126 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
எம் குலம் தழைக்க வந்த தேவதையே!
எந்தன் மறுபாதி நீ அல்லவா சகோதரியே – மறைவில்
எதுகைமோனை எனக் கவிதைகள் பாடி – நேரில்
எட்டடி தள்ளி நின்று உறவாடிய சகோதரனிடம்,
எரிமலையாய் வெடித்தாளா; எதார்த்தங்களை ஏற்றாளா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 20…
பெங்களூர், இந்தியா.
தங்கும் விடுதிக்கு வந்ததும் வராததுமாய் பொருட்களைப் பயணப் பெட்டியில் அடுக்கும் சகோதரியின் பிடிவாதத்தைக் கண்டு பொறுமையிழந்தான் ரிஷிகுமார். வழியேறும் கெஞ்சிக் கூத்தாடியும், இவள் கிஞ்சித்தும் சமாதானமாகவில்லை எனத் தலையைச் சிலுப்பிக்கொண்டு பெருமூச்சுவிட்டவன்,
“புரிஞ்சுக்கோ சாதனா! நீ அப்படிப் பேசினதும், சட்டுன்னு கோபம் வந்துடுத்து. ஆனால் காப்பகத்தில் வளர்ந்த சூழல பற்றி நீ அஞ்சலி ஆன்ட்டிகிட்ட சொன்னதுல, என்னைவிட நீதான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டிருக்கன்னு புரிஞ்சுட்டேன். ஐ ஏம் ரியலி சாரி.” நூறாவது முறையாக மன்னிப்பை யாசித்தான்.
அவள் மனம் சற்றும் இளகவில்லை. அங்கிருந்து கிளம்புவதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.
கடந்த ஒரு மணி நேரமாகக் கண்ணாமூச்சி ஆடி கடுப்பேத்தும் இரட்டையர்களின் வாக்குவாதத்தில் சலிப்படைந்த சந்தோஷ், “உங்க பஞ்சாயத்து முடிச்சிட்டு முடிவைச் சொல்லுங்க.” சோஃபாவில் ஒய்யாரமாய் அமர்ந்து தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் ஐக்கியமானான்.
விளக்கம் சொல்லி ஓய்ந்த ரிஷிகுமாரும் அயர்ச்சியில் அப்படியே அமர, அவள் பயணப்பெட்டியின் உள் பாக்கட்டில் பளிச்சிட்ட பணி அடையாள அட்டையைக் கவனித்தவன் அதை வெடுக்கென உருவி, “இப்போ எப்படிக் கிளம்புறன்னு பாக்குறேன்.” சிறுபிள்ளையென ஒளித்துவைத்துப் போக்கு காட்டினான்.
“விளையாடாதே ரிஷி.” அவள் கண்களை உருட்டி பறிக்க முயல,
அவனோ ஒரே தாவில் சந்தோஷ் பக்கத்தில் வந்தமர்ந்து, அதை தன் வாலட்டில் பத்திரப்படுத்தினான்.
எதிரில் வந்து நின்ற சாதனாவின் திட்டல்களும் ஏசல்களும் அவன் காதில் விழவே இல்லை.
வாலட்டில் தன் அடையாள அட்டைக்குப் பக்கத்தில் சாதனாவினுடையதை வைத்தவனின் இதழ்கள் புன்னகையில் விரிந்தன.
“நாம வெவ்வேறு இடத்துல வளர்ந்திருந்தாலும், பைலட் ஆகணும்னு ஒரேமாதிரி யோசிச்சிருக்கோம்ல சாதனா?” வாலட்டிலிருந்து கண்கள் அகலாதவனாய் பேசினான்.
‘அதானே!’ அவளுக்கும் ஆச்சரியமாகவே இருந்தது. ஆனால் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டாமல் முறைத்தாள்.
