160 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
காரிகையின் காத்திருப்புகள் கானல் நீராகிப் போக,
கனிட்டனின் காலம் கடந்த சமாதான தூதுகளிலும்,
கண்ணியனின் காரசாரமான சமரசப் பேச்சுகளிலும்,
கரைந்தது மனஸ்தாபமா? பந்தபாசமா? -மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 28…
ஊருக்குப் புறப்பட இரண்டே நாட்கள் மீதமிருக்க, சாதனாவை நேரில் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டுமென்ற தவிப்பு ரிஷிகுமாரின் கண்ணில் தாண்டவமாடியது.
விக்ரமும் முயற்சி செய்யாமல் இல்லை. சுற்றுலாப் பயணம் என்ற ஆசையுடன் வந்த பெண்களின் எதிர்பார்ப்புகள் அத்தகையதாக இருந்தது.
“ரிஷி! நாளைக்கு முதல்ல அக்சர்தாம் போயிடலாம். அப்போதான் குழந்தைங்க படுத்தாம இருப்பாங்க டா.” கீர்த்தி மறுநாளுக்கான பட்டியலிட,
“நாளைக்குக் காலையில நானும் ரிஷியும் வெளியப்போயிட்டு வரணும். வர மதியமாயிடும். எதுவா இருந்தாலும் மதியம் ரெண்டு மணிக்கு மேல பிளான் பண்ணு கீர்த்தி.” இடைபுகுந்தான் விக்ரம்.
“இது என்ன ‘ண்ணா அக்கிரமமா இருக்கு. ஃபேமிலி டூர்ன்னு அழைச்சிட்டு வந்துட்டு, நீங்க ரெண்டு பேரும் மட்டும் தனியா ஜோடி போட்டுட்டு ஊர் சுத்துவீங்களா?” சண்டைக்கு வந்தாள் கீர்த்தனா.
“நீயும் உன் அண்ணியும் ஜோடிப்போட்டுட்டு ஊரைச் சுற்றி மொத்த டெல்லியே வாங்கிட்டு வந்தபோது உங்களுக்கு இந்த ஃபேமிலி எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வரலையா.” அவன் மடக்க,
மேலும் பேச வாய்ப்பு தந்தால், அறிவுரை சொல்லியே கடுப்பேத்துவான் என்ற அண்ணன் சுபாவம் அறிந்தவள்,
“சரி! சரி! ஃபேமிலியோட வந்திருக்கீங்கன்னு மனசுல வச்சுட்டு உங்க பேச்சுலர்ஸ் டைம் எஞ்சாய் பண்ணிட்டு வாங்க.” வேண்டாவெறுப்பாக உரைத்து அழகு காட்டினாள்.
விமானப் படை அதிகாரிகளின் குடியிருப்பு பகுதி வரை வழிச் சொல்லிக்கொண்டு வந்திருந்த ரிஷிகுமாருக்கு, அந்த அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் இரண்டாம் தளத்திலிருந்த நாலு வீடுகளில் எது சகோதரியின் வீடு என்று சொல்வதற்கு அவசியமில்லாத அளவிற்கு, சாதனாவின் குரல் அதிர்ந்தது.
“கருவைக் கலைக்கறதுல ஒரு பிரச்சனையும் இல்லன்னு மஞ்சரியே சொல்லிட்டா. நீ கையெழுத்துப் போட்டுத்தா டா.” சாதனா உறும,
“நீ உணர்ச்சிவசப்பட்டு முடிவெடுக்கற சனா. கொஞ்சம் நிதானமா யோசி மா.” சந்தோஷ் கெஞ்ச,
என வாசலில் நின்று கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆண்களுக்கு, விவகாரம் தாங்கள் நினைத்ததை விட விஷ்வரூபமாக வளர்ந்திருக்கிறது எனப் புரிந்தது.
“என்ன மாமா இதெல்லாம்…..” ரிஷி கலங்க,
“நான் பார்த்துக்கறேன் வாடா.” நம்பிக்கையூட்டி வாசற்கதவு மணியை அழுத்தினான் விக்ரம்.
