149 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
தவிர்த்தும் தவிர்க்காமலும் உறவாடும் பட்சத்தில்,
தலைமுறைகள் தாண்டி சொந்தம் கொண்டாடலாம்,
தம்பியின் திட்டங்களுக்குச் செவிசாய்த்த தமக்கை,
தன்னிலையில் நின்றாளா; தடுமாறி தவித்தாளா- மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 18…
மதுரை, இந்தியா.
தம்பி வாங்கிவந்திருந்த ஒரு கிலோ இஞ்சியின் தோலை நீக்கி, பொடிப்பொடியாக நறுக்கி முடிப்பதற்குள்ளேயே துவண்டுபோயிருந்தாள் காயத்ரி. இன்னும் அதை வதக்கி, புளிக்கரைசலில் கொதிக்கவைத்து இறக்க வேண்டுமென நினைக்கும் போதே அவள் கண்கள் செருகியது.
“ரொம்ப டையர்டா இருக்குடா ரிஷி. இந்தவொரு முறை அம்மாகிட்ட செஞ்சுத்தர சொல்லேன்.” இஞ்சித்துண்டுகள் அடங்கிய பாத்திரத்தை தம்பியின் கைகளில் திணித்தாள்.
“அம்மாவா! சான்சே இல்லக்கா. இஞ்சிப்புளியா வெல்லப்புளியான்னு தெரியாத அளவுக்கு வெல்லத்தை அள்ளிப்போட்டுடுவாங்க. நீயே செஞ்சுதா ‘க்கா.” விடாப்பிடியாக நின்றான் அவன்.
“இல்லடா ரிஷி. மாத்திரை சாப்பிட்டதுனாலயா என்னன்னு தெரியல. தலை பாரமா இருக்கு.” மேடையில் கைவூன்றி நின்றாள் காயத்ரி.
வெளிர்ந்த அவள் முகமே அதை எடுத்துச்சொன்னது. ஆனாலும் அக்காவின் கைப்பக்குவத்தில் கிடைக்கும் இஞ்சிப்புளியை விடவும் அவனுக்கு மனமில்லை.
“சரி ‘க்கா! ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்தபடி என்னன்ன எவ்வளவு போடணும்னு எடுத்துக்கொடுத்து இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் மட்டும் கொடு. நானே செய்யறேன்.” யோசனை கூறிக்கொண்டே அவளைக் கைத்தாங்கலாய் அரவணைத்தும், மறுகையில் நாற்காலியை சுமந்தும் சமையலறைக்குள் நகர்ந்தான்.
நொடிப்பொழுதில் தம்பியின் உற்சாகத்தில் விழுந்தது அந்தப் பெண்மனம்.
தானே கிளறியும், அவ்வப்போது தம்பியின் உதவியை நாடியும், நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை வியர்வை பூத்த முகத்தை முந்தானையில் துடைத்துக்கொண்டும், உஃப் என பெருமூச்செறிந்தும் அவள் சமைக்க,
“அண்ணி! சாருமா மனோகரம், அதிரசம், காராசேவ், முள்ளு முறுக்கு எல்லாம் செஞ்சிருக்காங்க.” குரல் கொடுத்தபடி உள்ளே நுழைந்தாள் கீர்த்தனா.
இஞ்சிப்புளியின் வாசமும், அதை அக்காவும் தம்பியும் சேர்ந்து சமைக்கும் காட்சியையும் கண்டவள், தின்பண்டங்களை அலமாறியில் வைத்தவாறு,
“என்னடா நடக்குது இங்கே?” கண்களை உருட்டினாள் கீர்த்தனா.
“உன் புருஷனுக்கு இஞ்சிப்புளி மசக்கை. ஊருக்கு எடுத்துட்டுப் போகணுமாம்.” கிண்டலாகச் சொல்லிச் சிரித்தாள் காயத்ரி.