வாலட்டின் மறுபுறம் தன் இரு செல்வங்களின் புன்னகை ததும்பும் பளிங்கு முகங்களை விரல்களால் வருடி முத்தமிட்ட ரிஷிகுமார்,
“யாது யாழினி கோரஸ்ஸா அழும்போதும் அடம்பிடிக்கும் போதும், ட்வின்ஸ் உணர்வுகள் ஒரேமாதிரி இருக்கும்னு அம்மா சொல்லுவாங்க. அதான் நாமளும் பைலட் ஆகணும்னு ஒரேமாதிரி யோசிச்சிருக்கோம் போல.” தன்போக்கில் பேசிக்கொண்டிருந்தவன் இடைநிறுத்தி,
“ஹேய்! நம்ம உணர்வுகள் ஒரேமாதிரி இருக்கும்ன்றது உண்மைன்னா, உனக்கு இப்போ என்மேல கோபம் இல்ல தானே?” தன் மனத்தில் தோன்றும் உணர்வுகளோடு ஒப்பிட்டு மடக்கினான்.
“அடேய்! ஓவர் சென்டிமென்டா இருக்குடா.” கையெடுத்து கும்பிட்ட சந்தோஷ்,
“சனாமா! இந்தக் கொசுத்தொல்லை தாங்க முடியல். சீக்கிரம் ஒரு முடிவுகட்டுமா.” கண்களைச் சுருக்கி புலம்பினான்.
“சந்தூ மாம்ஸ்! உனக்கு நான் கொசு வா?” ரிஷி அவன் தோளினை உலுக்கவும், சந்தோஷ் பதிலுக்கு அடிப்பதுபோல பாவலா செய்யவும், ஆண்களின் அலப்பறையில், ‘மாம்ஸ்’ என்ற விளிப்பில் பேதையின் முகம் மாறியது.
“விமானத்தைக் கண்டுபிடிச்சது ஆர்வில் & வில்பர்ன்னு, ரைட் பிரதர்ஸை உலகமே கொண்டாடின போது, இல்ல! இல்ல! என் தங்கை கேதரினுக்கும் இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் பங்கு உண்டுன்னு ஆர்வில் ஊருக்கே உரக்கச் சொன்னாராம். அது உண்மையான சகோதர பாசம்.” அழுத்திக்கூறியவள்,
“ஆனால் இங்க கூடப்பிறந்தவள சகோதரின்னு அறிமுகம் செய்யவே சிலருக்கு அவமானமா இருக்கு.” வெடுக்கென்று பேசிவிட்டு, பயணப் பெட்டியை மூடி நிமிர்த்தி வைத்தாள்.
‘இதற்குத் தான் இத்தனை நேரம் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டாளா!’ தலையைச் சிலுப்பிக்கொண்ட ரிஷிகுமாருக்கு, உரிமையோடு சண்டையிடும் சகோதரியின் கோபத்தில் சற்று பெருமிதமாகவே இருந்தது.
“அதானே! ஹாய் விக்கி மாம்ஸ், உனக்கு மொக்கையா ஒரு மச்சினர் மட்டுமில்ல, அழகான மச்சினியும் இருக்கான்னு உன்னை அறிமுகம் செஞ்சிருந்தா மாஸ்ஸா இருந்திருக்கும்ல.” கலகலவெனச் சிரித்த ரிஷிகுமார் அவள் தோள் சுற்றி அரவணைக்க,
“சிரிச்சு மழுப்பாதே டா. என்னை ஏன் உன் மாமாகிட்ட அறிமுகம் செய்யலன்னு சொல்லு?” கோபமாய் அவன் பிடியிலிருந்து எத்தனித்தாள்.
“நம்ம மாமா!” திருத்திச் சொன்னவன், “விக்ரம் மாமா மேல நிறைய மரியாதை வச்சிருக்கேன். அவர் நம்மள பார்த்துட்டாரேன்னு தகவல் சொல்றதுக்கும், நாம முறையா சந்திச்சு சொல்றதுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கு சாதனா.” பொறுப்பாகவே பதிலளித்தான்.
ரிஷியின் எண்ணம் சரியானதே என சந்தோஷ் ஒத்தூத, “அவர்மட்டும் உன்னைப் பார்த்ததும் உண்மைகளை பட்டுன்னு உடைச்சாரே.” பொங்கினாள் சாதனா.
சிறுபிள்ளையாகச் சண்டையிடும் சகோதரியின் பாசத்தில் சிரிப்புதான் வந்தது அவனுக்கு.