இரண்டு மூன்று முறை விடாமல் ஒலித்த மணியோசையில் கடுப்பாகி, பரபரவென வந்து கதவைத் திறந்தவள், விக்ரமின் தரிசனத்தில் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டுத்தான் போனாள்.
பூசிமெழுகுவதில் உடன்பிறந்தவன் கில்லாடியாச்சே எனப் புத்தி உசுப்பேற்ற,
“என்னன்னு சொல்லி கூட்டிட்டு வந்தான் உ..ங்..க.. ம..ச்..சா..ன்.” என விக்ரமை அதிகாரம் செய்தபடி ரிஷிகுமாரை ஏறிட்டாள்.
ஏனோ தெரியவில்லை, அவள் நக்கல் பேச்சில் அவனுக்கு காயத்ரியின் முகம் கண்முன் வந்து மறைந்தது.
‘அதட்டுறது உருட்டுறதுல அக்காவும் தங்கையும் ஒரே மாதிரி இருக்காங்களே!’ மனக்குரல் எதிரொலிக்க,
உதடுவரை வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு, “மாமா! மாமா! உனக்கு, வம்பை விலைக்கு வாங்கிட்டு வர மச்சான் மட்டுமில்ல; அழகான மச்சினி கூட இருக்கான்னு சொல்லி கூட்டிட்டு வந்தான்.” இரட்டையர்கள் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் கலாய்த்துக் கண்சிமிட்டினான் விக்ரம்.
மாமன் நேரம் காலம் தெரியாமல் விளையாடுகிறானே என ரிஷிகுமார் உள்ளுக்குள் பதற, உண்மையைச் சொல்லித்தான் மாமனை அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கான் என சாதனா சிந்தனையில் கரைய, முன்வாசலுக்கு வந்தான் சந்தோஷ்.
“நான்தான் உன்னை இந்தப் பக்கமே வரக்கூடாதுன்னு சொன்னேனே? எதுக்குடா இங்க வந்த? நீ எங்க வாழ்க்கையில் செஞ்சிருக்க உபகாரம் வரைக்கும் போதும். இது வரைக்கும் பேச்சுக்குக் கூடச் சண்டைப்போட்டுக்காத எங்களுக்குள்ள நித்தியம் வாக்குவாதம் வரதே உன்னால தான்.” விரட்டாதக் குறையாகத் துரத்தியடித்தான்.
“நீங்க ஏன் சந்தோஷ் தேவையில்லாம டென்ஷ்ன் ஆகுறிங்க? அம்மணி நினைக்குறா மாதிரி நெனச்ச போதெல்லாம் கருவைக் கலைக்க முடியாது.” பதற்றமே இல்லாமல் குறுக்கிட்டான் விக்ரம்.
சந்தோஷ் புரியாமல் முழிக்க,
“ஒட்டுக்கேட்டீங்களா விக்ரம்?” உறுமினாள் சாதனா.
“ஊருக்கே கேக்குறா மாதிரி என் சகலையைக் கையெழுத்து கேட்டு மிரட்டிட்டு, ஒட்டுக்கேட்டீயான்னு வேற கேக்குற?” பதிலடி தந்த விக்ரம், அழையா விருந்தாளியாக வீட்டிற்குள் நடந்தான்.
விக்ரமின் இந்தப் புது அவதாரத்தில் மூவரும் மிரண்டுபோக, விக்ரமோ ஒய்யாரமாய் சோஃபாவில் அமர்ந்து,
“கருவைக் கலைக்க முடியாது. வேறென்ன செய்யறதுன்னு பேசி ஒரு முடிவுக்கு வருவோமா?” என அலட்டலே இல்லாமல் வினவினான்.
“உங்களை யாரும் இங்க ஆலோசனை கேக்கல. நீங்க கிளம்பலாம்.” எகிறினாள் சாதனா.
“நானும் உனக்கு ஆலோசனை சொல்ல இங்க வரல. இந்தப் பக்கமா படி ஏறி போகுறப்ப நீங்க பேசிட்டு இருந்தது காதில் விழுந்துது. காரணமே இல்லாமல் கருவைக் கலைக்குறது சட்டப்படி குற்றம்; அதுக்குத் துணிஞ்சவங்களையும் துணைப்போகுறவங்களையும் சட்டத்துக்கு முன்னாடி நிறுத்தி இந்த நாட்டினுடைய சிறந்த குடிமகனா என் கடமையைச் செய்யப்போறேன்னு தகவல் சொல்ல வந்தேன்.” விக்ரம் ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் பதிலுரைத்தான்.
