163 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
பச்சிளம் குழந்தையின் பளிங்கு முகத் தரிசனத்தில்,
பாசாங்கு யாவும் பனியெனக் கரைந்து,
பாசமும் நேசமும் துளிர்விட்ட உள்ளங்களில்,
பரந்து விரிந்தது பச்சாதாபமா; பட்சபாதமா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள் அத்தியாயம் 33…
பிரசவ நேரத்தில் கணவன் தன்னருகே இருக்கவேண்டும் என்ற ஆசையே நிராசையான நிலையில், அவனை அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு ரகசியப் பணியில் நியமித்திருக்கிறார்கள் என அறிந்த சாதனா மொத்தமாக உடைந்திருந்தாள். சந்தோஷ் வந்து அழைத்துச் செல்லும்வரை அவளும் குழந்தையும் தங்களுடன் தான் இருக்கவேண்டுமென விக்ரம் திட்டவட்டமாகக் கூறி அவளை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.
தன்னவனின் அணைப்பிற்கு ஏங்கித் தவித்தப் பாவையின் ஏக்கத்திற்குத் தூபம் போடுவதுபோல அவள் மடியில் கைகால் முறித்து சோம்பல் முறித்துக் கொண்டிருந்தான், உருவத்தில் தந்தையை உரித்துவைத்திருந்த அவர்கள் செல்லப்பிள்ளை.
“அட குட்டிப்பையன் முழிச்சிட்டுத் தான் இருக்கானா?” சாதனாவுக்குப் பருக கஞ்சி எடுத்துவந்த சாரதா, குழந்தையின் உச்சிமுகர்ந்தவராய், “கஞ்சி குடிக்கறதுக்கு முன்னாடி ரெண்டே நிமிஷம் ஹாலுக்கு வா மா. உனக்கும் குழந்தைக்கும் திருஷ்டி சுத்திப் போட்டுடறேன்.” பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு முன்னே நடந்தார்.
விசா சிக்கலில் சந்தோஷ் சிங்கப்பூரில் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறான் எனப் பொய்காரணம் கேட்டறிந்த காயத்ரியும் சாரதாவும் அவளுக்காகப் பரிதாபமே கொண்டனர். தலைப் பிரசவத்திற்குத் தாய் வீட்டிற்கு வந்திருப்பதாக எண்ணிக்கொள்ளச் சொல்லி அவளைத் தேற்றினர். பச்சை உடம்புக்காரி அவளின் உடல்நலத்தில் அக்கறையாக இருக்கிறேன் என்ற பெயரில் இருவரும் செய்த ராஜ உபச்சாரங்களில் சாதனாவின் குற்றவுணர்ச்சி கூடியதுதான் மிச்சம்.
‘இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு இந்தத் தர்மசங்கடம்!’ எண்ணியவாறே அவள் சாரதாவைப் பின்தொடர, இரண்டு பை நிறைய சாமான்களுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர் விக்ரமும் காயத்ரியும்.
“நல்லவேளை! சுத்திப் போடுறதுக்கு முன்னாடி வந்தீங்க.” புன்னகைத்தவராக பைகளை வாங்கிக்கொண்ட சாரதா, அவர்களைக் கிளம்பச் சொல்லி விரட்டிவிட்டார்.
“பத்து நிமிஷம் குட்டிப்பையனோட விளையாடிட்டுக் கிளம்புறேன் மா.” காயத்ரி முடிப்பதற்குள், குழந்தையை சாரதாவிடமிருந்து வாங்கி கொஞ்ச ஆரம்பித்திருந்தான் விக்ரம்.
“குழந்தை தூங்குறதுக்குள்ள சுத்திப் போடணும்டி.” பெருமூச்சுவிட்ட சாரதா, “சரி! நாலு பேரும் சேர்ந்து நில்லுங்க. எல்லாருக்கும் சுத்திப் போட்டுடறேன்.” மறுயோசனை கூறினார்.
“அப்படிவொண்ணும் யாரும் எங்களுக்கு வேண்டா வெறுப்பா சுத்திப்போட வேண்டாம்.” பொய்கோபம் கொண்ட காயத்ரி, “வாங்க விக்கிப்பா! நாம கிளம்பலாம்.” புறப்பட எத்தனித்தாள்.
“நாலு பேருக்குமே சுத்திப் போடுங்க அத்தை. இன்னைக்குக் கடைக்கு வந்தவங்க அத்தனை பேரோட கண்ணும் என் பொண்டாட்டி மேலத்தான்.” குறும்பாகக் கண்சிமிட்டி மனையாளின் தோளில் இடித்த விக்ரம்,
அவள் நேர்த்தியாக உடுத்தியிருந்த மதுரை சுங்குடியின் அழகை மெச்சி பாராட்டிய வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகள் நால்வர் செய்த அலப்பறைகளைப் பெருமிதம் பொங்க விவரித்தான்.