“இன்னைக்கு நேத்துன்னு இல்ல சாதனா. அக்காவுக்குக் குழந்தை பிறக்கறதுல சிக்கல்னு தெரிஞ்ச நாளிலிருந்தே, அவ மனசு உடைஞ்சிடக் கூடாதுன்னு மாமா பார்த்துப் பார்த்து செய்யற ஒவ்வொண்ணும் எனக்குத் தெரியும். அதான் அவருக்கு என்கிட்ட சொல்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.” தெளிவுபடுத்தினான்.
அவன் பதிலைக் கேட்டவளின் சிந்தனை வேறொரு கவலைக்குத் தாவியது.
“அந்த அக்காவுக்கு குழந்தை இல்லன்னு இவ்வளவு அக்கறையா பேசுறவன், இந்த அக்காவுக்கு இன்னும் ஏன் குழந்தை பிறக்கலன்னு என்னைக்காவது யோசிச்சிருக்கீயா?” மனதிலிருந்ததைக் கொட்டினாள்.
‘உனக்கும் பிரச்சனையா!’ மனதளவில் நொந்த ரிஷிகுமார், வருத்தத்தை மறைத்தபடி, “சொல்லணும்னு நெனச்சிருந்தா நீயே சொல்லிருக்கப்போற.” என்றான் சமாளிப்பாக.
“ஓ பாசமலர், நீங்களா வாய்திறந்து கேட்க மாட்டீங்க. அப்படித்தானே!” மீண்டும் சண்டைக்கு வந்தாள்.
“கீர்த்தியும் அக்காவும் பட்ட அவஸ்தைகளைக் கண்கூடா பார்த்திருக்கேன் மா.” ரிஷியின் குரல் சரிய, புரியாமல் விழித்தாள் சாதனா.
“பிள்ளைப்பேறுன்றது கணவன் மனைவியோட அந்தரங்கமான விஷயம். ஆனால் அதைப் புரிஞ்சுக்காம கல்யாணமான உடனே குழந்தை பிறந்தே ஆகணும்னு ஏதோ சட்டம் மாதிரி, எத்தனை பேர் அக்காவையும் கீர்த்தியையும் கேள்வி கேட்டு நச்சரிச்சிருக்காங்க தெரியுமா. அதிலும் சிலர், ஏதோ தனக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும்ன்றா மாதிரி, இதை செய் அதை செய்யுன்னு அறிவுரைகள் வேற சொல்லி கொடுமை படுத்தினாங்க.
அவங்க பேச்சும் தோரணையும்… இவங்களுக்கெல்லாம் நாகரீகமா பேசுறது, அப்படின்னா என்னன்னே தெரியாதான்னு கேக்குற அளவுக்கு ஆத்திரம் வரும். ஆனால் அமைதியா இருக்கச் சொல்லி அம்மா என்னைத் தான் அடக்குவாங்க.” நரம்புகள் புடைக்க அவன் கொந்தளிக்க,
“சரியான சென்டிமென்ட் பீஸ் டா நீ.” இலகுவாய் பேச்சுக்கொடுத்தபடி அவனை நிகழ்வுக்குக் கொண்டுவந்தாள் சாதனா.
அவள் கேலிப்பேச்சை ரசிக்கும் மனநிலையில் இல்லாதவனோ, “கீர்த்திக்கூடப் பரவாயில்ல சாதனா. பட்டுப்பட்டுன்னு பதில் சொல்லிடுவா. ஆனால் அக்கா அப்படியே உடைஞ்சுபோயிடுவாங்க தெரியுமா.” மனமுடைந்தான்.
அவளுக்கும் அது புரியாமல் இல்லை. நண்பர்கள் சிலர் நல்லெண்ணத்துடன் பேசியதைக் கூடப் பொறுக்கமுடியாமல் தன் சொந்த விஷயத்தில் தலையிட வேண்டாமெனக் கறாராகக் கண்டித்திருக்கிறாளே!
“அவசியம் ஏற்படும்போது நானே சொல்றேன்.” மென்னகையுடன் குறுக்கிட்டு அவனைச் சாந்தப்படுத்தினாள்.
சிரித்த முகத்துடன் அவள் பேசுவதில், பயப்படும் அளவிற்குப் பிரச்சனை ஏதுமிருக்காது என நிம்மதியில் மறுகேள்வியின்றி தலையசைத்தான்.
