546 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
அரவிந்தனை அழைக்கலாமா வேண்டாமா என்ற தடுமாற்றத்துடன் அலைபேசியை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீரா.
“மேடம்! டீயா? காபியா?” பியூன் வந்து நின்றபோதுதான் மதியம் மூன்றாகிவிட்டதை உணர்ந்தாள்.
எதுவும் வேண்டாமென மென்னகையுடன் மறுத்தவள், தன் உணவுப் பையை எடுத்துக்கொண்டு அரவிந்தன் அறையை நோக்கி வேகமாக நடந்தாள்.
“அரவிந்த்! உனக்கு இன்னும் என்மேல கோபம் குறையலையா?” கேட்டுக்கொண்டே அவன் எதிரிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.
“நீ செஞ்சது சரியான்னு யோசிச்சுப் பாரு மீரா!” கேள்வியை அவளிடமே திருப்பி முறைத்தான் அரவிந்தன்.
அதற்கெல்லாம் சற்றும் சலிக்கவில்லை அவள். சிந்தித்துச் செயல்பட்டதாகத் தர்க்கம் செய்தவள், சாப்பிட்டால் தான் விவரங்களைப் பகிர்வேன் எனத் திட்டவட்டமாகக் கூறி, “உனக்கு பிடிக்கும்னு சப்பாத்தி குருமா கொண்டு வந்திருக்கேன் தெரியுமா!” அப்பாவியாக முகத்தைத் தொங்கப்போட்டு முணுமுணுத்தாள்.
அவளின் அந்த குழந்தைத்தனமான முகபாவனையில் அரவிந்தனின் கோபமெல்லாம் பஞ்சாகப் பறந்தது.
மீரா, அரவிந்தன், ஹரி, கீதா மற்றும் மகேஷ் அரசாங்க வங்கி ஒன்றில் ஒரே சமயத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்து நல்ல நண்பர்களானவர்கள். ஐவரும் ஒரே நிலையில் பணியை தொடங்கியபோதும், இன்று அலுவலகத்தின் வெவ்வேறு துறையிலும், பொறுப்பிலும் பணியாற்றி வந்தனர்.
அரவிந்தன் இரண்டு பட்டப்படிப்புகளை ஒரே நேரத்தில் முடித்ததாலும், சிறப்பு பயிற்சி மேற்கொண்டதாலும், கடின உழைப்பாலும் இன்று கிளையின் மேலாளராக பணிபுரிகின்றான். மீரா, மகேஷ் இருவரும் வங்கியின் தனிப்பட்ட துறைக்கான தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற்றனர். அதனால், மீரா கட்டண செயலாக்கம் (Payments Processing) பிரிவிலும், மகேஷ் வீட்டுக்கடன் (Housing Loans) பிரிவிலும் தலைமை பொறுப்பை ஏற்றனர். ஹரியும் கீதாவும், மீராவின் குழுவில் வேலை செய்கின்றனர். இருவரும் வேலைக்குத் தேவையான கடமைகளை ஆற்றினார்களே தவிர, பதவி உயர்வுக்கு என்று எந்த தனிப்பட்ட முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. அவரவர்கள் குடும்பச் சூழ்நிலையும் ஒரு காரணமாக இருந்தது.
வெவ்வேறு நிலையிலிருந்த போதும், அவர்கள் ஐவரும் அலுவலகமே கண்போடும் அளவுக்கு நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர்.
“சரி! இப்போ சொல்லு, ஹரிகிட்ட அப்படியென்ன தப்பு கண்டுபிடிச்ச?” சாப்பிட்டு முடித்த கையோடு வினவினான் அரவிந்தன்.
“நீயே சொல்லு, அவன் எவ்வளவு திறமைசாலி. நம்ம இங்க வேலைக்கு சேர்ந்தப்ப அவன்தானே கொடுக்கற எல்லா வேலைகளையும் முதல் ஆளா செஞ்சி முடிப்பான்; அவன் செயலிலும் ஒரு தெளிவு இருக்கும்.
ஆனா இப்போ பாரு! ரெண்டு வருஷமா ஏதோ தலைவிதியேன்னு வேலைக்கு வரான்; கடனேன்னு வேலை செய்யறான்; மேற்கொண்டு வளர எந்த முயற்சியும் எடுக்கமாட்டேன்றான்; இப்படியிருக்குறவனுக்கு நான் ஏன் பதவி உயர்வுக்குச் சிபாரிசு செய்யணும்?” படபடவென்று பொரிந்தாள்.
“கீதாவும் தானே பெருசா எந்த முயற்சியும் எடுக்குறதில்ல. ஆனா அவள மட்டும் தேர்ந்தெடுத்திருக்க?” எகிறினான் அரவிந்தன்.