“ஊர் கண்ணு; உறவுக் கண்ணு; பேய் கண்ணு…..” என மூச்சுவிடாமல் மூன்று நிமிடங்கள் இசைத்து திருஷ்டி கழித்த சாரதா, கற்பூரம் மலையேறும் வரை அவர்களை படுக்கை அறையில் மறைவாக அமர்ந்திருக்குமாறு கூற, பள்ளிக்கூட மணியோசையில் கிளர்ச்சியான மாணவர்கள் போல சிட்டாய்ப் பறந்தனர்.
குழந்தைக்காக வாங்கிவந்திருந்த புத்தாடைகளை ஒவ்வொன்றாய் விரித்துக் காட்டிய காயத்ரி, “ஆம்புள்ள பிள்ளன்னா பிங்க் போடக்கூடாதுன்னு ஏதாவது சட்டமா சொல்லு சாதனா.” இலவச இணைப்பாய் கடையில் விக்ரமுடன் நடந்த செல்லச்சண்டைகளையும் ஒப்பித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“நீ வேணும்னா பாரேன். பஞ்சுமிட்டாய் கலர் ஜப்லா போட்டதும் இவன் வீல்வீல்ன்னு ஊரைக் கூட்டப்போறான்.” மடியில் சிணுங்கிய குழந்தையின் பிஞ்சுவிரல்களை வருடியபடி சவால் விட்டான் விக்ரம்.
“எனக்கு பிங்க் கலர் பிடிச்சிருக்குன்னு விக்ரம் மாமாகிட்ட சொல்லுடா கண்ணா!” குழந்தையின் கன்னத்தைப் பட்டும்படாமல் கிள்ளிக் கொஞ்சினாள் காயத்ரி.
அவர்களின் அன்பு பரிமாற்றங்களில் மெய்மறந்துபோன சாதனா, “விக்ரம் மாமா இல்ல; விக்கிப்பான்னு சொல்லுங்க காயும்மா!” சட்டென இடைபுக,
பொடிவைத்துப் பேசுகிறாளே எனக் கடுப்பான விக்ரம், “இது என்ன அசட்டுத்தனமான பேச்சு சாதனா.” முகத்தைச் சுளித்தவன் குழந்தையைத் தொட்டிலில் விட்டுவிட்டு விறுவிறுவென வெளியேறினான்.
‘ஒன்றுமில்லாத விஷயத்திற்கு இவருக்கு ஏன் இத்தனை கோபம்!’ காயத்ரி உதட்டைச் சுழிக்க,
“ஐ ஆம் ரியலி சாரி காயத்ரி. நீங்களும் விக்ரமும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் கூப்பிட்டுக்குற விதம் ரொம்ப க்யூட்டா இருக்கும். அந்த நெனப்புல சொல்லிட்டேன்.” மன்னிப்பை யாசித்தாள் சாதனா.
“அவருக்கு இப்படித்தான் திடீர் திடீர்னு கோபம் வரும். விட்டுத்தள்ளு.” தேற்றிய காயத்ரி,
“காயும்மா நாளைக்கு வந்து விளையாடுறேன் தங்கம். அம்மாவைப் படுத்தாம நீயும் சமத்தா தூங்குவீயாம்.” தொட்டிலில் சிணுங்கிய குழந்தைக்கு முத்தமிட்டு நகர, சாதனாவின் குற்றவுணர்ச்சி மேலோங்கியது.
பிரசவத்திற்கு முன்னும் பின்னும் என காயத்ரி பார்த்துப் பார்த்துச் செய்து வந்த ஒவ்வொரு விஷயமும் கண்முன் வர,
“நான் மட்டும் ஹாஸ்டல்ல தனியா இருந்திருந்தா என்ன செஞ்சிருப்பேன். இப்போ நெனச்சாலும் உடம்பெல்லாம் உதறுது காயத்ரி.” தன்னையும் மறந்தவளாகப் புலம்பினாள்.
“போஸ்ட் பார்டம் டிப்ரெஷ்னல இப்படித்தான் மனசு கண்டதையும் யோசிச்சு குழம்புமாம். எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் நிம்மதியா தூங்கு.” மறுபடியும் ஆறுதலாகப் பேசி அவள் மனசாட்சியை வாட்டினாள்.