“நீ ரொம்ப நல்லவன்டா ரிஷி!” சாதனா அவன் தலைமுடியை கலைத்துவிட,
மனஸ்தாபங்கள் மறந்து பழகும் சகோதரியின் செயலில் உச்சிகுளிர்ந்துபோனது அவனுக்கு.
“நல்லவனா இருந்து என்ன பிரயோஜனம். காப்பகத்தில் தான் தங்குவேன்னு மூட்டை கட்டிட்டுக் கிளம்பும் கூடப்பிறந்தவளைச் சமாதானம் செய்ய முடியலையே.” அப்பாவியாக முணுமுணுத்தான்.
“மூட்டை கட்டினா காப்பகத்துக்குத் தான் போகணும்னு சட்டமா என்ன? மதுரை கோடைக்கானல்ன்னு கூடப்பிறந்தவனோட சுத்தக்கூடாதா?” கண்சிமிட்டினாள் சாதனா.
“நிஜமாவா!” வாய்பிளந்தவனின் கவனத்தை ஈர்த்தது அவன் கைப்பேசி.
“சொல்லும்மா!” உற்சாகம் பொங்க பேசத்தொடங்கியவன்,
“அப்படியா? எப்படி ஆச்சு? நான் உடனே கிளம்பி வரேன்.”
“….”
“சரி! சரி! விசாரிக்கல.”
“….”
“சரி மா! புரியுது.”
மேலும் சில சரிகளையும் பத்திரங்களையும் கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தவனின் முகமே அங்கு ஏதோ சரியில்லை என உணர்த்தியது. என்ன ஏது எனப் பரிதவித்த சகோதரியின் அக்கறையில் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது ரிஷிகுமாருக்கு.
“ரித்திக்கு அம்மை போட்டிருக்காம் சாதனா.” கம்மிய குரலில் அவன் பதில்சொல்ல, மீதியைச் சொல்லாமலே புரிந்துகொண்டாள் பேதை.
தன்னுடன் ஊருக்கு வரவேண்டுமெனச் சற்று முன் தானே ஆசையாகச் சொன்னாள் எனச் சிந்தித்தவன், அக்கா மாமாவிடம் மட்டும் அறிமுகம் செய்துவைப்பதாக மறுயோசனை சொன்னான்.
கீர்த்தனா மீது கண்மூடித்தனமான காதல் கொண்டுள்ள தன் உடன்பிறந்தவனின் பித்தை அறிந்திருந்தவளுக்கு அவன் தனக்காகத் தான் இப்படியொரு யோசனையை பரிந்துரை செய்கிறான் என்று சொல்லத் தேவையிருக்கவில்லை. முன்பு திட்டமிட்டபடியே சந்தோஷின் பணி நியமனம் முடிந்த பிறகே சந்திக்கலாம் எனத் தீர்க்கமாக மறுத்தாள்.
“ஏன் இந்த காலதாமதம்.” என ரிஷிகுமார் புலம்ப, சந்தோஷ் தான் அடுத்து விடுப்பில் வரவிருக்கும் நாட்களை ஆராய்ந்து குத்துமதிப்பாக ஒரு தேதியைக் கூறினான்.
“அட அன்னைக்குத் தான் ரித்தியோட பர்த்டே!” ரிஷிகுமாரின் கண்கள் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்பெனப் பளிச்சிட்டது.
“பார்த்தீயா! நடக்கறது எல்லாம் நன்மைக்கே!” ரிஷிகுமாரின் தோளில் தட்டிய சாதனா, “நாம அவ பர்த்டேக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ணி ஜமாயிச்சிடலாம் டா!” ஹை ஃபை தந்து துள்ளி குதித்தாள்.
“விசித்திரமான பிறவிகள்!” இருவரின் பாசப் பரிமாற்றங்களை ரசித்துத் தலையைச் சிலுப்பிக்கொண்டான் சந்தோஷ்.
மதுரை, இந்தியா.
காப்பகத்தில் நடந்ததை எல்லாம் விக்ரம் மூலமாகக் கேட்டறிந்த குடும்பத்தினரின் குறுக்கு விசாரணையை எப்படிச் சமாளிப்பது என்ற பலத்த யோசனையுடனே வீடு திரும்பியிருந்தான் அவன். ஆனால் மூன்று வாரங்களான நிலையிலும் விக்ரம் அதைப்பற்றி யாரிடமும் மூச்சுக்கூட விடவில்லை எனக் கவனித்தவனுக்குப் பெரும் வியப்பாக இருந்தது.