அப்போதும் நிதானமாகவே பேசினாள் மீரா. கீதாவும் பணியில் வளர்ச்சி பற்றி பெரிதாக அக்கறை காட்டாத போதும், செய்யும் வேலையில் கவனமாகவும், புரியாத விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வம் காட்டுவதையும் நினைவூட்டி, இந்தப் பதவி உயர்வு அவள் தன்னம்பிக்கையைப் பலப்படுத்தி ஊக்கிவிக்கும் என்றும் வலியுறுத்தினாள்.
பதவி உயர்வினால் ஹரியின் தன்னம்பிக்கையும் பெருகுமே என நண்பனுக்குப் பரிந்து பேசினான் அரவிந்தன்.
“ஹரிக்கே தெரியும், அதுக்கெல்லாம் அவன் தகுதியானவன் இல்லன்னு,” ஏளனமாகச் சிரித்தவள், “அவன்மேல பரிதாபப்பட்டு நம்ம பதவி உயர்வுக்கு சிபாரிசு செஞ்சா, நாமளே அவன் சோம்பேறிதனத்தைத் தீனி போட்டு வளக்குரா மாதிரி ஆயிடும் அரவிந்தா,” என்றாள் அக்கறையுடன்.
“அதுக்கில்ல மீரா…” அரவிந்தன் இடவலமாய்த் தலையசைத்துப் பேசத் தொடங்க,
“போனா போகுதுனுதான் அவனுக்கு சம்பளவுயர்வுக்குச் சிபாரிசு செஞ்சியிருக்கேன் அரவிந்தா. அதையும் ரத்து செய்ய வச்சிடாத.” மீரா கையசைத்து அவனை எச்சரிக்க, தோழியின் பிடிவாதம் பற்றி அறிந்திருந்தவனும் கப்சுப் என்றானான்.
அவன் மௌனம் அவளை அசைத்தது.
“ஹரி எனக்கும் நண்பன் அரவிந்தா. அவன் உற்சாகமா வேல செய்யணும்னு ஆசைப்படுறேன். முடிஞ்சா, அவன் பிரச்சனை என்னனு கண்டுபிடிச்சி அதுக்கான தீர்வு சொல்லிப் பாதையைக் காட்டு; அவன் பாரத்தைச் சுமக்காத!” மென்மையாகத் தன் எண்ணத்தைப் புரியவைத்தாள்.
அரவிந்தன் மென்னகையுடன் சம்மதம் என்று தலையசைக்க, மீராவும் லேசான மனதுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
அரவிந்தனுக்கு ஹரிக்கும், வேலைக்கு வரும் முன்னரே பழக்கம். ஒரே கல்லூரியில் படித்திருந்தனர்; பக்கத்து ஊர்காரர்கள்; சென்னையிலும் வீடொன்று வாடகைக்கு எடுத்து ஒன்றாக வசித்து வருகின்றனர். அதனால் அரவிந்தனுக்கு தன் நண்பனின் பிரச்சனை என்னவென்று நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
ஆனால் அதை மீராவிடம் விளக்க முடியாத சூழ்நிலையில் இருந்தான். தன் நண்பனின் இரகசியத்தை காப்பாற்றி, அவனை வேலையில் தக்கவைக்க, தன்னாலான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்யவேண்டும் என்று மனசுக்குள் தீர்மானம் செய்திருந்தான். அதனால்தான் மீராவிடம் மேலும் விவாதிக்காமல் அமைதியாய் இருந்தான்.
வாரம் ஆரம்பித்த வேகத்திலேயே முடிந்தது. சனிக்கிழமை அரைநாள் என்பதால், அலுவலகமே விரிச்சோடியிருந்தது.
பெரும்பாலான வார இறுதி நாட்களை நண்பர்களுடன் கழிப்பது அரவிந்தனின் வழக்கம். ஆனால் அந்த வாரம், ஹரி தன் தந்தையின் வருடாந்திர சடங்குகளைச் செய்ய ஊருக்கு போயிருந்தான். மகேஷும் தன் குடும்பத்தினருடன் குலதெய்வ வழிபாட்டிற்கு சென்றுயிருந்தான். போகும்வழியில், பிரியாணி பார்சல் வாங்கிக்கொண்டு நேராக வீட்டிற்குச் சென்று ஒய்வு எடுக்கலாம் என்று திட்டமிட்ட அரவிந்தன், நீண்ட சோம்பலிட்டபடி, தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தான்.
அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவன், மீரா ஏதோ மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தான்.