“இல்ல காயத்ரி. நீங்க செய்யற இந்த உதவி எனக்கு எத்தனை பெருசுன்னு உங்களுக்குப் புரியல.” சாதனா உருக,
“ம்ஹூம்! நீ எனக்கு செஞ்சிட்டு இருக்குற உபகாரம் தான் பெருசு.” மறுத்தாள் காயத்ரி.
“நான் என்ன செஞ்சேன்?” சாதனா புரியாமல் விழிக்க, அவள் கரங்களைத் தன்னுள் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்ட காயத்ரி,
“இந்த மூணு மாசத்துல ஒருநாள் கூட எனக்கு மலடின்ற நெனப்பே வரல. அதுக்கு காரணம் நீதான் சாதனா. ஒரு உண்மையைச் சொல்லட்டுமா…” தொண்டையச் செருமிக்கொண்டவள், “நீ சிங்கப்பூருக்குப் போகாம இங்கேயே… பக்கத்துலேயே… கண்ணுக்கு எட்டின தூரத்துலேயே இருந்துட மாட்டீயான்னு கூடத் தோணுது.” தன் ஆசையை உரைத்தாள்.
கேட்டவளுக்குக் கண்கலங்கிப் போனது. ஆனால் அவர்களுக்கு மேலும் பேச இடம்கொடுக்காமல் குழந்தை பசியில் வீரிட்டு அழ, காயத்ரி அமைதியாக நகர்ந்தாள்.
மறுநாள் காலை குழந்தைக்குத் தடுப்பூசி செலுத்த மருத்துவமனைக்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பெண்களை வழிமறித்தான் விக்ரம்.
அலுவலக கலந்துரையாடலில் காயத்ரி அவசியம் இருக்கவேண்டுமென சத்யா சற்றுமுன் அழைத்துக் கூறியதாக அறிவித்தவன், தானே சாதனாவையும் குழந்தையையும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வதாகவும் கூறினான்.
“உங்க காயும்மாக்கு உங்கமேல எவ்வளவு நம்பிக்கை விக்ரம்.” காயத்ரியை அலுவலகத்தின் முன்வாசலில் இறக்கிவிட்டவன் வண்டியைப் பிரதான சாலையில் திருப்பியதும் பேச்சுக்கொடுத்தாள் சாதனா.
“அதான் என் காயும்மா!” இறுமாப்புடன் உரைத்தவன், காயத்ரியிடம் உண்மைகளைச் சொல்லி உறவாடுமாறு நினைவூட்ட,
‘எத்தனை நம்பிக்கை! எத்தனை புரிதல்.’ எனச் சிந்தனையில் கரைந்தவளின் செவிகளில் எதுவுமே எட்டவில்லை.
அன்று பிரசவ அறையில் தன்னுடன் இருக்கவேண்டியிருந்த சூழலை விக்ரம்தான் எந்தச் சஞ்சலமும் இல்லாமல் காயத்ரியிடம் ஒப்பித்திருந்தான் என்றால், காயத்ரியோ அவனுக்கும் ஒரு படி மேலாக ‘தோள் கொடுப்பான் தோழன்’ எனப் பெருந்தன்மையுடன் பதிலுரைத்திருந்தாள்.
மருத்துவமனையில் தன்னுடனே இரவும் பகலும் என மாறிமாறி தங்கிய அவர்கள் அன்பு; திடீரென குழந்தை பிறந்திருந்த நிலையில், குழந்தைக்கும் தனக்கும் தேவையான பொருட்களை வாங்கிவந்த அவர்கள் மெனக்கெடல் என ஒவ்வொன்றாய் சிந்தித்தவளின் கண்கள் குளமானது.
“உண்மையைச் சொல்லிடலாம்னு சொன்னா, உடனே மௌனவிரதம் கடைப்பிடிப்பீயே.” விக்ரம் இடித்துக்காட்டியதில் சுயத்திற்கு வந்தாள் பேதை.
“சந்தோஷ் வந்ததும் சொல்லறேன்னு சொன்னேன்ல. ஆனால் இப்போ, எனக்கே என் குழந்தையைத் தத்துக்கொடுக்க முடியுமுன்னு தோணல.” கூறிக்கொண்டே குழந்தையை மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டாள் சாதனா.
கேட்டவனுக்குக் கரைகாணா இன்பம்.
“வெரி குட் சாதனா. இப்போதான் சரியான முடிவெடுத்திருக்க…”, அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள்,
“ஆனால் இவன் உங்க ரெண்டுபேரோட நிழலுல வளரணும்னு ஆசையா இருக்கு விக்ரம்.” என்றாள் ஏக்கம் வழிய.