“உங்களுக்கே இப்போதான் உடம்பு தேறிட்டு வருது. இவன்தான் கேக்குறானா, நீங்களும் உடம்பை வருத்திட்டு செஞ்சு தரீங்களே!” அண்ணியின் முகத்தில் பூத்திருந்த வியர்வை துளிகளை மிருதுவாக ஒத்திவிட்டு, பருக தண்ணீர் தந்து ஆசுவாசப்படுத்தியவள்,
எதுவுமே நடக்காதது போல இஞ்சிப்புளியை பாட்டிலில் நிரப்பும் கணவன் பக்கம் திரும்பி, “இது என்னடா புதுப்பழக்கம். உன்னை ஏதோ தண்ணியில்லாத காட்டுக்கு அனுப்புறா மாதிரி ஒவ்வொரு முறையும் மூட்டை மூட்டையா சாப்பாடு கட்டிட்டுப்போகுற.” கடந்த ஆறு மாத காலமாக அவன் செய்யும் அலப்பறைகளைச் சுட்டிக்காட்டிப் பொரிந்தாள்.
அதற்கெல்லாம் அசரவேயில்லை அவன்.
இஞ்சிப்புளிக் கிளறிய வாணலியில் சாதத்தைப் பிரட்டிப் பிசைந்தவன், அதில் ஒரு உருண்டையை மனையாளின் வாயில் திணித்து,
“உன்னுடைய போஸ்ட் பார்டம் டிப்ரெஷனின் உபயத்தால் அம்மா, அக்கா கையால நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு நாக்கு ருசி கண்டு போயிடுத்து ரித்திமா.” அவள் நளபாகத்தை வஞ்சப்புகழ்ச்சியாக இசைத்தான் ரிஷி.
“உன்ன!!!!!” கழுத்தை நெரிப்பதுபோல அவள் கைகளை மடக்க,
“நேரமாச்சு டிஃபன் ரெடியா?” கேட்டபடி அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட தயாரான விக்ரம், அங்கு நடக்கும் எதையும் கண்டுகொள்ளாத வண்ணம் அலைபேசியும் கையுமாக உணவு மேஜையில் அமர்ந்தான்.
“இஞ்சிப்புளி செஞ்சிருக்கேன் விக்கிப்பா. அடை தோசையோட சாப்பிட்டுப் பாக்குறீங்களா?” வினவினாள் காயத்ரி.
“வேண்டாம். மிளகாய் பொடியே போதும்.” அலைபேசியிலிருந்து கண்களை அகற்றாது அவன் பதில்சொல்ல,
கணவனின் விலகலில் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது அவளுக்கு.
“கிடைக்கும்போதே வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கோங்க மாம்ஸ். இல்லேன்னா மொத்தத்தையும் நானே ஊருக்கு எடுத்துட்டுப் போயிடுவேன்.” அவர்கள் மனநிலை புரியாமல் கேலி செய்தான் ரிஷிகுமார்.
மூன்று வேளையும் இஞ்சிப்புளியை அல்வா மாதிரி விழுங்கும் கணவனின் சுபாவத்தில் கடுப்பான கீர்த்தனா,
“பாருண்ணா! அண்ணிக்கு உடம்பு சரியில்லனு தெரிஞ்சும் இந்த க்ஷணமே செஞ்சுத்தரச் சொல்லி ஏதோ கண்டதை காணாத மாதிரி மொசுக்கிட்டு இருக்கான்.” என்று புலம்பினாள்.
“எனக்கு இதுல ஒரு சிரமமும் இல்ல கீர்த்தி.” காயத்ரி மென்மையாகக் கூற,
“ஆமாம்! ஆமாம்! நீங்க இப்படி ஏதாவது வேலை கொடுத்துட்டே இருந்தா தான் உன் அண்ணி கண்டதையும் செஞ்சு உடம்பை கெடுத்துக்காம இருப்பா.”
விக்ரமின் குத்தல் பேச்சில் காயத்ரியின் முகம் சுருங்கியது.
“ம்ப்ச்! என்ன ‘ண்ணா நீ! அண்ணியே இப்போதான் உடம்பு தேறி வந்துட்டு இருக்காங்க…” காயத்ரியின் தோளினை ஆதரவாய் அரவணைத்தாள் கீர்த்தனா.