தன்னருகில் வந்து நிற்பதைக் கூடக் கவனிக்காமல், கணினிக்குள் மூழ்கீயிருந்த தோழியின் தலையில் செல்லமாகக் குட்டியவன், சனிக்கிழமை அதுவுமா அப்படியென்ன வேலை பார்த்துட்டு இருக்கீங்க?” கேட்டபடி மேஜையில் சிதறிக்கிடந்த தாள்களை எடுத்துச் சோதித்தான்.
“எல்லாம் உங்க நண்பர் வேலைதான் பாஸ்?” நக்கலாகப் பதிலளித்துப் பெருமூச்சுவிட்டாள்.
“புரியலையே!”
ஊருக்குக் கிளம்பும் அவசரத்தில், ஹரி மாதக் கடைசிக்கான ஆவணங்களைத் தன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ள மறந்துவிட்டதாகவும், அதைத் தானே தேடித் திரட்டித் தயார் செய்து கொண்டிருப்பதாகவும் புகார் வாசித்தாள்.
“அவனுக்கு போன் செய்து பாஸ்வொர்ட் கேட்க வேண்டியதுதானே?” யோசனை சொன்னான் அரவிந்தன்.
“தெரியும்டா! இன்னைக்கு அவங்க வீட்டுல சடங்குல்ல; அதான் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம்னு ஹெல்ப் டெஸ்க்ல கேட்டேன்; திங்கட்கிழமை தான் தருவாங்களாம்; அதுவரை காத்திருக்க முடியாதுன்னுதான் நானே ரிப்போர்ட் தயார் செஞ்சிட்டிருக்கேன்,” அவள் முடிக்கும் முன்,
கிளை மேலாளர் என்ற முறையில் தனக்கும் சிஸ்டம் ஆக்ஸஸ் இருக்கிறதே என நினைவூட்டியவன், ஹரியின் கணினியை உயிர்ப்பித்தான்.
ஐந்து மணி நேர வேலை ஐந்தே நிமிடத்தில் முடிந்ததை எண்ணி துள்ளியவள், நண்பனுக்கு உளமார நன்றிகளைக் கூறி, தன்னை வீட்டில் விடுமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்.
மீராவின் வீடு, இவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து இரண்டு தெருக்கள் தள்ளியிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் பைக்கில் வர, இவள் சன்னியில் (Sunny) வருவாள்.
“உன் வண்டிக்கு என்ன ஆச்சு?” அரவிந்தன் புருவங்களைச் சுளிக்க, தன் வண்டியை சேவை மையத்தில் விட்டிருப்பதாக முகம் சுருக்கினாள்.
“சரி வா! அப்போ ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாம்,” சிறிதும் யோசிக்காமல் அழைத்தான்.
“அம்மா வீட்டுல உணவு சமச்சியிருப்பாங்களே!” அவள் தயங்க,
“அத டின்னருக்குச் சாப்பிடு! எப்படியிருந்தாலும், இந்த வேலை முடியலேன்னா மாலைதானே வீட்டுக்கு போயிருப்ப,” லாஜிக்( பேசி அவள் வாயடைத்தான்.
அதுவும் சரிதானே எனச் சிந்தித்தவள், தேவையான ஆவணங்களைச் சேமித்துக் கொண்டாளா எனக் கணினியின் கோப்புகளைச் சொடுக்கி மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தாள். அப்போது அவள் கண்களுக்கு ஒரு கோப்பு தென்பட்டது. அதுவும் அதன் பெயர்தான் அதில் என்ன இருக்கும் என்று பார்க்கும் ஆர்வத்தை தூண்டியது.
“கனவே கலையாதே!” உரக்கச்சொல்லி, “பாருடா இவன! என்னலாம் வச்சிருக்கான்னு!” சொல்லிக்கொண்டே அதை அலசினாள்.
இவள் மேலும் பார்த்தால் பிரச்சனையாகிவிடும் என்று அறிந்தவன், பசிக்கிறது என வயிற்றை தடவியப்படி கிளம்பச் சொல்லிக் கெஞ்சினான். ஆனால் அவள் கண்களோ அந்தக் கோப்பிலிருந்து இம்மியளவும் நகரவில்லை.
“இப்ப புரியுது அவன் ஏன் வேலையில கவனம் செலுத்தறது இல்லன்னு. கையும் களவுமா மாட்டிட்டான்; வரட்டும் அவனுக்கு இருக்கு,” சொல்லிக் கொண்டே தேவையான ஆதாரங்களைத் திரட்டியவள், “இதுல நீ அவன் பதவி உயர்வுக்குச் சிபாரிசு செய்யற!” அரவிந்தனையும் மிரட்டினாள்.
“ப்ளீஸ் மீரா! நீ நினைக்கரா மாதிரியில்ல,” அவன் தொடங்கியதுதான் தாமதம்.