“அது நீ காயத்ரிகிட்ட உண்மையைச் சொல்லற வரைக்கும் நடக்காது.” நிதர்சனத்தை எடுத்துரைத்தவனின் குரலில் அழுத்தமும் கூடியது.
“எனக்கு மட்டும் ஆசை இல்லையா?” கடுப்பானவள், “கீர்த்திக்குத் தெரியாம நீங்க மூணு பேர் மட்டும் என் பிள்ளைகிட்ட ரகசியமா உறவாடுறதல எனக்கு இஷ்டமில்ல!” அவளும் வலியுறுத்த, மகிழுந்தின் திரையில் கீர்த்தியின் பெயர் பளிச்சிட்டது.
“சொல்லு கீர்த்தி.” அழைப்பை ஒலிப்பெருக்கியில் உயிர்ப்பித்தான் விக்ரம்.
அண்ணனின் திடமான குரலிலேயே அவன் முக்கியமான வேலையாக இருப்பான் என யூகித்தவள், நேராக விஷயத்திற்கே வந்தாள்.
“அண்ணா! அடுத்த வாரம் சாருமா பர்த்டேக்கு நான் மதுரைக்கு வரணும்னு சொன்னா, உன் மச்சான் தடா போடுறான்.” செல்லம் கொஞ்சினாள் அவள்.
எதற்காக ரிஷிகுமார் தடை விதிக்கிறான் என்பது அவனுக்குச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியிருக்கவில்லை. இருந்தாலும் அதைத் தங்கை வாயால் கேட்க ஆர்வம் கொண்டவன் வெகுளியாகக் காரணத்தைக் கேட்க,
“அதான் ஃப்ரெண்டுன்னு நீ யாரையோ மாசக் கணக்கா வீட்டுல தங்க வச்சு சேவை செய்யறையே. நான் அங்க வந்தா அவங்களுக்குத் தொல்லையா இருக்குமாம்.” கீர்த்தனா நீட்டி முழுக்க,
“ரித்தி!!!”
“கீர்த்தி!!!”
ஆண்கள் இருவரும் ஒருசேர அவளை அதட்டினர்.
அதைக் கேட்ட சாதனாவின் முகமும் நொடியில் சுருங்க, கண்களால் மன்னிப்பை யாசித்தான் விக்ரம்.
“கெஸ்ட் ரூம்ல வேற ஏ.சி வேலை செய்யலன்னு சொன்னீங்களே. ரிப்பேர் பண்ணிட்டீங்களா மாம்ஸ்?” ரிஷிகுமார் தட்டிக்கழிக்க,
“அடேய்! உனக்காக எவ்வளவு பெரிய வேலை எல்லாம் செஞ்சிட்டு இருக்கேன்! ஏ.சி ரிப்பேர் பண்ணியாச்சான்னு கேக்குற.” செல்லமாக அதட்டிய விக்ரம், சாதனாவைப் பார்த்து நமுட்டாகச் சிரித்தான்.
மாமன் மச்சான் உரையாடலை ரசித்தவளின் மனதோரம் கீர்த்தனாவின் வார்த்தைகள் முள்ளாய்க் குத்திக்கொண்டிருந்தது. வலியை மறைத்து பதிலுக்கு மென்னகைத்தவளின் உணர்ச்சிகளை புரிந்துகொள்ளவே செய்தான் விக்ரம்.
“ஏசி ரிப்பேர் பண்ணலேன்னா பரவாயில்ல ‘ண்ணா. உன் மச்சானுக்குத் தான் வெயில் ஒத்துக்காது. அவன் இங்கேயே இருக்கட்டும். நானும் என் பிள்ளைகளும் கிளம்பி வரோம்.” மடமடவெனத் திட்டங்களைத் தீட்டினாள் கீர்த்தனா.
“மாம்ஸ்! உங்க தங்கைக்குக் கொஞ்சம் எடுத்துச் சொல்லுங்க.” ரிஷி ஜாடைமாடையாக உணர்த்த,
‘இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குக் கண்ணாமூச்சி ஆடுவது.’ எனச் சலிப்புத்தட்ட, “நீ வரதுல்ல எனக்கொரு பிரச்சனையுமில்ல; ஆனா ரிஷியோட சம்மதத்தோட வா. உனக்காச்சு உன் புருஷனுக்கு ஆச்சு.” கோர்த்துவிட்டான் விக்ரம்.