“விடு கீர்த்தி. என்னைத் திட்டவாவது என்கிட்ட வாய்திறந்து பேசுறாறே!” சலித்துக்கொண்ட காயத்ரி மேடையைச் சுத்தம் செய்ய நகர, விக்ரமும் அவர்களை லட்சியம் செய்யாமல் தன் அலைபேசியில் மூழ்கினான்.
ஒன்றுக்கு இருமுறை அறுவை சிகிச்சை செய்யும் அளவிற்கு மோசமான அக்காவின் மாதவிடாய் பிரச்சனையில் தொடங்கிய மனஸ்தாபங்கள் இன்றளவும் முடிவே இல்லாத பனிப்போர் என நீடித்துக் கொண்டிருப்பதை எண்ணி பெருமூச்சுவிட்டான் ரிஷிகுமார்.
மூன்று மாதங்களுக்கு முன் காயத்ரிக்குத் திடீரென ரத்தப்போக்கு அதிகரித்து மருத்துவரை அணுக வேண்டியதாயிற்று. மெனோபாஸின் அறிகுறிகள் என மருத்துவர்கள் முத்திரை இட, இதே நிலைமை அடுத்த மாதமும் தொடர்ந்தது. ரத்த சோகையால் பாதிக்கு பாதிக்கு எடைக்குறைந்து மெலிந்தும் போனாள்.
கருக்கலைந்தது போல அதற்கு அடுத்த மாதம் வந்த மாதவிடாய் தான் பெண்ணவளை மொத்தமாய் உலுக்கியது.
கருத்தரிப்பு சிகிச்சை என்ற பெயரில் அவள் உட்கொண்ட ஹோமியோபதி மருந்துகளின் பின்விளைவு எனக் கண்டறிந்த மருத்துவர்கள், அவள் மாதவிடாய் பிரச்சனைகளைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இரண்டு அறுவை சிகிச்சைகள் செய்தனர்.
மாமனின் ஆதங்கத்தில் தவறில்லை என்றாலும், அக்காவைப் பார்க்கவும் பாவமாக இருந்தது அவனுக்கு.
“ஏதோ போதாத நேரம். விட்டுத்தள்ளுங்க மாம்ஸ்!” ரிஷிகுமார் அவன் தோளினை ஆதரவாய் வருட,
“மறக்க முடியல டா!!!!!” ஆக்ரோஷமாய் உறுமி அவன் கையை உதறிவிட்டு எழுந்தவன், “அர்த்த ராத்திரியில் ரத்த வெள்ளத்தில் அவளை மூச்சுப் பேச்சு இல்லாம பார்த்தது இன்னும் என் கண்முன்னாடி நிழலாடுது ரிஷி.
உங்க மனைவி சாப்பிடும் மாத்திரையின் பெயர் கூடத் தெரியாமல் இருக்கீங்களேன்னு டாக்டர் என் முகத்துல காறித்துப்பாத குறையா கேட்டபோது, இவ்வளவு தானா எங்களுடைய இத்தனை வருஷத்து தாம்பத்தியம்னு மொத்தமா உடைஞ்சிட்டேன் டா.
இவ இன்னும் வேற என்னவெல்லாம் சொல்லாம மறைச்சு வச்சிருக்காளோ; மறுபடியும் இந்த மாதிரி நடக்குமா; அப்படி நடக்கும்போது நான் அசந்து தூங்கிட்டா அவளைக் காப்பாத்த முடியாம போயிடுமான்னு யோசிச்சு யோசிச்சு நடைப்பிணமா சுத்திட்டு இருக்கேன் டா.
தூக்கம் வந்தாலும் கண்ணை மூடிக்கவே அவ்வளவு பயமா இருக்குத் தெரியுமா?” மனம் நொந்து புலம்பியவனின் விழிகள் மனையாளை குத்தீட்டியாய் தீட்டி அடங்கியது.
அவன் பார்வை அவளைக் காயப்படுத்தவில்லை.
தேக்கிவைத்த ஆதங்கத்தை எல்லாம் கொட்டிவிட்டான் என்றே பெண்மனம் நிம்மதி கொண்டது.
விக்ரமிடம் கூடச் சொல்லாமல் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது ரிஷிகுமாருக்கும் கீர்த்தனாவுக்கு புதிய செய்தியாகவே இருந்தது.