“ஓ! இதுக்கு நீயும் உடந்தையா? ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கூட்டுக்களவானித்தனமா செய்யறீங்க!” அவனிடமும் சீற்றம் கொண்டதுதான் மிச்சம்.
இனி அவளிடம் எதையும் மறைக்க முடியாதென்று உணர்ந்தவன், “உன்கிட்ட எல்லா உண்மையும் சொல்லறேன். உனக்கும் எல்லாம் தெளிவாகிடும். என்னை நம்புடி!” சூழ்நிலை கைதியாக மன்றாடினான்.
ஹரி மேல் நம்பிக்கை இல்லாத போதும், அரவிந்தனிடம் மதிப்பும் மரியாதையும் அதிகமாகவே இருந்தது அளவுக்கு.
“சரி கிளம்பு, போற வழியில் பேசிக்கலாம்!” கடுகடுத்து முன்னே நடந்தாள்.
போகும் வழியில் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னாளே ஒழிய, உணவகத்திற்கு வந்த பின்னும் அமைதியாகவே இருந்தாள். அரவிந்தனும் முன்வந்து எதுவும் சொல்லவில்லை.
“என்ன சார் சாப்பிடுறீங்க?” என்று கேட்டு, அவர்களிடையே நிலவிய மௌனத்தை கலைத்தார், உணவகத்தின் பணியாளர்.
“எனக்கு வெஜிடபள் பிரியாணி! அரவிந்தன் பதிலுரைக்க,
“எனக்கு ஒரு ஆந்திரா மீல்ஸ்?” தீவிரக்குரலில் உரைத்தாள் மீரா.
பத்து நிமிடங்களில் எடுத்துக்கொண்டு வருவதாகச் சொல்லி பணியாளர் அங்கிருந்து நகர,
“ஏற்கனவே மேடம் ரொம்ப சூடா இருக்கீங்க! இதுல ஆந்திரா மீல்ஸ் வேற கேக்குதா?” இதழோர சிரிப்புடன் வம்பிழுத்தான் அரவிந்தன்.
அவள் முறைத்த விதமே சொன்னது, அவள் கோபம் துளியும் குறையவில்லை என்று.
“நீ பார்த்த அத்தனையும், ஹரி அவனே எழுதியது மீரா!” உண்மையை உடைத்தான் அரவிந்தன்.
அவள் கணினியில் பார்த்த அந்தக் கோப்புகளின் பெயர்கள் கண்முன் வர, “எது? ‘தெவிட்டாத இன்பம்’, ‘இரவில் உன்னுடன்’, ‘இதழோடு சேர்ந்திருப்பாயா’னு மிட்னைட் மசாலா மாதிரி பேரு வச்சிருக்கானே, அத சொல்றீயா?” ஏளனமாக கேட்டுவிட்டு, “இதுக்கெல்லாம், ‘கனவே கலையாதே’னு ஃபோல்டர் வேற,” என்று முகம் சுளித்தாள்.
அவள் கொச்சைப்படுத்திப் பேசுவதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாமல், “போதும் நிறுத்து! வாய்க்கு வந்தபடி எல்லாம் பேசாத!” குரலை உயர்த்திய அரவிந்தன், மறுகணமே சுற்றி முற்றி பார்த்து அமைதியானாள்.
“அதெல்லாம் முற்றிலும் குடும்பக் கதைகள் மீரா,” தன்மையாகப் பேசத் தொடங்கியவன், ‘தெவிட்டாத இன்பம்’, மாமியார்-மருமகள் உறவைப்பற்றி; ‘இரவில் உன்னுடன்’, ஒரு நைட் வாட்ச்மேன் நிலவோட பேசும் கதை; ‘இதழோடு சேர்ந்திருப்பாயா’ ஒரு புல்லாங்குழல் கலைஞன் பற்றி.
அவனுக்கு எழுத்தாளர் ஆகணும்னு ஆசை,” விவரிக்க, உணவுப் பதார்த்தங்களுடன் வந்தார் பணியாளர்.
அவர் உணவைப் பரிமாறிவிட்டு செல்லும்வரை மௌனமாக அசைபோட்ட மீரா, “எழுத்தாளராக விருப்பமிருந்தால், அதற்கான முயற்சி எடுக்கவேண்டியது தானே. இப்படிக் கடனேன்னு வேலை செய்யவேண்டிய கட்டாயம் என்ன?” குறைகூறினாள்.
“ஈசியா சொல்லிட்ட மீரா! நெனச்சபடி வாழ அவன் குடும்ப சூழ்நிலை சாதகமா இல்ல,” விரக்தியில் சிரித்தான்.
“புரியல டா!” என்றபடி, அப்பளத்தை சாதத்தில் நொறுக்கினாள் மீரா.