“என்ன மிஸ்டர்! நக்கலா மிரட்டுறீங்களா?” சாதனா பொரும,
“இல்ல மேடம். நேரடியாவே தான் எச்சரிக்கிறேன்.” அவனும் அசராமல் மடக்கினான்.
அப்போதுதான் சந்தோஷின் புத்திக்கு ஒன்று உரைத்தது.
சாதனா மேல் உயிராய் இருக்கும் தங்கள் தோழி இப்படியொரு காரியத்தைச் செய்ய ஒருபோதும் சம்மதித்திருக்க மாட்டாள் எனத் தெளிந்தவன், மஞ்சரியை அழைக்க எத்தனித்தான்.
“இவர் சொல்ற எதையும் நம்பாத சந்தோஷ். நான் ஆன்லைனில் படிச்சேன். கருவைக் கலைக்கறதுல ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல.” பதற்றத்தில் உண்மையை உளறிய சாதனா உதட்டைக் கடித்துக்கொள்ள,
“அப்போ மஞ்சரிகிட்ட பேசல. அப்படித்தானே?” மனையாளை வெட்டும் பார்வையில் வீழ்த்தியவனால் அவள் தன்னிடம் பொய் சொல்லியிருக்கிறாள் என்பதை ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.
துக்கம் தொண்டையை அடைக்க அங்கிருந்து அமைதியாக நகர்ந்தான்.
அவனின் அந்தச் செயலில் துடிதுடித்துப் போனவள், “எல்லாரும் என்னை ஏன் கெட்டவளா பாக்குறீங்க?” ஓலமிட்டு கணவனை வழிமறித்தவள், “ நம்மள மாதிரியே நம்ம குழந்தையும் அநாதையா வளர்ந்து ஆயுசுக்கும் கஷ்டப்படறுதுக்குப் பதிலா இந்த வலியைப் பொறுத்துக்கிட்டோமேன்னு நினைக்குறேன். அது தப்பாடா?” அவன் தோளில் சாய்ந்து புலம்பினாள்.
எதற்காகக் கருவைக் கலைக்கத் துணிந்திருக்கிறாள் என சந்தோஷ் நொடியில் புரிந்துகொண்டான். குலம் கோத்திரம் எதுவும் தெரியாமல் வாழும் அவலநிலை தங்களுடன் முடியட்டும் என்று அவள் முதலும் கடைசியுமாக இட்ட ஒரேவொரு நிபந்தனை அல்லவா அது என அவன் சிந்தனையில் கரைய,
“அம்மா அப்பான்னு சொல்லிக்க குத்துக்கல்லாட்டம் நீங்க ரெண்டுபேரும் இருக்கும்போது குழந்தைக்கு ஏன் அநாதைன்னு பட்டம் கட்டுற.“ கொந்தளித்தான் விக்ரம்.
தன்னவளின் மனத்தில் ஆசையைத் தூண்டிவிட்டது போதாதென்று, இன்று அவள் மீதே பழியையும் சுமத்துகிறார்களே என சந்தோஷுக்கு எரிச்சல் கூடியது.
“எங்களுக்குப் பிறக்குற குழந்தைக்கு நாங்க மட்டும் போதும்னு நெனச்சிருந்தா பத்து வருஷம் காத்திருந்திருக்க மாட்டோம்.” விக்ரமிடம் அழுத்தமாகப் பேசியவன்,
“எல்லாத்துக்கும் இவன்தான் காரணம்!” ரிஷிகுமாரின் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கிய சந்தோஷ், “எதுக்குடா எங்க வாழ்க்கையில் வந்த? மூச்சுக்கு முந்நூறு முறை நான் இருக்கேன் நான் இருக்கேன்னு என் சனாவை நம்பவச்சு கழுத்தறுத்துட்டீயே?” என்றான் கர்ஜனையாக.