“ஏன் அண்ணி இப்படியொரு காரியத்தை செஞ்சீங்க?” கீர்த்தனா குறைப்பட,
“நான் எதையும் வேணும்னே செய்யல விக்கிப்பா. ஹோமியோபதியில் எந்தப் பின்விளைவும் வராதுன்ற நம்பிக்கையில் தான் சிகிச்சை எடுத்துக்கிட்டேன்.” நூறாவது முறையாக மன்னிப்பை யாசித்தாள் பெண்.
அப்போதும் அவளிடம் பேச அவன் தயாராக இல்லை.
“எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு அவள் கருப்பையை ஒட்டுமொத்தமா எடுத்துடுங்கன்னு சொல்லணும்னு தோணுச்சு கீர்த்தி. ஆனால் சிகிச்சை எடுத்துக்கறத கூடச் சொல்லாம மறைக்கும் ஒருத்திமேல உனக்கு என்ன உரிமை இருக்குன்னு மனசாட்சி என்னை எகத்தாளமா கேட்டுத் தடுத்துது.” தங்கையிடம் பேசினான் அவன்.
காதலை மட்டுமே எதிர்பார்க்கும் கணவனின் மனத்தை எந்த அளவிற்குக் காயப்படுத்திருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தாள் காயத்ரி.
சுற்றம் மறந்து ஒரே தாவில் பாய்ந்தோடி அவனை இறுக அணைத்தவள், “அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க விக்கிப்பா. நீங்க என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன். என்கிட்ட பழையபடி பேசுங்க விக்கிப்பா.” அவன் மார்பில் முகம் புதைத்தவளாய் ஓ எனக் கதறி அழுதாள்.
எந்தவித எதிர்வினையும் காட்டாமல் விக்ரம் சிலையாக நிற்க, அவனைத் தழைந்துபோகும்படி கீர்த்தனாவும் ரிஷிகுமாரும் கண்களால் இறைஞ்சினார்கள்.
அவனுக்கு மட்டும் தன் உயிரானவளை வதைக்க வேண்டுமென ஆசையா!
சொந்த பந்தங்களுக்கு முன் அவளை விட்டுக்கொடுக்காத வண்ணம் இயல்பாக உறவாடியும், தனிமையில் மௌனவிரதம் அனுஷ்டித்தும், அவள் அறியாத நேரங்களில் அழுதுத் தீர்த்தும் என அவனும் தானே இத்தனை நாட்களாக மனத்தைக் கல்லாக்கி கண்ணாமூச்சி ஆடியிருக்கிறான்.
மெலிந்த எலும்புக்கூடாய் தன்மேல் சரிந்திருக்கும் சரிபாதியின் ஸ்பரிசத்தில் தன்னையும் அறியாதவனாய் கண்கலங்கினான் விக்ரம். சிதறிய கண்ணீர் துளிகளின் ஈரத்தில் நனைந்தவள் திடுக்கென்று நிமிர்ந்து அவன் முகத்தைப் பார்த்து ஆடிப்போனாள்.
“தப்பெல்லாம் என்மேல தான் விக்கிப்பா. ஐ பிராமிஸ். இனி நீங்க என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்.” என்றபடி அவன் கண்களைத் துடைத்துவிட்டு இன்னும் இறுக கட்டிக்கொண்டாள்.
“ரொம்பத்தான் பிஹு பண்ணாதே ‘ண்ணா.” செல்லமாகக் கண்டித்த கீர்த்தனா, அவன் கைகளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து காயத்ரியின் இடைசுற்றி வளைத்தாள்.
பசைப்போட்டு ஒட்டியதுபோல தன் மார்பில் தலை சாய்த்த மனைவியின் உச்சி முகர்ந்து, “புரிஞ்சுக்கோ டி. எனக்கு உன்னைவிட இந்த உலகத்தில் வேறெதுவும் முக்கியமில்ல காயுமா.” என்றவனின் இறுகமூடிய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து வழிந்தோடியது.
அச்சமயம், “காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்கும் பக்தன்மா…” என விக்ரமின் கைப்பேசி இசைக்க, மலரும் நினைவுகளாய் நால்வரின் முகத்திலும் புன்னகை தவழ்ந்தது.