“அவனோட அப்பா இருந்த வரைக்கும் இவன் நிலமை வேற. எந்தக் கவலையும் இல்லாம சுதந்திரமா எழுதினான். தன் கதைகளைப் பதிப்பிக்க தேவையான பணம் கூடச் சேர்க்க ஆரம்பிச்சான். கொஞ்சம் பணம் சேர்த்ததும் வங்கி வேலையை ராஜினாமா செய்துட்டு முழு நேரம் எழுதலாம்னு திட்டமிட்டான்,” பெருமூச்சுவிட்டு, தண்ணீர் பருகிய அரவிந்தன் மேலும் பேசினான்.
“ஆனால், அவங்க அப்பா திடீர்னு உடல்நல குறைவால் இறக்க, எல்லாம் தலைகீழா மாறிடுத்து. சேர்த்துவைத்த பணம் எல்லாம் அவர் மருத்துவத்திற்காக செலவாக, குடும்பப் பொறுப்பும் இவன் தலையில் விழுந்தது. அவங்க அம்மாவும், வங்கி வேலைய விடக்கூடாதூன்னு பிடிவாதமா சொல்ல, அவன் ஆசைகளை புதச்சிட்டான்,” ஹரியின் இக்கட்டான சூழ்நிலையை விவரித்தான்.
அவன் பேசுவதை கேட்டுக்கோண்டே, பாதி உணவை சாப்பிட்டு முடித்திருந்தாள் மீரா. “அம்மாகிட்ட எடுத்துச்சொன்னா புரிஞ்சிக்கப் போறாங்க, அவ்வளவுதானே?” சுலபமாய் சொல்ல,
உணவை மென்று விழுங்கியவாறு மறுப்பாய்த் தலையசைத்த அரவிந்தன், “அவங்க ஒண்ணும் நம்ம அம்மா அப்பா மாதிரி முற்போக்கு சிந்தனை கொண்டவங்க கிடையாது மீரா. கம்பீரமா சொல்லிக்க அரசாங்க உத்தியோகம், நிரந்தர வருமானம்ன்னு வாழ்க்கைய ஓட்டுற சராசரி பெண். சுயதொழில் மேல சுத்தமா நம்பிக்கை இல்ல,” கடைசி வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொல்ல,
“எனக்கென்னமோ, அவன் கதை எழுதறதுல கூட முழு ஈடுபாடு கொண்டிருக்க மாட்டான் போல் தோணுது. அதான் அவனோட அம்மாவே அலட்சியம் செய்றாங்க,” குற்றம்சாட்டி அவன் சொல்லும் காரணங்களை ஏற்க மறுத்தாள்.
“அவன் எழுதிய ஒவ்வொரு கதையும் நான் படிச்சிருக்கேன். ஆழமான சிந்தனைகளோடு ஒண்ணொண்ணும் அவ்வளவு அருமையா இருக்கும் தெரியுமா?” நண்பனுக்குப் பரிந்தான் அரவிந்தன்.
அரவிந்தன் எந்த அளவுக்கு நியாயப்படுதினானோ, அவளுக்கு அது ஒரு பெரிய விஷயமாகவே படவில்லை. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல், மீதமிருந்த உணவை இருவரும் சாப்பிட்டனர்.
ஹோட்டலை விட்டு வெளியே வந்த அரவிந்தனின் மனம்தான் திருப்தியடையவில்லை.
“இனி எழுதமாட்டேன்னு அவன் உறுதியாதான் இருந்தான் மீரா. நான்தான்… நான் தான்… காலம் இப்படியே இருக்காது ஹரி…. நம்பிக்கை இழக்காதேன்னு,” அரவிந்தன் மென்று விழுங்க, அவன் கண்களை ஆழமாய் பார்த்தாள் மீரா.
“பதிப்பிக்கறத பற்றி அப்புறம் யோசிக்கலாம். சமீபத்துல தமிழ் தட்டச்சு, கணினியில வந்திருக்கு. அதுல உன் கதையெல்லாம் டைப் செஞ்சு வச்சா பிற்காலத்திற்கு பயன்படும்னு,“அவன் முடிப்பதற்குள்,
“அப்போ நீதான் அலுவலக நேரத்துல கதை எழுத சொல்லி அவன கெடுக்கறியா?” கொந்தளித்தாள் மீரா.
“இல்ல இல்ல மீரா!” பதறியவன், “அவன் வீட்டுல, என் லேப்டாப்ல தான் டைப் செய்வான். வீட்டுல இன்டெர்னெட் கணக்க்ஷன் இல்லாததுதனால, பென்டிரைவ்ல கொண்டுவந்து இங்க அவனுக்கு இமெயில் செஞ்சிப்பான். ப்ரௌசிங்க் சென்டர் எல்லாம் அவ்வளவு பாதுகாப்பு இல்ல பாரு,” மூச்சுவிடாமல் விளக்க, அவன் படும்பாட்டை உணர்ந்தாள் மீரா.