‘என்னை நம்பியா?’ எனச் சிந்தித்த ரிஷிகுமார், அவள் தயக்கத்திற்கு ஒரேவொரு காரணம் தான் இருக்கக்கூடும் என உறுதியாக நம்பினான்.
“உங்க ரெண்டுபேருடையை வேலையிலிருக்கும் ஆபத்தை மனசுல வச்சிட்டு குழந்தை வேண்டாம்னு முடிவெடுத்திருப்பீங்கன்னு புரியுது சாதனா. நானும் உன்னை மாதிரியே தான் பயந்துட்டு இருந்தேன்.
இறக்கணும்னு நமக்கு விதி இருந்தா, அது எப்படி வேணும்னாலும் எங்க வேணும்னாலும், யாருக்கு வேணும்னாலும் நடக்கும். அதை யாராலையும் மாத்த முடியாது.”
என்றவனின் மனக்கண்ணில் கீர்த்தனாவின் முகம் நிழலாட, “ரித்தி மட்டும் தெளிய வைக்கலேன்னா…..” பசுமரத்தாணி நினைவாய் நெஞ்சில் நிலைத்த முதல் சந்திப்பின் திளைப்பில் பேசிக்கொண்டே போனான்.
மனைவி இழுக்கும் இழுப்புக்கெல்லாம் தலையாட்டி பொம்மையாக ஆடும் அவன் குணத்தை சாதனா கொச்சையாகத் தூற்ற, சந்தோஷும் அவளுடன் சேர்ந்து ஒத்தூதினான்.
ரிஷி கெஞ்சுவதுமாக, சாதனா அலட்சியம் செய்வதுமாகக் கண்ட விக்ரமின் பொறுமை எல்லையைக் கடந்தது.
“நீ எதுக்குடா ரிஷி அவகிட்ட கெஞ்சிட்டு இருக்க? குழந்தை மேல அவ்வளவு அக்கறை இருந்தால் வேலையை ராஜினாமா செய்துட்டு பிள்ளையை வளர்க்க வேண்டியது தானே. அதை விட்டுட்டு ரெண்டு பேரும் மாறி மாறி உன்மேல பழியைத் தூக்கிப் போடுறாங்களே.” என ஏசினான்.
“மிஸ்டர் விக்ரம். வேலைக்கும் குழந்தைக்கும் நாங்க எந்தச் சூழ்நிலையிலும் முடிச்சு போட்டதே இல்ல. என் ஏக்கத்தைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொன்னாலும் புரியாது. இந்த விஷயத்தில் என்ன செய்யணும்ன்றத நாங்க பார்த்துக்கறோம். நீங்க தலையிடாதீங்க!” அழுத்திக் கூறிய சந்தோஷ் வாசலைக் காட்ட,
கோபம் தலைக்கேறிய விக்ரம் வேக எட்டுகளை வைத்தான்.
“மாமா….” என அவன் கரத்தை அழுந்த பற்றிய ரிஷிகுமார், பொறுமையாகக் கையாளச் சொல்லிக் கண்களைச் சுருக்கி கெஞ்சினான்.
சரியென பெருமூச்சுவிட்டுத் தன்னைச் சமன்படுத்திக்கொண்ட விக்ரம்,
“சரி சந்தோஷ். வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இவ்வளவு தெளிவான கண்ணோட்டம் இருந்தும் சாதனா ஏன் இந்தக் குழந்தையை வேண்டாம்னு சொல்றான்னு எனக்குப் புரியல.
உங்கள பயமுறுத்துறதுக்காக இதைச் சொல்லல. ஒண்ணுக்கு ரெண்டு முறை என் கண்ணு முன்னாடி என் மனைவிக்குக் கரு கலைஞ்சு போயிருக்கு. ஒரு மனுஷனோட இறப்பை பாக்குறதவிட ரொம்பக் கொடுரூரமானது.