விக்ரமின் பதிலில் சாதனா உறுத்து விழிக்க, மறுமுனையில் இணைந்திருந்த ரிஷியோ, ‘நாரதர் கலகமா செய்யறீங்க மாம்ஸ்!’ வாய்க்குள் முணுமுணுத்துக்கொண்டே, தன்னை பார்வையால் உருட்டி மிரட்டும் மனையாளின் தோள்சுற்றி,
“அப்பப்போ புருஷன் சொல்லறதயும் கொஞ்சம் கேட்டுக்கலாம் ரித்திமா! தப்பில்ல.” அவளைத் தன் வழிக்குக் கொண்டுவரும் ஆட்டத்தில் இறங்கினான்.
ஊருக்கு வர மெனக்கெடும் கீர்த்தனாவின் தொடர் முயற்சிகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த சாதனாவுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. கீர்த்தனா வந்து போகும்வரை அவள் கண்ணில் படாமல் இருக்கவும் அதே சமயத்தில், ரிஷி குழந்தையை நேரில் பார்ப்பதற்கும் ஏதுவாய் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினாள்.
“நீங்க ஒரு பத்து நாள் பாப்பாவை பார்த்துக்கிட்டீங்கன்னா, நான் சிங்கப்பூர் போயிட்டு வந்துடுவேன் காயத்ரி.” அன்று இரவு உணவு வேளையில் மெல்லமாகப் பேச்செடுத்தாள்.
‘இது என்ன புது யுக்தி!’ என விக்ரம் அமைதியாகக் கவனிக்க,
“அவருக்குத் தானே விசால பிரச்சனைன்னு சொன்ன. நீ அங்க போய் என்ன செய்யப்போகுற.” குறுக்கு விசாரணை செய்தாள் காயத்ரி.
“நான் வேலை செய்யற இடத்துல பேசி என் ட்பெண்டென்ட்டா அவர் விசாவை மாத்தித் தரச்சொல்லி கேட்டுப்பார்க்கப்போறேன்.” வாய்க்கு வந்த கட்டுக்கதையை அவிழ்த்துவிட்டாள்.
மாதக்கணக்கில் கணவனைப் பிரிந்திருப்பது எவ்வளவு கொடுமை எனச் சிந்தித்த காயத்ரி கிட்டத்தட்ட சம்மதம் சொல்லிவிட,
“தப்பா நெனச்சுக்காத மா! தாய்ப்பாலை மட்டுமே நம்பி இருக்குற குழந்தையை நாள் கணக்கா விட்டுட்டுப் போகுறது உனக்கும் சரி; குழந்தைக்கும் சரி; நல்லதில்லம்மா.” அதிருப்தியுடன் உரைத்தார் சாரதா.
அதில் ஏனோ சாதனாவிற்குத் தன் பிள்ளைப்பருவம் நினைவுக்கு வந்து வாட்டியெடுக்க,
“கைக்குழந்தைன்னு கூடப் பார்க்காம எத்தனையோ அம்மாக்கள் பெத்த பிள்ளைகளை அநாதையா விட்டுட்டுப் போறாங்களே. அந்தப் பிள்ளைங்க எல்லாம் தாய்ப்பாலை நம்பியா வளருறாங்க.” இளக்காரமாய் பேசினாள்.
அதில் சாரதாவின் முகம் சுருங்க,
“சாதனா!!!! என்ன பேசுற?” கர்ஜித்தான் விக்ரம்.
“இப்போ நான் அப்படியென்ன தப்பா சொல்லிட்டேன் விக்ரம்.” எதிர்த்துப் பேசியவள் அறைக்குள் வேகநடையிட, கோபத்தின் உச்சியிலிருந்த விக்ரமும் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
சந்தோஷைப் பிரிந்திருக்கும் மனவுளைச்சலில் ஏடாகூடமாகப் பேசுகிறாள் என விக்ரமுக்குச் சமாதானம் சொன்ன காயத்ரி, சாதனாவிடம் மென்மையாகப் பேசிவிட்டு வருமாறு விக்ரமை வற்புறுத்தினாள்.
மலையளவு எரிச்சலிலிருந்த விக்ரமுக்கும் சாதனாவிடம் சில விஷயங்களைச் சூடோடு சூடாகத் தெளிவுபடுத்த வேண்டுமெனத் தோன்றியது.
அவன் உள்ளே நுழைந்த வேகத்தில் மிரண்ட சாரதா, மகளைத் தேடி ஓடினார்.
“இப்போ எதுக்குடி மாப்பிள்ளையை அனுப்பின. கொஞ்ச நேரம் பேசாம இருந்திருந்தா எல்லாம் அதுவாவே சரியாகியிருக்கும்.” சிடுசிடுத்தார்.