அழைப்பது தன் மேலதிகாரி ஹரி எனக் கவனித்த விக்ரம், “உஷ்! உஷ்!” என மூவருக்கும் செய்கை செய்தபடி அழைப்பை ஏற்றான்.
பணி நிமித்தமாக சென்னைக்கு வரும்படி அவர் அழைக்க, இருவருக்கும் தோதுப்பட்ட தேதிகளைக் கலந்தாலோசித்தனர்.
காயத்ரியையும் வரச்சொல்லி அவர் கூற, அவளுக்கு இன்னும் சில நாட்கள் ஓய்வு தேவை எனக் கூறி மறுத்தவன் மற்ற சில விஷயங்களைப் பேசி அழைப்பைத் துண்டித்தான்.
“நானும் உங்கக்கூட வரேன் விக்கிப்பா. எனக்கும் ஒரு மாறுதலா இருக்கும்.” காயத்ரி சிணுங்க,
“கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடித்தானே நான் என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்னு சொன்ன.” விக்ரம் தீவிரக்குரலில் நினைவூட்ட,
கணவனோடு புரிதலுடன் உறவாடினால் போதுமென நினைத்த மங்கை கப்சிப் என்றானாள்.
புது டெல்லி, இந்தியா
“இஞ்சிப்புளி அட்டகாசமா இருக்குடா!” தயிர் சாதத்திற்கு இஞ்சிப்புளியா, இஞ்சிப்புளிக்குத் தயிர் சாதமா எனக் கேட்கும் அளவிற்குத் தட்டு நிறைய நிரப்பிக்கொண்டு சப்புக்கொட்டிச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள் சாதனா.
தம்பி கொண்டுவந்திருந்த பலகாரங்களை சுற்றிலும் பரப்பி வைத்துக்கொண்டு சாப்பிடும் மனையாளைக் கண்ட சந்தோஷுக்கு, பெண்ணுருவத்தில் ஒரு கடோற்கசனைக் காண்பது போலவே இருந்தது.
“இவ்வளவையும் எப்படிடா பேக் செஞ்சு எடுத்துட்டு வந்த? செக்கிங்குல எதுவும் கேக்கலையா?” கலகலவெனச் சிரித்தான் சந்தோஷ்.
“ஏர்போர்ட்ல கூடச் சமாளிச்சிட்டேன். இந்த ரித்தியோட குறுக்கு விசாரணையிலிருந்து தப்பிக்கறதுக்குள்ள தான் போதும் போதும்னு ஆச்சு.” பெருமூச்செறிந்தவன்,
“வக்கணையா சாப்பிடுறது எல்லாம் உங்க பொண்டாட்டி. குண்டாகிட்டேன், தொப்பை போட்டுட்டேன்னு பழி சுமக்கறது எல்லாம் நான்.” என அப்பாவியாக முகம் சுருக்கியபடியே, தங்கை ஊட்டிய உணவை வஞ்சனை இல்லாமல் வாங்கிக்கொண்டான் ரிஷிகுமார்.
இருவரின் பாசப்பரிமாற்றத்தை ரசித்த சந்தோஷ், “இதுக்குத்தான் என்கிட்ட உண்மைகளைச் சொன்னா மாதிரியே, உங்க வீட்டுலயும் சொல்லுங்கன்னு சொன்னேன். அக்காவும் தம்பியும் உப்புச்சப்பில்லாத காரணமெல்லாம் சொல்லி இதோ அதோன்னு தட்டிக்கழிக்குறீங்க.” அழுத்தமாகச் சுட்டிக்காட்ட இருவரும் அசடுவழிந்தபடி அன்றைய நாளிற்குப் பயணித்தனர்.
உண்மைகள் உடைந்த அன்றே அனைத்தையும் மின்னஞ்சல் வாயிலாக சந்தோஷிடம் பகிர்ந்திருந்தாள் சாதனா. நற்செய்தி அறிந்தவன், அவளை உடனே ரிஷிகுமாருடன் மதுரைக்குச் சென்றுவரச் சொன்னான்.