அன்று இரவு விக்ரமுடன் தனியாக நடைப்பயிற்சி செய்யும் சந்தர்ப்பம் அமைய, வாய்விட்டே கேட்டான்.
“சொல்லலாம்னு தான் வந்தேன் ரிஷி. கீர்த்திக்கு அம்மை போட்டிருந்த சமயம், மடப்பள்ளி சாம்பல் எடுத்துட்டு வர, காயத்ரி மீனாட்சி அம்மன் கோவில் பொற்றாமரை குளத்துக்குப் போயிருக்கா. அங்க இருந்த சித்தர் ஒருவர், காயத்ரியை கூப்பிட்டு, அவள் பிரச்சனை தீர ஆஞ்சநேயருக்கு மண்டலப் பூஜை செய்யச் சொல்லியிருக்காரு. கீர்த்திக்கு உடம்பு சரியானதும் ஆரம்பிக்கலாமான்னு ஆசையா கேட்டா டா.
இதனால எங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்குமா இல்லையான்னு எல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவள் நம்பிக்கையை உடைக்க எனக்கு மனசுவரல. அதான் எதுவும் சொல்லல…நீயும் இதைப்பற்றி…” விக்ரம் அவன் இருகரங்களையும் பற்றிக்கொண்டு கெஞ்ச,
“ஐயோ மாமா! இதெல்லாம் நீங்க சொல்லணுமா.” பதறிய ரிஷிகுமார், ஆறுதலாய் அவன் தோள்சுற்றி அரவணைத்தான்.
மனம்திறந்து பேசியதில், ஆண்கள் இருவரும் நிம்மதியை உணர்ந்தனர்.
கூப்பிய கரங்களுடன் சாந்தஸ்வரூபமாகத் தரிசனம் தந்த ஆஞ்சநேயரின் வாலில் குங்குமப் பொட்டு வைத்து, அவர் திருமேனியில் வெற்றிலை மாலையும் வெண்ணெய் காப்பும் சாற்றி, அஷ்டோத்திரம் கூறியபடி பாரிஜாத பூக்களால் அர்ச்சனை செய்து முடித்தாள் காயத்ரி. அவள் மாருதி கவசத்தை மனமுருகி பாட, விக்ரம் கற்பூர ஆரத்தி காட்டினான்.
பூஜை பூர்த்தியாகும் அறிகுறியாய் மணியோசை கேட்ட யாதவன், “காயுமா! கக்கு வேணும்! கக்கு வேணும்!” கூக்குரலுடன் எதிர் வீட்டுக்குச் சிட்டாகப் பறந்தான்.
தந்தையுடன் சொப்பு சாமான்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்த யாழினி, ஒரு சிறிய கிண்ணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, “ப்பா…ப்பா….” தாங்களும் அங்கே போகலாம் என ரிஷியிடம் மழலையாகக் கொஞ்சி பிஞ்சுக்கரங்களைத் தூக்கினாள்.
மகளை இருகைகளிலும் அள்ளிக்கொண்டு தட்டாமாலை சுற்றியவன், பதுமையின் கன்னத்தில் முத்தங்களை வாரியிறைத்தபடி அக்கா வீட்டிற்கு நடக்க,
“பத்தடி நடந்து போகுறதுக்கு உனக்கென்னடி அத்தனை சோம்பேறித்தனம்?” அதட்டி, மகளின் முதுகில் செல்லமாகத் தட்டினாள் கீர்த்தனா.
அதில் இன்னும் இறுக்கமாகத் தந்தையின் தோளினில் கட்டியணைத்து கடுப்பேத்தினாள் அவர்கள் தாரகை.
‘உடம்பு முழுக்க கொழுப்பு!” கீர்த்தனாவின் கண்டனக் குரலில் குழந்தை துக்கத்தில் உதட்டைப் பிதுக்க,
வாய்க்குள் சிரித்தவாறு தோள்சாய்ந்த குழந்தையின் முதுகில் ஆதுரமாய் தட்டிக்கொடுத்தவன் “அது ஒண்ணுமில்லடா யாழிகுட்டி. அம்மாவுக்கு லேசா பொறாமை. இப்போ சரி பண்ணிடுறேன் பாரு.” மறுகையில் மனையாளை வளைத்துக்கொண்டு அவள் கன்னத்தில் அழுந்த இதழ்கள் பதித்தான்.
