153 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
புதிய வாரம் தொடங்கியது. வெளிர் நீலத்தில் முழுக்கை சட்டையும், அதற்குப் பொருத்தமான அடர் சாம்பல் நிறத்தில் கால்சட்டையும் அணிந்து அலுவலகம் புறப்படத் தயாரான அரவிந்தன், ஹால் சுவற்றில் மாட்டியிருந்த பிள்ளையார் படம் சுமந்த நாட்காட்டியில் தேதி கிழித்து, அப்படியே ஒரு கும்பிடும் போட்டான். பேச்சுலர்கள் வாழும் வீடு என்பதால், பூஜை அறை என்று தனியாக எதுவும் இல்லை.
அது என்னமோ, வழக்கத்தை விட சற்று அதிக நேரம் பிள்ளையார் முன் கை கூப்பி நின்று பிரார்த்தனை செய்தான்.
செய்யவேண்டியதுதானே! மனத்தில் அவ்வளவு பாரம் அல்லவா!
‘பிள்ளையார் அப்பா! எனக்குத் திடீர்னு ஏன் மீரா மேல இப்படி ஒரு உணர்வு? இது சரியா, தப்பான்னு எனக்குத் தெரியல. மனசுல இருக்கறத தைரியமா அவகிட்ட சொல்ல ஒரு வழி காட்டுப்பா?’ அவன் பிரார்த்திக்கவும் அவன் அலைபேசி சிணுங்கவும் சரியாக இருந்தது.
பிள்ளையாருக்குக் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டு, வலது புற மேஜையிலிருந்த அலைபேசியை எடுத்தவனுக்கு முகமெல்லாம் புன்னகை.
‘நூறு வயசுடி உனக்கு!’ வாழ்த்திக்கொண்டே அழைப்பை ஏற்றான்.
அவன் குரல் கேட்டதுமே, “அரவிந்தா! ஆஃபிஸ் போகுற வழியில் என்னை அப்படியே கீதா வீட்டுல விடுறையா? என் சன்னி பஞ்சர் டா,” படபடவென்று பேசினாள் மீரா.
“நீயும் உன் டப்பா வண்டியும். போன வாரம்தானே சர்வீஸ் விட்ட. அதுக்குள்ளவா பஞ்சர்,” உரக்கச் சிரித்துக் கலாய்த்தான்.
அந்த பக்கத்திலிருந்து ‘ம்ம்….’ என்ற மெல்லிய பதில் மட்டும்தான் வந்தது.
அகம் நுழைந்தவளை மேலும் சீண்ட மனமில்லாமல், அரை மணி நேரத்தில் வருவதாகக் கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தான்.
கீதாவின் வீடு, அலுவலகம் போகும் வழியிலேயே இல்லை. இருந்தும் அவன் அழைத்துச் செல்ல சம்மதித்தது, தன் மனத்தில் உள்ளதை சொல்லிவிடும் எண்ணத்தில். வழிகாட்டிய பிள்ளையாருக்குப் புன்னகை முகமாகக் கண்சிமிட்டி நன்றி சொல்லிவிட்டு, ஃப்ரிட்ஜை நோக்கி நடந்தான்.
முன்தினம் ஐயங்கார் பேக்கரியில் இருந்து வாங்கி வைத்திருந்த க்ரீம் பன் சாப்பிட்டு, ஆவி பறக்கத் தேனீரும் பருகிவிட்டு, மீரா வீட்டை நோக்கிச் சிட்டாய்ப் பறந்தான். ஐந்தே நிமிடத்தில் அவள் வீட்டின் வாயிலில் வந்து நின்றவன் அவளுக்குக் குறுஞ்செய்தியைத் தட்டிவிட்டுச் சாலையைக் கவனித்தபடி காத்திருந்தான்.