“உன் மாப்பிள்ளைக்கு ஆனாலும் மூக்குக்குக் மேல கோபம் வருதுமா. பாவம் அவளே புருஷன பிரிஞ்சிருக்கா. இப்போ இந்த மனஸ்தாபத்தை நெனச்சு நெனச்சு நைட் முழுக்க தூங்காம இருப்பா மா.” சாதனாவுக்குப் பரிந்தாள் காயத்ரி.
“அதுவும் சரிதான்.” ஆமோதித்த சாரதா, “எதுக்கும் நீயும் போ. காயத்ரி மந்திரத்துக்குத் தான் உன் புருஷன் கோபம் மலையிறங்கும்.” கேலிசெய்து மகளை விரட்டினார்.
“அம்மாஆஆஆ” வெட்கத்தில் நெளிந்தவளிடம், அவர்கள் பஞ்சாயத்து முடியும்வரை மொட்டைமாடியில் நடைப்பயின்றுவிட்டு வருவதாகக் கூறி நகர்ந்தார் சாரதா.
காதல் மயக்கத்தில் மிதந்தவாறு அம்மாவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவள்,
“இது உன் வீடு சாதனா. நீயும் இந்தக் குடும்பத்துல ஒருத்தி. இவன் இந்த வீட்டு வாரிசு. அதை என்னைக்கும் மறக்காத!” விக்ரமின் அழுத்தமான குரலில் உறைந்து நின்றாள்.
“ம்ப்ச்…அதான் உங்க விருப்பபடியே குழந்தையை நல்லபடியா பெத்தெடுத்துட்டு தெளிவான முடிவும் எடுத்திருக்கேன்ல. இனி என்னை என் வழியில் போக விடுங்க விக்ரம்.” சாதனாவின் பேச்சில் தலையேசுற்றியது காயத்ரிக்கு.
விக்ரம் என்ன சொல்லப் போகிறான் என அறியும் ஆர்வத்தில் அவள் செவிகள் வளைய,
“ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோங்க விக்ரம். எனக்கு இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் ரொம்பக் குற்றவுணர்ச்சியா இருக்கு. நான் டெல்லிக்குக் கிளம்புறேன். உங்களுக்கு முடிஞ்சபோது நீங்க அங்க வாங்க.” சாதனா மேலும் கெஞ்ச,
‘டெல்லியா!’ காயத்ரி ஜீரணிப்பதற்கு முன் கணீர்-என்று விக்ரமின் குரல் ஒலித்தது.
“புரிஞ்சுக்கோ சாதனா. காயத்ரிகிட்ட உண்மையைச் சொன்னால் பிரச்சனை எல்லாம் தீர்ந்திதுடும். அப்புறம் பத்து நாள் என்ன… நாம ஆசைப்படுற மாதிரியே வாழ்நாள் முழுக்க குழந்தை இந்த வீட்டுலேயே வளருவான்.” விக்ரமின் ஆலோசனையை ஒட்டுக்கேட்ட காயத்ரிக்கு உலகமே இருண்டது.
அதற்கு மேலும் அங்கு நிற்க இயலாதவளாய் தன் வீட்டிற்கு ஓடினாள்.
நிம்மதியாக கண்ணீர் சிந்தவும் இடம்தராத வகையில் பத்தே நிமிடத்தில் திரும்பியிருந்தான் விக்ரம். பொய்சொல்லி நாடகமாடும் கணவரிடம் பேச என்ன இருக்கிறது என்ற ரீதியில் தனக்குத் தூக்கம் வருவதாகக் கூறி விலகினாள்.
முடிவே இல்லாமல் நீடிக்கும் சாதனாவின் ரகசியத்தைப் பற்றிய கவலையில் தோய்ந்தவனுக்கும் அந்தத் தனிமை தேவைப்பட பால்கனியின் மூங்கில் ஊஞ்சலில் ஐக்கியமானவன், இரவு முழுவதும் அங்கேயே உறங்கியும் இருந்தான்.
அவள் சிந்திய கண்ணீர் துளிகளின் உபயத்தால் பஞ்சணையின் பாரம் கூடியதேயொழிய அவள் மனப்பாரம் கிஞ்சித்தும் குறைந்தபாடில்லை.
யாரிடமாவது மனம்விட்டுப் பேசவேண்டுமெனப் பரிதவித்தவளுக்கு, கீர்த்தனாவின் நினைவுமட்டும்தான் வந்தது. கோவிலுக்குச் சென்றுவிட்டு வருவதாக வெளியே புறப்பட்டவள் மாகாளியம்மன் சன்னிதானத்தில் அமர்ந்தவாறு நாத்தனாரிடம் தன் குறைகளை இறக்கிவைத்தாள்.