மகளும் தந்தைக்கு இணையாக முத்தமிட்டு கண்ணீரும் சிரிப்புமாய் கிளுகிளுக்க,
“போனா போகுதுன்னு இங்க யாரும் பாசத்தைக் காட்டவேண்டாம்.” என பொய்கோபத்துடன் அண்ணன் வீட்டிற்கு வேகநடையிட்டவள், ஆழ்ந்து பிரார்த்திப்பது போல இமைகள் படபடக்க கை கூப்பி நின்றாள்.
“இன்னைக்கு என்ன, வேண்டுதல் எல்லாம் பலமா இருக்கு?” வம்பிழுத்தபடி காயத்ரி இருவருக்கும் மிளகு வடையும், ரவா லட்டும் தர,
“எப்பவும் கற்கண்டு மட்டும்தானே தருவ? விரதம் முடிஞ்சிட்டீங்களா?” வடையைப் பாதியாய் உடைத்து மென்றபடி வினவினான் ரிஷிகுமார்.
“இல்லடா. இன்னும் பத்து நாள் பாக்கி இருக்கு. இன்னைக்கு ஹனுமத் ஜெயந்தின்னு வடைமாலை சாத்தினேன். நல்லபடியா நாள் தள்ளி போச்சுன்னா, மண்டலப் பூஜை தடங்கலாகாம செஞ்சு முடிச்சுடுவோம்.” பூரித்தவள், அவள் இடுப்பில் சொகுசாய் அமர்ந்து கற்கண்டு கட்டிகளை கறுக்கு முறுக்கென கடித்து விழுங்கும் யாதவனின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.
ஏக்கம் வழியும் காயத்ரியின் முகத்தைக் கண்ட இருவரின் மனமும் கனத்தது.
“நிச்சயமா உன் வேண்டுதல் நிறைவேறும் ‘க்கா.” அவளை வாஞ்சையாக அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டான் ரிஷிகுமார்.
அக்கா தம்பியின் பாசப் பரிமாற்றங்களைக் கண்ட சாரதாவுக்கு வியப்பாகவே இருந்தது.
கடவுள் நம்பிக்கை உண்டு என்றாலும் பெரிதாக வெளிப்படுத்தாத மகனின் இன்றைய செயலில் நெக்குருகிப் போனார். தன் மனத்திலுள்ளதைச் சொல்ல சரியான தருணம் என யூகித்தவர்,
“ரிஷி! அந்த சித்தர் இவங்க ரெண்டு பேருடைய ஜாதகத்தைப் பார்த்துட்டு இன்னொரு விஷயமும் சொன்னாருடா….” மென்று விழுங்கினார்.
“எதேச்சையா சந்திச்சதா தானே சொன்ன?” மனையாளிடம் குரலை உயர்த்தினான் விக்ரம்.
“அவ எதேச்சையா தான் சந்திச்சா மாப்பிள்ளை. அவ சொன்னத கேட்டு, போனவாரம் நான்மட்டும் தனியா போய் அவரைச் சந்திச்சுட்டு வந்தேன்.” உண்மையை உடைத்தார் சாரதா.
“ நடக்கறத ஏத்துப்போம்னு சொன்னா உங்களுக்கு ஏன் புரியமாட்டேங்குது அத்தை. நீங்களும் குழம்பி, காயத்ரியையும் குழப்பி….” வயதில் முதிர்ந்த அவரை அதட்டவும் முடியாமல், அவர் செயல்களைச் சகித்துக்கொள்ளவும் முடியாமல் விக்ரம் வெறுத்துப் பேச,
“குழம்புற அளவுக்கு ஒண்ணுமில்ல மாப்பிள்ளை. புத்திர ஸ்தானத்தில் தோஷமிருக்காம். உங்க ரெண்டு பேர் சார்புல என்னை ராமேஷ்வரத்துக்குப் போயிட்டு வரச்சொன்னாரு….நீங்க உத்தரவு கொடுத்தா…”
விக்ரமின் கண்கள் காயத்ரியை ஏறிட்டது.