வளைகாப்பு விழாவிற்கு அவளை அழைத்துச் செல்வதைப்பற்றி நினைக்கையில், அன்று அலைபாயுதே படத்தில் வந்த வளைகாப்பு காட்சிதான் அவன் கண்முன்னே வந்தது. அந்தக் கதாநாயகி போல், இவளும் தழைய தழைய பட்டுப்புடைவையும், தலைநிறைய பூவுமாய், தேவதையாக வரப்போகிறாள் என்று கண்ணில் காதலுடன் காத்திருந்தவன், டூயட் பாடாதது ஒன்றுதான் குறை.
அவள் வந்தாள்; பட்டுப்புடைவையில் அல்ல! பச்சை நிற காட்டன் சுடிதாரில்; அலுவலகத்திற்கு எப்போதும் வருவது போலவே, அதே கைக்கடிகாரம், அதே தோள்பையுடன் வந்தவள், “குட் மோர்னிங் அரவிந்த்!” என்றபடி பைக்கில் ஏறிக்கொண்டாள்.
தன் எண்ணோட்டத்தை நினைத்து தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டவன், “குட் மோர்னிங்!” எனக் கூறிக்கொண்டே பைக்கை உயிர்ப்பித்தான்.
சில நொடிகளில் சாலை நெரிசலில் கலந்ததும், “வளைகாப்பு விழாவுக்குப் போகுறா மாதிரியே தெரியலையே. இவ்வளவு சிம்பில்லா ட்ரெஸ் பண்ணிட்டிருக்க,” வாய்விட்டே கேட்டான்.
“என்ன செய்ய? விழாவுக்கு மட்டும் போனா, நல்லா ட்ரெஸ் பண்ணிக்கலாம். என் பாஸ் எனக்கு ஒருமணி நேரம்தானே பர்மிஷன் கொடுத்திருக்காரு.” பொடிவைத்து அவனை வம்பிழுக்க,
“ஏன் சொல்லமாட்ட! பர்மிஷனும் கொடுத்து, பிக்கப் டிராப்பும் செஞ்சா, இதுவும் சொல்லுவ; இதுக்கு மேலையும் சொல்லுவ,” அவனும் அவளைப் பதிலுக்குச் சீண்டினான். ஏட்டிக்குப் போட்டிப் பேசிக்கொண்டே கீதாவின் வீட்டை வந்தடைந்தனர்.
அரவிந்தன் பைக்கை ஓரங்கட்டிவிட்டு உடன் நடக்க, “நீயும் உள்ள வரையா?” ஆச்சரியத்தில் கண்களை விரித்தாள் மீரா.
காரணம், அன்று கீதா விழாவிற்கு வரச்சொல்லி வற்புறுத்தியபோது, பெண்கள் சடங்கில் தனக்கென்ன வேலையென்று தட்டிக்கழித்திருந்தான் அவன்.
“உனக்கு ஒருமணி நேரமெல்லாம் பர்மிஷன் கிடையாது. போறோம், தலையை காட்டுறோம்! கிளம்பறோம்!” மீராவிடம் தன் காதலை சொல்லத் துடித்துக் கொண்டிருந்தவனிடமிருந்து அதிகாரம் தூள் பறந்தது.
மாக்கோலமும், மாவிலை தோரணமுமாக அலங்கரிக்கப்பட்ட வீட்டினுள் ஜோடியாக நுழைந்தவர்களை கீதாவின் கணவர் ரமேஷ் நலன்விசாரித்து வரவேற்றார்.
விழா நிகழும் திசையில் மீராவிற்குக் கைக்காட்டி, அரவிந்தனைத் தன்னுடன் வரும்படி அன்பாக அழைத்தார். ஆனால் அரவிந்தனும் கீதாவைப் பார்த்துவிட்டு வருவதாகச் சொல்லி நழுவினான்.
அவன் வந்த நோக்கம், பாவம் அவருக்குத் தெரியாதே!