“விக்ரமுக்கும் சாதனாவுக்கும் ஏதோ கள்ளத்தொடர்பு இருக்கும் போல கீர்த்தி.” விசும்பினாள் பேதை.
காயத்ரி சொல்வது ஒவ்வொன்றும் தலையில் இடி விழும் அளவிற்கு அதிர்ச்சியைத் தந்தாலும், அண்ணனைத் தவறாக நினைக்க முடியவில்லை அவளால்.
“அப்படியெல்லாம் யோசிக்காதீங்க அண்ணி. அண்ணனுக்கு நீங்கன்னா கொள்ளைப் பிரியம். நீங்க சொன்னத வச்சு பார்க்கும்போது, அவர் உங்க பிள்ளைப்பேறு ஏக்கத்தைத் தீர்க்க, அவளை….அவளை….”, மனத்தில் பட்டதை சொல்லலாமா வேண்டாமா என கீர்த்தனா தயங்க,
“எதுவாயிருந்தாலும் வெளிப்படையா சொல்லுடி.” பொறுமையிழந்தாள் காயத்ரி.
“வாடகைத் தாய் மூலமா உங்களுக்கு ஒரு குழந்தை பெத்துக்கொடுக்கலாம்னு யோச்சிருப்பாரோ.” பயத்தில் படபபடவென பேசினாள் கீர்த்தனா.
பொழுதுக்கும் சிகிச்சைகள், பரிகாரங்கள் என இம்சிக்கும் தன் குணத்தைப் பற்றிய சுயஅலசலில் இறங்கியவளுக்கு, அதுவும் சாத்தியம் என்று தான் தோன்றியது. விக்ரமே வாய்விட்டுக் கேட்டிருந்தாலும், ஒரு தோழியாக சாதனா இதற்கு எப்படிச் சம்மதித்திருப்பாள் எனக் குழம்பினாள் காயத்ரி.
“நீங்கதான் அவளை அண்ணனோட ஃப்ரெண்டா நினைக்குறீங்க. ஆனால் எனக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும், மாசக்கணக்கா தங்க வச்சு பாத்துக்குற அளவுக்கு அண்ணனுக்கு இவ்வளவு நெருக்கமான நண்பர்கள் யாருமேயில்ல.” அடித்துக்கூறினாள் கீர்த்தனா.
“உன் சந்தேகத்தை முதல்லே என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே கீர்த்தி?”
“நீங்கதான் விருப்பப்பட்டு வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வந்திருக்கீங்கன்னு ரிஷி சொன்னதுனால, நான் அமைதியா இருந்துட்டேன்.” கீர்த்தனாவின் பதிலில் நியாயத்தை உணர்ந்தாள்.
‘அதுமட்டுமா! அவர்கள் தனிமையில் சந்தித்துப் பழக ஏதுவாய் எத்தனையோ சந்தர்ப்பங்களை நானே ஏற்படுத்தி தந்திருக்கிறேனே. பிரசவ அறையில் விக்ரம் அவளருகில் இருந்த சூழலையும் கூடத் தோழமை என மெச்சிய நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்.’ எனப் பச்சாதாபம் கொண்டவள்,
“எது எப்படியோ கீர்த்தி! என் இடத்தை இன்னொருத்திக்கு விட்டுக்கொடுத்து உங்க அண்ணணோட வாழுற அளவுக்கு எனக்குப் பெரிய மனசில்ல; நான் அவரை விவாகரத்துப் பண்ணப்போறேன்.” என்றாள் காட்டமாக.
“அவசரப்படாதீங்க அண்ணி! அவ யாரு என்னன்னு தீர விசாரிக்காம எந்த முடிவுக்கும் வரவேண்டாம்.” என்றவள், நண்பர்கள் என்ற போர்வையில் வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கும் இருவரின் புகைப்படத்தையும் அனுப்புமாறு கேட்டாள்.
புகைப்படங்கள் எடுக்க விடாமல் சாமர்த்தியமாகத் தடுத்த சாதனாவின் தேனொழுகும் பேச்சுகள் கண்முன் நிழலாடி காயத்ரியின் முட்டாள்தனத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் இடித்துக்காட்டி நகைக்க, கண்களை இறுகமூடி பெருமூச்சுவிட்டவள், அனுப்புகிறேன் என மட்டும் கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.
சதி செய்பவர்களை அவர்கள் வழியிலேயே சென்றுதான் மடக்கவேண்டுமெனப் புரிந்தாலும், அதைக் கடைப்பிடிப்பது தான் பெரும் சவாலாக இருந்தது. போதாக்குறைக்கு குழந்தையின் சிணுங்கல்களில் காயத்ரியின் மனம் ஊசலாடியது.