குற்றுயிரும் குலையுயிருமா ரத்த வெள்ளத்தில் என் மனைவி ஒரு பக்கம். விபத்தில் சிதைஞ்ச உடம்பு மாதிரி, உடல் உறுப்புகள் என்னன்னே புரியாத அளவிற்குச் சதைத் துண்டுகளாய் ஒரு ட்ரேயில் பரப்பி, இதுதான் உன் குழந்தையோட கைகால்; இதுதான் உன் குழந்தையோட முகம்ன்னு டாக்டர் காட்டின போது, துரோகிக்கும் இப்படியொரு நிலைமை வரக்கூடாதுன்னு நெனச்சிருக்கேன். அதனால தான் சாதனா கருவைக் கலைக்கப் போறான்னு கேட்டதும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசிட்டேன்.” ஆற்றாமையுடன் உரைத்தவன், புறப்படலாம் என ரிஷிகுமாருக்குக் கண்ணசைத்தான்.
விக்ரமின் ஆதங்கப் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சாதனாவுக்கு, சந்தோஷ் தன்மேல் கொண்டுள்ள கண்மூடித்தனமான காதலை கண்முன்னே நிறுத்தியது ‘கண்ட நாள் முதல் என் விருப்பமே தன் விருப்பமென வாழும் சந்தோஷிடம், கருவைக் கலைக்கும் விஷயத்தில் மட்டும் நான் ஏன் உண்மை காரணத்தைச் சொல்ல தயங்குகிறேன்!’ என நொந்துகொண்டவள்,
“இது தான் என் வம்சம்; இந்தக் குடும்பத்தில் தான் நான் பிறந்தேன்னு சொல்லிக்க உங்களுக்குன்னு ஏதோவொரு உறவு இருக்குல. அந்த மாதிரி நீங்க எல்லாரும் என் குழந்தைக்கு இருக்கீங்கன்ற மிதப்புல தான் குழந்தை பெத்துக்க முடிவு செஞ்சேன்.” விக்ரமிடம் கண்ணீர் மல்க பதிலளித்தவள் சந்தோஷிடம் ஓடிச்சென்று,
“என்னை மன்னிச்சிரு டா. குழந்தை விஷயத்தில் நீ என்ன முடிவெடுத்தாலும் எனக்குப் பரிபூரண சம்மதம்.” அவன் மார்பில் தலை சாய்த்தாள்.
மனையாள் மனம்திறந்து பேசிவிட்டாள் என நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்ட சந்தோஷ் அவள் உச்சந்தலையில் ஆதுரமாய்க் கோத,
‘இதுதான் அவள் மனத்தை அரிக்கும் விஷயமா எனக் கண்டுகொண்ட ரிஷிகுமார் அவர்கள் அருகே ஓடிவந்தான்.
“நீ என் கூடப்பிறந்தவ சாதனா. உன்னை அப்படியெல்லாம் விட்டுக்கொடுத்துட மாட்டேன்.” என அவள் தோளினில் வருட,
“கையை எடுடா! இனியும் உன்னை நம்பி குழந்தை பெத்துக்குற அளவுக்கு நான் ஒண்ணும் முட்டாள் இல்ல.” பிசிரற்ற குரலில் உரைத்தவள்,
“குழந்தை விஷயத்தில் உன் முடிவைச் சொல்லி அவங்கள வெளிய துரத்துடா சந்தோஷ்!” எனக் கணவனுக்கு ஆணையிட்டாள்.
எத்தனை பெரிய ஏமாற்றத்தை மனத்தில் புதைத்து குமுறுகிறாள் என்பதை அவள் ஜீவனற்ற கண்களே அவனுக்குப் பறைசாற்றியது. மனையாளின் முகத்தைப் பரிவுடன் கையில் ஏந்தினான்.
“நம்ம குழந்தைக்கு நாம ரெண்டுபேரும் மட்டும் போதும்ன்றது என் எண்ணம். அதையும் மீறி அத்தை மாமான்னு சொந்தங்கள் வேணும்னு நீ விரும்பினேனா சுகந்தி மேடம்கிட்ட உதவி கேட்கலாம்…” மறுவழி சொல்லிக்கொண்டிருந்தவனின் விழிகள் ரிஷிகுமாரை ஏளனமாகத் தழுவி மீண்டு,
“…உறவுமுறைன்றது ரத்த பந்தமா தான் இருக்கணும்னு அவசியமில்ல. நம்ம குழந்தையை நாம வளர்ந்த காப்பகத்தில் வச்சு வளர்க்கலாம். காப்பகத்தில் நமக்கு இல்லாத உறவுகளா சொல்லு?” கேள்வியை அவளிடமே திருப்பினான்.