பாதி விஷயத்தை மட்டுமே சொல்லும் சாரதாவின் பேச்சில் குழம்பியவளோ என்ன சொல்வது எனப் புரியாமல் தடுமாற,
“சாருமா கோவிலுக்குப் போகணும்னு தானே கேக்குறாங்க அண்ணா. அதுல என்ன வந்துடப்போகுது.” ஆபத்பாந்தவனாய் இடைபுகுந்த கீர்த்தனா,
“சாருமா! நாங்க போடிநாயக்கனூர் போயிட்டு வந்ததுக்கு அப்புறம், நாம எல்லாரும் ராமேஷ்வரம் போயிட்டு வரலாம்.” உற்சாகமாய் ஆலோசனை சொன்னாள்.
லண்டனிலிருந்து வந்திருந்த கீர்த்தனாவின் தோழி கேத்தரின், இருகுடும்பங்களும் ஒன்றாகச் சுற்றுலாப் பயணம் செய்திவிட்டு வரலாம் என யோசனயை முன்வைத்திருந்தாள்.
போடிநாயக்கனூரில் தங்களுக்குச் சொந்தமான தேயிலைத் தோட்டமும், மாளிகை என எஸ்டேட் வீடும் இருக்க, வேறு ஊருக்கு ஏன் செல்ல வேண்டுமென கேத்தரனின் நாத்தனார் ஷிவானி ஆலோசனை சொல்ல, இரு பெண்களும் மனமகிழ்ந்து சம்மதித்திருந்தனர்.
கீர்த்தனா வந்து அழைத்துச் செல்வதற்குக் குறைந்தது இரண்டு வாரங்கள் ஆகிவிடும் என யோசித்த சாரதா, எவ்வளவு சீக்கிரமோ அவ்வளவு நலம் என்ற ரீதியில்,
“இல்ல! இல்ல! இந்த வாரமே போயிட்டு வந்துடுறேன்.” என்றாள்.
“நீ மட்டும் அவ்வளவு தூரம் தனியா போயிட்டு வரது நல்லதில்ல மா.” கடுகடுத்தான் ரிஷிகுமார்.
“வர வியாழக்கிழமை என் ஆசிரியர் குழுவிலிருக்கும் ஆறு பேர் புறப்படுறாங்க. நானும் அவங்களோட போயிட்டு வந்துடுறேன்டா.” கெஞ்சலாகக் குழைந்தார் சாரதா.
‘எல்லாம் திட்டமிட்டுவிட்டு சமயம் பார்த்து சொல்லுகிறயா?’ முறைத்தவாறு ரிஷிகுமார் சம்மதம் சொல்ல, சாரதாவின் விழிகள் விக்ரம் பக்கம் திரும்பியது.
தோழிகளுடன் கோவில் குளமெனச் சென்றுவருவது சாரதாவுக்கு வழக்கமான ஒன்றுதான் என்றாலும், அவர் போகவிருக்கும் காரணம் அறிந்த விக்ரமுக்கு உடன்பாடில்லை.
நிதர்சனம் என்னவென்று அறிந்தும், மகளுக்கு எடுத்துக்கூறாமல் வீண்நம்பிக்கை தரும் சாரதாவின் போக்கில் எரிச்சல்தான் வந்தது.
“உங்க இஷ்டம் அத்தை.” கடமைக்கென அவன் சம்மதிப்பது அப்பட்டமாக தெரிந்தது.
வாதிட இது நேரமில்லை என உணர்ந்த சாரதா, “தாங்க்ஸ் மாப்பிள்ளை.” என்று மட்டுமே உரைத்தார்.
பிள்ளைகள் மனம் மாறுவதற்குள் புறப்பட வேண்டுமென தீர்மானித்தவர், பயணத்திற்கு வேண்டிய வேலகளை ஜரூராகச் செய்துமுடித்து கிளம்பவும் செய்தார்.
புனித யாத்திரையே புண்ணான உள்ளத்திற்கு மருந்தென,
புத்திர பாக்கியம் வேண்டி தவம் கிடக்கும் தாரகையும்,
புத்திர தோஷம் நீங்க பரிகாரங்கள் பல செய்யும் தாயும்,
புண்ணியத்தின் பிரதிபலனை அடைந்தார்களா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
Please Comment Here