அசதியில் ஆழ்ந்து உறங்கும் சாதனாவைப் புகைப்படம் எடுக்கத் தயாரானவளைச் சீண்டியது அந்தத் தோற்றம். பொழுதுக்கும் ட்ராக்ஸ் டீஷர்ட் அணியும் சாதனாவின் பழக்கமும், கணவனுக்கு அந்த ஆடைகள் மீதுள்ள பிரியமும் என ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்துப் பார்த்தவளுக்கு அருவருப்பில் அங்கமெல்லாம் எரிந்தது.
விறுவிறுவென புகைப்படத்தை கீர்த்தனாவுக்கு அனுப்பிவைத்தவள் அதே வேகத்தில் அதைத் தன் அலைபேசியிலிருந்து நீக்கவும் செய்தாள்.
“விவாகரத்து செய்யவேண்டியது நீங்க இல்ல அண்ணி; நான் தான்! உங்க தம்பியை!” அரை நிமிடத்தில் கீர்த்தனாவிடமிருந்த வந்த குறுஞ்செய்தியில் மயக்கம் வராத குறையாய் மொட்டை மாடிக்கு ஓடினாள் காயத்ரி.
அண்ணியின் அழைப்பை ஏற்றவள், “இவளுக்கும் ரிஷிக்கும் தொடர்பு இருக்கும்னு நான் கனவிலும் நினைக்கல அண்ணி.” ஓ எனக் கதறி அழுதாள்.
“என்ன ஆச்சு கீர்த்தி. புரியும்படி சொல்லுடி.” அதட்டினாள் காயத்ரி.
“இந்த சாதனா சிங்கப்பூர் வாசியும் இல்ல; அண்ணனோட ஃப்ரெண்டும் இல்ல; அவ ஒரு பைலட்.” ரிஷியின் பிறந்தநாளையொட்டி காஷ்மீர் சென்றிருந்த போது சந்தித்ததாக நினைவுகூர்ந்தவள்,
“மோதலில் பூத்த கள்ளக்காதல் அண்ணி. அண்ணனும் இவங்களுக்குத் துணை போகுறாருன்னு நம்பவே முடியல. இதுக்குத்தான் என்னை சாருமா பர்த்டேக்கு வரவிடாம ரெண்டுபேரும் நாடகமாடுறாங்க போல.” விரக்தியில் புலம்பினாள்.
தன் தலையில் விழுந்த இடி தலைப்பாகையோடு போனது என்று பெருமூச்சுவிட இயலவில்லை காயத்ரியால்.
“தவறு செஞ்சவங்க யாரா இருந்தாலும், அவங்களுக்குத் துணைபோன இன்னொருத்தருக்கும் அதே அளவு தண்டனை கொடுக்கணும்.
நீ புறப்பட்டு வா மா! நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இவங்களுக்குப் பாடம் கத்துக்கொடுக்கலாம்!” ஆவேசம் பொங்க பேசினாள்.
மறுகணமே விமானப் பயணச்சீட்டுகளை முன்பதிவு செய்தவள், அவ்விவரங்களை காயத்ரியிடம் பகிர்ந்தாள்.
“சரி. நான் ஏர்போர்ட்டுக்கு வரேன். இப்போதைக்கு அம்மாகிட்ட எதுவும் சொல்லாத கீர்த்தி.” அவள் சுபாவமறிந்து எச்சரித்தாள் காயத்ரி.
“சாருமாகிட்ட சொல்லாம எப்படி அண்ணி!” கீர்த்தி தயங்க,
“என்னைக்கா இருந்தாலும் சொல்லணும் தான் கீர்த்தி. இந்த கூட்டுக்களவாணிகள் அக்கிரமங்கள் எல்லாம் தெரிஞ்சா, அம்மா மறுநொடியே உடைஞ்சு போயிடுவாங்க. சமயம் பார்த்துச் சொல்லலாமே.” எனக் கெஞ்சினாள்.
அண்ணியின் சொல்லுக் கட்டுப்பட்டவள், அடுத்த எட்டு மணி நேரத்தில் மதுரை மண்ணில் தன் கால்தடத்தைப் பதித்திருந்தாள்.
கண்டதும் காதலென காரிகை அன்று
கண்மூடித்தனமான அன்பு வைத்ததுதான் சரியா;
கண்டதெல்லாம் உண்மையென குழம்பி இன்று
கண்மண் தெரியாமல் வெறுப்பதுதான் பிழையா – மறுமொழியும்
நிழலாய்த் தொடரும் பசுமரத்தாணி நினைவுகள்…
Please Comment Here