‘அரவிந்தன் முகம் தெரியாதவருக்குக் கூட முன்வந்து உதவும் மனப்பாங்கு கொண்டவன் ஆச்சே. அப்படியிருக்க, ஹரி அவன் உயிர் சிநேகிதன் அல்லவா,’ சிந்தித்தவள்,
“சரி டா! நான் எதையும் பாக்கல; எதையும் கேக்கல; போதுமா!” சொல்லி, முன்நடந்த அவன் தோளினை இறுகப் பிடித்தாள்.
“ம்ம்!” அவனும் திரும்பாமல் பதிலளித்தான்.
அவன் தன்னை இன்னும் நம்பவில்லை என்று உணர்ந்தவள், “படம் பார்க்க போகலாமாடா?” கேட்டு அவன் கவனத்தை ஈர்த்தாள்.
வெடுக்கென்று திரும்பியவன் அவளைக் கண்கள் அகல ஏறிட,
“ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட கேட்டேன்! மீல்ஸ்ல கொடுத்த கேசரி ரொம்பக் கம்மியா இருந்துதுடா,” முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக்கொண்டு குழைந்தாள்.
அதைக்கேட்டவனின் முகத்திலும் மெல்லிய புன்னகையில் விரிந்தது. காரணம், இனிப்பு என்றாள் கொள்ளப்பிரியம் இருவருக்கும்.
“கேசரி கம்மியா இருந்ததுனால தான், எனக்குக் கொடுக்காமல் நீயே எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டியா?” அவன் குறும்பு செய்ய, மங்கையின் முகத்தில் அசடுவழிந்தது.
அதை ரசித்தவன், “சரி, அதுக்கு எதுக்குடி, படத்துக்கு போகணும்?” என்றான்.
“ம்ம்…” உதட்டைச் சுழித்தவள், “சாப்பிட்ட ஆந்திரா மீல்ஸ் காரம் தணிய ஜில்லுன்னு ஒரு ஐஸ்கிரீம்; நீ சொன்ன மொக்க கதையில காஞ்சிபோன மண்டைய குளிரவைக்க ஒரு நல்ல படம்!” சலிக்காமல் நக்கல் செய்தாள்.
‘மொக்கை கதையா! கஷ்டம்னா என்னனே தெரியாமல் வளர்ந்த உனக்கு அது மொக்கை கதையாதான் மா இருக்கும்.’ சிந்தனையில் தோன்றிய எண்ணங்களை மறைத்து, எந்தப் படம் பார்கலாம் என வினவினான்.
“அலைபாயுதே! சத்யம் தியேட்டர்ல!” அவள் இடத்தையும் சேர்த்துச் சொல்ல, பக்கென்று சிரித்தான் அரவிந்தன்.
“அதுசரி! அம்மா…. ஆட்டுக்குட்டி…. வீட்டுக்கு போகணும்னு எல்லாம் சொல்லிட்டு, இப்போ அலைபாயுதே பார்க்கணுமா… அதுவும் சத்யம் தியேட்டர்ல…” நமுட்டுச் சிரிப்புடன் அவளை ஓட்டினான்.
“எதுவும் வேண்டாம்! வீட்டுக்குப் போகலாம் வா!” அவள் முறுக்கிக்கொள்ள,
“இந்த ரோஷத்துக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்ல.” அவனும் அவளுக்கு இணையாக முறுக்கிக்கொண்டான்.
சீண்டல்களும் பொய்கோபங்களுடனும் இருவரும் மகிழ்ச்சியாய்த் திரைப்படத்தைக் கண்டுகளித்தனர்.
கதைகளத்தை வித்தியாசமாக, காலச்சக்கரத்தின் முன்னும் பின்னும் எடுத்துச்சென்ற இயக்குனரின் தனித்துவம்; கண்ணை பறிக்கும் பாடல் காட்சிகள்; அதற்கு ஈடு இணையான பாடல் வரிகள்; மெலடி மெட்டுக்கள் என்று ஓயாமல் விமர்சித்து கொண்டே பைக் நிறுத்திய இடத்தை வந்தடைந்தனர்.
சூரியன் அஸ்தமனமாகி, வானெங்கும் இருள் படர்ந்திருக்க, சாலைகள் தெருவிளக்கின் ஒளியில் பளிச்சிட்டது. வாரயிருதியை உல்லாசமாக கழிக்க வந்த மக்களின் கூட்டம் அலைமோதியது.