நல்லதோ கெட்டதோ, தன் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தருணங்களில், சந்தோஷ் அருகில் இருக்கவேண்டும் என்ற பித்துத் தலைக்கேறி போயிருந்தவள், அந்த யோசனையைத் தீர்க்கமாக மறுத்தாள்.
மூன்று மாதங்களுக்குப் பின் சந்தோஷ் பணி நியமனம் முடிந்து வீடு திரும்ப, அப்போதுதான் காயத்ரியின் மாதவிடாய் பிரச்சனைகள் பூதாகரமாய் உருவெடுத்திருந்தது.
அந்தச் சூழ்நிலையில் சாதனாவை மதுரைக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பாத ரிஷிகுமார் காலம் தாழ்த்த, இதோ அதோ என ஆறு மாதங்கள் உருண்டோடியது.
இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் பணி நிமித்தமாக ரிஷிகுமார் டெல்லிக்கோ அதன் அருகிலிருந்து ஊர்களுக்கோ வர நேர்ந்த போதெல்லாம் சாதனாவை நேரில் சந்திப்பதை ஒரு வழக்கமாகவே வைத்திருந்தான். அதுவும் அவன் டெல்லியில் தங்க நேரிட்டால், தங்கள் வீட்டிற்கே வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் சென்றுவிடுவாள் அவன் அருமை சகோதரி.
இன்று சந்தோஷும் வீட்டில் இருக்க, சந்திப்புக் களைக்கட்டியது.
“காயத்ரிக்கு இப்போ எப்படியிருக்கு ரிஷி. டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?” அக்கறையாக விசாரித்தாள் சாதனா.
“கிளம்பும் போதுக்கூட அக்காவுக்கும் மாமாவுக்கும் ஒரே சண்டைதான்!” பெருமூச்சுவிட்டவன்,
“ஆனால் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் மனசை திறந்து பேசிகிட்டாங்க. இனி எல்லாம் சரியாகிடும்னு நம்புறேன்.” அலைபேசியில் நாட்குறிப்பை அலசி, “இந்த மாசம் இருபத்து ஆறாம் தேதி வரை எனக்கு மதுரை-பெங்களூர் ரூட்ல ஸ்கெட்யூல் போட்டிருக்காங்க. அதுக்கப்புறம் பத்து நாளைக்கு வீட்டுல தான் இருப்பேன். அந்தச் சமயத்துல நீங்க மதுரைக்கு வரீங்களா?” கண்களில் ஆர்வம் மின்ன கேட்டான்.
“இல்லடா! சந்தோஷுக்கு அடுத்த அசைன்மன்ட் வந்துடுத்து.” சொல்லும்போதே அவள் குரல் கம்மியது.
இந்திய விமானப் படையில் பத்து ஆண்டு காலமாகப் பணியாற்றி வந்த சந்தோஷ், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்தான் விங்க் கமாண்டராகப் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தான். அதிலிருந்து அவன் பணி நியமனங்களும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.
எம்ப்ரேயர் லெகசி 600 ரக விமானங்களை இயக்குவதில் தேர்ச்சிப் பெற்றிருந்தவன், அப்பதவி உயர்வுக்குப் பிறகு, வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பயணம் செய்துவந்த விமானத்தை இயக்கும் பொறுப்பில் முதல் அதிகாரியாக நியமிக்கப் பட்டிருந்தான்.
ஓரிரு வார உள்ளூர் பயணங்கள், மிஞ்சிப்போனால் ஒரு மாதக் காலத்திற்கு நீண்ட பயணங்கள் எனப் பணியாற்றி வந்தவனுக்கு, இப்புதுப் பொறுப்பில் பயணங்கள் மாதக் கணக்கில் நீண்டதோடு மட்டுமல்லாமல், பெரும்பாலான நேரங்களில் வெளி நாடுகளுக்குச் சென்று வரவும் நேர்ந்தது.
இருவருமே விமானத் துறையில் பணியாற்றும் போது, இத்தகைய சவால்கள் சகஜம்தான் என வேலையின் இயல்பை உணர்ந்திருந்த போதிலும், மாதக்கணக்கில் பிரிந்திருக்க வேண்டிய இதைப் போன்ற நெருக்கடிகள் சாதனாவை வாட்டியெடுத்தது.