அவளும் சம்மதமாய் தலையசைத்தாள்.
“பிரச்சனை தீர்ந்துது ரிஷி. வா கிளம்பலாம்.” எனக் கூறிய விக்ரம் அமைதியாக நகர்ந்தான்.
“மாமாஆஆஆஆ” ரிஷிகுமார் பற்களைக் கடித்துக்கொள்ள,
“இன்னும் என்னடா!” சிடுசிடுத்தான் விக்ரம்.
“அவங்க குழந்தையைக் காப்பகத்துல விடப்போறேன்னு சொல்றாங்க மாமா…” மெழுகாக உருகினான் அவன்.
ஆனால் அவன் உடன்பிறப்போ கற்சிலையாக நின்றாள்.
“விடு டா பார்த்துக்கலாம்.” விக்ரம் அவனை இழுக்க, அவனோ நகுராமல் முரடு பிடித்தான்.
“ம்ப்ச்…” எனப் பெருமூச்செறிந்த விக்ரம், “அதான் குழந்தை எந்தக் காப்பகத்துல வளரப்போகுதுன்னு தெரிஞ்சிடுத்துல. ஒரு வேளை விமானிகள் ரெண்டுபேரும் வீரமரணம் அடைஞ்சாங்கன்னா, அன்னைக்கு நானே அந்தக் குழந்தையைத் தத்தெடுத்துப்பேன் டா. இப்போ வா கிளம்பலாம்.” தீவிரக்குரலில் உரைத்து, கதவை நோக்கி நகர்ந்தான்.
“ஏன் மாமா ஏதேதோ பேசுறீங்க.” அழாத குறையாக வினவினான் ரிஷிகுமார்.
“வேற என்னடா பண்ண சொல்லற?” எனச் சிலையாக நிற்கும் சாதனாவைப் பார்வையால் சுட்டெரித்த விக்ரம்,
“எனக்கு உறவுன்னு யாருமில்லன்னு புலம்புறவ, உண்மை தெரிஞ்சு பதறியடிச்சு ஓடி வந்து மன்னிப்புக் கேட்ட உன்னை மதிச்சாளா?
இல்ல, ஒரு குழந்தையைப் பெத்தெடுக்க முடியாம தவம் கிடக்குறோம்னு எங்க நிலைமை தெரிஞ்சிருந்த போதும், என் குழந்தையைத் தத்தெடுத்துக்குறீங்களான்னு உரிமையா கேட்டாளா?” பொங்கியவன்,
“கேட்டதும் கிடைச்சதுனால தான் இவங்களுக்குப் பிள்ளைவரத்தோட அருமை புரியல. அதான் கருவைக் கலைக்கலாமா; காப்பகத்தில் விடலாமான்னு பட்டிமன்றம் நடத்திட்டு இருக்காங்க. இவங்க கிட்ட பேசுறதே சுத்த வேஸ்ட். நாம பார்த்துக்கலாம் வாடா.” இத்தனை சொல்லியும் புரிந்துகொள்ளவில்லையே என நொந்து பேசினான்.
எரிமலையென சீறிய மாமனின் பேச்சில் ரிஷிக்குத் தலையே சுற்றியது என்றால், காயத்ரியின் முகம் கண்முன் நிழலாட சுயஅலசலில் மூழ்கினாள் சாதனா.
பிள்ளைவரம் வேண்டி உடலாலும் உள்ளத்தாலும் வலிகளை அனுபவிக்கும் காயத்ரியுடன் தன்னையே ஒப்பிட்டுக்கொண்டவளுக்கு, எவ்வளவு இரக்கமற்றவளாக யோசித்திருக்கிறேன் எனத் தோன்றியது. தனக்குத் தாயாகும் அருகதை கிஞ்சித்தும் இல்லையெனக் குற்றவுணர்ச்சி மேலோங்க,
“எங்க குழந்தையைத் தத்தெடுத்துக்குறீங்களா விக்ரம்?” கண்களில் நீர் திரள, தன்னையும் மீறி கேட்டாள்.