“நேரம் போனதே தெரியலடா,” ஜகஜோதியாய் பளிச்சிடும் கடைகளைச் சுட்டிக்காட்டினாள் மீரா.
“ம்ம்… மணி ஏழாச்சு! அப்படியே டின்னர் சாப்பிட்டுப் போகலாமா?” அவள் உயரத்துக்குக் குனிந்து அவள் காதில் கிசுகிசுத்தான்.
வெடுக்கெனத் தலை நிமிர்த்தியவள், “ஆளவிடு சாமி! இதுக்குமேல லேட்டா போனா, அம்மா வீட்டுல சேர்க்கமாட்டாங்க,” என்று கும்பிடு போட்டாள் மீரா.
மீராவின் அம்மா நிர்மலா, முன்வாசல் திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடி மல்லிப்பூ தொடுத்து கொண்டிருந்தார். மகளையும் அரவிந்தனையும் வாசலில் கண்டுகொண்டவர், “உள்ள வந்து சாப்பிட்டு போ பா அரவிந்தா! சூடா தோசை வார்த்து தரேன்.” உரிமையோடு அழைத்தார்.
“இருக்கட்டும் ஆன்டி; இன்னொரு நாள் வரேன்!” அவன் பணிவுடன் மறுக்க,
“தோசையா மா! தொட்டுக்கச் சட்னியா? சாம்பாரா?” அன்னையின் தோளினை சுற்றிவளைத்து செல்லம் கொஞ்சினாள் மீரா.
“தோசை அரவிந்தனுக்கு மட்டும்தான். உனக்கு மதியம் சமைச்ச சாதமும் ரசமும்தான்,” திட்டவட்டமாகச் சொல்லி, மகளின் கைகளை விலக்கினார்.
அதில் கோபம் ஜிவ்வென்று ஏறிய மீரா, “உனக்காக தானே நான் ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டேன் அரவிந்தா. தண்டனை எனக்கு மட்டுமா. இது என்ன நியாயம். ஒழுங்கா வந்து ரசம் சாதம் கொஞ்சம் சாப்பிடு!” நண்பனை அதிகாரம் செய்தாள்.
அவள் சிணுங்கல்களை ரசித்தவன், வீட்டிற்குச் சென்று ஒரு குட்டிக் குளியல் போட்டுவிட்டு வருவதாகக் கூறி நகர்ந்தான்.
அரை மணி நேரத்தில், டீ-ஷர்ட், ஜீன்ஸில், மாப்பிள்ளை கணக்காக வந்தவனுக்கு விருந்து உபசரிப்பும் அதே விதமாகத்தான் இருந்தது. நால்வரும் குடும்பமாக உட்கார்ந்து உணவு அருந்தினர். அரவிந்தனுக்கும், மீராவின் தந்தை வரதனுக்கும் இடையே தொடங்கிய தொழில்ரீதியான உரையாடல்கள் இரவு உணவு உண்டு முடித்தும் நீடித்தது.
மீராவின் அப்பா சுயதொழில் செய்யும் ஒரு தொழிலதிபர். தொடக்கத்தில் சமையலறைக்குத் தேவையான நவீன சாதனங்களை மட்டுமே உற்பத்தி மற்றும் விநியோகம் செய்து கொண்டு இருந்தவர், இன்று படிப்படியாக வளர்ந்து, வடிவைமப்பு, அலங்காரம் என்று அனைத்தையும் கவனிக்கின்றார்.
சமீபகாலமாகப் பிரபலமடைந்து வரும் மாடுலார் கிட்சென் முறையும் தன் தொழிலில் சேர்க்க விரும்பி, அதற்கான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டார். அதைப் பற்றிதான் அரவிந்தனிடமும் கலந்தாலோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
பேசிக்கொண்டே கம்ப்யூட்டர் டேபிள் முன்னால் இருந்த இருக்கையில் வந்தமர்ந்தனர். வரதன், சில பொத்தான்களை தட்டி, கணிணியை உயிர்ப்பித்தார்.
“இதெல்லாம் வீட்டை மேம்படுத்தும் செலவுகளுள் அடங்குமா?” கணினியின் திரையை மேலும் கீழும் ஓட்டி வினவினார்.
அரவிந்தன் அவற்றை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஆராய்ந்து விளக்கம் சொல்ல, மீராவும் அங்கு வந்து அமர்ந்தாள்.
“பாரு மீரா! அங்கிள் தொலைநோக்கு பார்வையோட எவ்வளவு அழகா திட்டமிட்டிருக்காரு! நீ ஏன் அவருக்குத் தொழில்ல உதவியா இருக்கக்கூடாது?” வினவினான் அரவிந்தன்.
“நல்லா கேளு பா! வேலைய விட்டுட்டு தொழில்ல கவனிக்க வர சொன்னா, மாட்டேன்றா!” இதுதான் சாக்கு எனப் புலம்பினார் வரதன்.