விமானப் படையில் சாதிக்கத் துடிக்கும் கணவனின் லட்சியங்களை மனத்தில் வைத்து அவள் தன் உணர்வுகளை வெளிக்காட்ட மாட்டாள் என்றாலும், எப்போதாவது ஒருமுறை தன்னையும் மீறி உடைந்துவிடுவாள்; இதோ இன்று போல.
“சந்தோஷ்! நீங்க ஊருக்குப் புறப்படுறதுக்கு முன்னாடி, ரெண்டே நாள் மதுரைக்கு வந்துட்டுப் போக முடியுமா?”
விக்ரம், காயத்ரி, கீர்த்தனாவின் அறிமுகம், தனிமையில் வாடும் சாதனாவுக்கு ஒரு மாறுதலாக இருக்குமென ஆலோசனை சொன்னான் ரிஷிகுமார்.
“இல்ல ரிஷி! எங்களுக்குக் காப்பகத்துல வேலையிருக்கு.” மறுத்த சந்தோஷ், காப்பகத்தின் உரிமையாளர் அவர்களை நம்பி ஏற்பாடு செய்திருக்கும் மாணவர்களுக்கான Career Counseling பற்றி விவரித்தான்.
“நீயும் காப்பகத்துக்கு வந்து நிகழ்ச்சியில் கலந்துக்குறீயா ரிஷி.” வாஞ்சையாகக் குறுக்கிட்டாள் சாதனா.
பணி நியமனத்தை ஏற்றுக்கொண்ட நிலையில் கடைசி நிமிடத்தில் விடுப்பு எடுக்க இயலாது என வருந்தியவன், வழக்கம்போல அடுத்த டெல்லி பயணைத்திலேயே சந்திப்பதாகக் கூறினான்.
“யாரோ வால் மாதிரி போர்முனைக்கே கூட வருவேன்னு சொன்ன மாதிரி ஞாபகம். இந்தப் பாசமலருக்காக ஆஃப்டர் ஆல் காப்பகத்திற்கு வரமுடியாதாமாம்.” சண்டைக்கு வந்தாள் சாதனா.
நொடியில் அவள் உள்ளத்தைப் படித்தான் சந்தோஷ். ஆனால் தன்மானம் கொண்ட பெண்மான் கேலி என்ற பெயரில் சுற்றி வளைப்பதும், ரிஷிகுமார் பதில்சொல்ல முடியாமல் தடுமாறுவதுமாக, இருவரின் பரிபாஷைகளை ரசித்த சந்தோஷ்,
“அடேய்! நாங்க வளர்ந்த காப்பகம் உனக்கு ஸ்கெட்யூல் போட்டிருக்க பெங்களூரில் தான் இருக்கு. அதான் அவ உன்னை வேணும்னே சீண்டுறா.” ரிஷியின் தலையில் குட்ட,
“எதுக்குடா உண்மையைச் சொன்ன. இன்னும் அஞ்சு நிமிஷம் சீண்டியிருந்தா, உடன்பிறப்பு சரண்டர் ஆகிருப்பான்ல.” பொய்கோபத்துடன் கணவனின் காதினைத் திருகினாள் சாதனா.
பெங்களூர் என்ற வார்த்தை கேட்ட ரிஷிகுமார், எந்தெந்த நாட்களில் சந்திக்கலாம் எனத் திட்டங்களை வரைய, இடையில் ஒரு நாள் அவன் செலுத்தவிருக்கும் விமானத்திலேயே மதுரைக்குச் சென்று வரலாம் என அறிவித்து இன்பதிர்ச்சி தந்த கையோடு இருவருக்குமான பயணச்சீட்டுகளையும் முன்பதிவு செய்தாள் சாதனா.
கருவறை பந்தம் விரித்த பாச வலையில்,
சிக்கியும் சிக்காமலும் நழுவும் நங்கையும்,
கருவறை வாசலில் வடிந்த தேன் அமுதை,
சுவைத்தும் சுவைக்காமலும் மறுகும் மங்கையும்,
நிதர்சனங்களை ஏற்று வாழப் பழகுவார்களா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
Please Comment Here