அத்தனை லேசில் அவள் மனம் இளகுவாள் எனச் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை விக்ரம்.
வற்றாத ஊற்றாய் பேதை கண்களிலிருந்து வழிந்தோடிய கண்ணீர் துளிகள் அவன் அகந்தயை அசைத்தது. கருவுற்ற பெண் என்றும் பாராமல் அவள் மனம் புண்படுமாறு கடுமையாகப் பேசிவிட்டோமே என நொந்த விக்ரம்,
“ப்ளீஸ் அழாதே மா. உன் மனசு நோகும்படி பேசணும்னு நினைக்கல. ரிஷி எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காம நீங்க ரெண்டுபேரும் அவனைப் பிடிவாதமா தவிர்த்ததும் கோபம் வந்துடுத்து.” மென்மையிலும் மென்மையாய் விளக்கினான்.
“என் குழந்தையைத் தத்தெடுத்துக்குறீங்களா விக்ரம்?” மீண்டும் அதே கேள்வியை அதே தோரணையில் கேட்டாள்.
கருவைக் கலைப்பதில் உறுதியாக இருந்த சாதனாவின் பிடிவாதத்தைக் கண்டதுமே, அவனுக்கும் குழந்தையைத் தத்துக் கேட்டால் என்னவென்று தான் தோன்றியிருந்தது.
காரணம், எப்படியும் ஏதோவொரு குழந்தையைத் தத்தெடுக்கவிருந்த நிலையில், அது ஏன் காயத்ரியின் ரத்த பந்தமான சாதனாவின் குழந்தையாக இருக்கக்கூடாது என நினைத்தான்.
ஆனால் இப்போது அவளே வாய்விட்டுக் கேட்டும், விக்ரமைப் பேசவிடாமல் தடுத்தது சந்தோஷின் கண்ணில் மின்னிய தந்தை பாசம். குழந்தை விஷயத்தில் முடிவை அவனிடமே விட்ட சாதனாவின் மனமாற்றத்தில் அவன் முகம் பூரிப்பில் திளைத்திருந்தது. விக்ரமுக்கு அதை கெடுக்க விருப்பமில்லை.
அதே சமயத்தில் குழந்தை விஷயத்தில் நிமிடத்திற்கு நிமிடம் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளும் சாதனாவின் நிலையுறுதி இல்லாத பேச்சே, ஊசாலடும் அவள் மனநிலையை அவனுக்கு எடுத்துச்சொன்னது.
அவள் எண்ணத்திற்கு மாறாகப் பதிலுரைத்தால் அவள் மீண்டும் பத்திரகாளியாக மாறிவிடுவாள் என நன்கு அறிந்தவன், பதில் சொல்ல வார்த்தைகளைத் தேட,
“என் குழந்தையைத் தத்து எடுத்துக்குறீங்களான்னு கேக்குறேன் விக்ரம்?” அவன் தோளினை உலுக்கினாள் சாதனா.
அதில் சுயத்திற்கு வந்தவன் தலையைச் சிலுப்பிக்கொண்டு, “இது நீயும் நானும் மட்டும் எடுக்கக் கூடிய முடிவு இல்லம்மா. சந்தோஷோட கலந்து பேசிட்டு உன் விருப்பத்தைச் சொல்லு.” சந்தோஷின் ஏக்கத்தை மறைமுகமாக உணர்த்தினான்.
“நம்ம குழந்தையை விக்ரமுக்குத் தத்துக்கொடுக்கறதுல உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா சந்தோஷ்!” மறுநொடியே கணவனிடம் வினவினாள் பெண்.
சந்தோஷ் அமைதியாக நின்ற விதத்திலேயே அவனுக்கு அதில் துளியும் விருப்பமில்லை என விக்ரமுக்கு ஊர்ஜிதமானது.
குலம் இருந்தும், கோத்திரம் அறிந்தும்,
குசலம் விசாரிக்க யாரும் இல்லையே,
குழம்பித் தவித்த பாவை அவளின் – மனக்,
குறை தீர்த்தவனே குழறுபடை செய்வானோ -மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
Please Comment Here