“பொண்ணுங்க காலத்துக்கும் சமையலறையில தான் இருக்கப் போறோம், இதுல தொழில்ரீதியுமா அதையே செய்யணுமா?” மீரா சலித்துக்கொள்ள,
“அப்போ கல்யாணமாவது செஞ்சிக்கலாம் இல்ல,” வரும் வரன்கள் அனைத்தையும் ஏதோவொரு காரணம் சொல்லித் தட்டிக்கழிக்கும் மகளின் போக்கைச் சுட்டிக்காட்டினார் வரதன்.
“உங்க தொழில் மாதிரியே, நீங்க காட்டுற மாப்பிள்ளை போட்டோக்களும் செம்ம போர்ரா இருக்கு பா,” மீரா முகம் சுருக்கிச் சிணுங்க,
மகள் பேச்சுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாத தந்தை, “நீயாவது அவளுக்குப் பிடிச்சா மாதிரி மாப்பிள்ளை யாராவது இருந்தாங்கன்னா சொல்லுப்பா. வர போகுற மருமகனாவது எனக்குத் தொழில்ல கைகொடுக்கட்டும்,” அரவிந்தனிடம் புலம்பினார்.
“நீ எனக்கு மாப்பிள்ளை தேடுறது இருக்கட்டும். திங்கட்கிழமை நான் கீதா வளைகாப்புக்கு போயிட்டு பத்து மணிக்கு மேலத்தான் அலுவலகத்துக்கு வருவேன்,” வந்த விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு,
“எனக்குத் தூக்கம் வருதுடா. நீ நிதானமா பேசிட்டுக் கிளம்பு. குட் நைட்,” என்றாள்.
மேலும் அரைமணி நேரம் வரதனுடன் அளவளாவிய பிறகே வீட்டிற்குப் புறப்பட்டிருந்தான் அரவிந்தன்.
காலையிலிருந்து ஓயாமல் அலைந்ததில் படுத்தவுடனே தூக்கம் வந்திருக்க வேண்டும் அவனுக்கு; ஆனால் அது வரவில்லை; அதற்கு காரணம், மீராவிடம் அவனுக்குப் புதிதாய் மலர்ந்திருந்த உணர்வுகள்.
‘பல வருடங்களாகப் பழகிய தோழியாகவே இருந்தாலும், இன்று மட்டும் ஏனோ என் கண்களுக்கு அவள் வித்தியாசமாக தோன்றினாள்’ புரியாமல் தவித்தான் அரவிந்தன்.
அதை காதல் என்று அவனால் உறுதியாகச் சொல்லவும் முடியவில்லை; விட்டுத்தள்ளவும் முடியவில்லை.
அதுவும், பகலெல்லாம் ஊர் சுற்றும் போது வராத உணர்வுகள், இப்பொழுது வந்த காரணம் என்னவென்று யோசிக்க, மேலே சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மின்விசிறியை காட்டிலும் அவன் தலை வேகமாக சுற்றுவதைப் போல் உணர்ந்தான். சற்று நிதானமாக சிந்தித்ததில், மீராவின் அப்பா, அவளுக்குப் பொருத்தமான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னபோது வந்த தடுமாற்றத்தை நினைவுகூர்ந்தான்.
அவளை வேறொருவருக்கு விட்டுக்கொடுக்க மனம் மறுத்தது. மீராவிடம் காதலை சொன்னால், அதை அவள் ஏற்றுக்கொள்வாளா என்று பயந்த புத்தி அவனைக் கட்டிப்போட்டது. மனத்தில் உள்ள காதலை மறைத்து, பழகுவது உண்மையான நட்புக்கு அழகா என்று மனசாட்சி தூற்றியது. விடை தெரியாத பல கேள்விகளுடன் இரவும் நகர்ந்தது.
நட்புக்கும் காதலுக்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும்,
நாயகனின் உள்ளத்து ஆசைகள் அம்பலமாகும் தருணம்,
நங்கை இதுநாள் வரை கொண்ட புரிதலும் நம்பிக்கையும்,
நாதஸ்வர இசைக்கும், கெட்டி மேளத்துக்கும் வழிவகுக்குமா -பதில் சொல்லும்
நண்பர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் வைத்த அன்பின் ஆழம்…
பின் குறிப்பு:
இந்த பகுதியில், ஹரி எழுதியதாக குறிப்பிட்டிருக்கும் கதை தலைப்புகள் யாவும் என் கற்பனையே. எதார்த்தத்துடன் ஏதேனும் ஒற்றுமை இருந்தால், அது தூய தற்செயல் நிகழ்வே.
Please Comment Here