒப்பிடும்போது, அவர்கள் தன் தேவைகள், தன் ஆசைகள், தன் நட்பு வட்டாரங்கள், தன் சௌகரியங்கள் எனத் தன்னலமாக யோசிக்கிறார்கள் என்று தான் தோன்றுகிறது.

அன்றைய பாரம்பரியத்தில் இருந்து மீள முடியாமலும், இன்றைய பகட்டு வாழ்க்கையில் பொருத்திக்கொள்ள முடியாமலும் இரண்டுக்கும் நடுவில் மதில் மேல் பூனையாக 80s kid நான்.