வளைகாப்புக்கு வந்திருந்த பெண்கள் முறையெடுத்து, கீதாவின் கன்னத்தில் சந்தனம் பூசி, நெற்றியில் குங்குமமிட்டு, கைகளில் கண்ணாடி வளையல்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தனர். விருந்தினர்களுக்கிடையே, நண்பர்களைக் கண்டுகொண்டவள் அவர்களை அருகே வரும்படி கையசைத்தாள்.
வரிசையில் இருந்தவர்கள் வழிவிட, மீராவும், அரவிந்தனும் அவளருகில் சென்றனர். மிதமான ஒப்பனை, அளவான அணிகலன்கள் என்று, மாம்பழ நிற பட்டுப்புடைவையில் மேடிட்ட வயிற்றுடன் ஜொலித்த தோழியை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டாள் மீரா.
கீதாவின் வலதுபுறம் நின்றுகொண்டிருந்த அவள் மாமியார், மீராவிடம் தட்டை நீட்டி, சடங்குகள் செய்யச் சொல்லி ஒவ்வொன்றாய் விளக்கினார். அவற்றை முறைப்படி செய்துகொண்டே தோழியின் செவிகளில் ஓயாமல் கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருந்தாள் மீரா.
“என்னடா வரமாட்டேன்னு சொன்ன?” தோழி போட்டுக்கொடுத்ததை வைத்து அரவிந்தனை வம்பிழுத்தாள் கீதா.
“அது… அது…” அரவிந்தன் தடுமாற,
ஓரப்பார்வையில் அவனை விழுங்கிய மீரா, “அது ஒண்ணுமில்ல கீதா, மாப்பிள்ளைக்கு விருந்து சாப்பாடு சாப்பிடணுமாம்,” உணவுப் ப்ரியன் எனக் கிண்டல் செய்தாள்.
பற்கள் மின்ன அசடுவழிந்தவன், அவள் ‘மாப்பிள்ளை’ என்று தன்னை அழைத்ததை எண்ணி, ‘அய்யோ! மனுஷன் நிலைமை புரியாமல் உசுப்பேத்துறாளே!’ எனத் தவித்தான்.
“அஞ்சே நிமிஷம், எதிரில் இருக்குற பிள்ளையார் கோவிலுக்குப் போயிட்டு கிளம்பலாமா?” விழா முடிந்து வண்டி நிறுத்திய இடத்திற்கு வந்தவனிடம் குழைந்தாள் மீரா.
‘உன் காதலை சொல்ல நான் கொடுக்கும் கடைசி வாய்ப்பு பக்தனே!’ பிள்ளையார் அசரீரி சொல்வதைப்போல உணர்ந்தான் அரவிந்தன்.
சிந்தனையில் கலந்தவனாக நின்றுகொண்டிருந்தவனை உலுக்கியவள், “ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த பிள்ளையார்; நினைத்த காரியம் நிறைவேறும் அரவிந்தா,” மீரா தாஜா செய்ய, புன்முறுவலோடு சம்மதம் என்று தலையசைத்தான்.
பிள்ளையார் சன்னிதியில் மனமுருகி பிரார்த்தனை செய்தவர்கள், அர்ச்சகர் தந்த திருநீறு பிரசாதத்தையும் கற்கண்டு கட்டிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு பிரகாரத்தை மூன்று முறை வலம் வந்தனர்.
“அங்க ரெண்டு நிமிஷம் உட்கார்ந்துட்டுப் போகலாமா?” கோவிலுக்குள் அமைந்திருந்த குளத்தின் படிக்கட்டுகளை கை காட்டினாள் மீரா.
ஆள்நடமாட்டம் அதிகம் இல்லாத அந்த இடம் தன் காதலைச் சொல்ல உகந்தது எனத் தோன்ற மீண்டும் ஜோராகத் தலையை ஆட்டினான்.
கீழ்படிகளில் அமர்ந்தவாறு துப்பட்டாவை சரிசெய்து கொண்டிருந்தவளின் கரங்களைப் பிடித்து, “ஐ லவ் யூ மீரா!” பட்டென்று உடைத்தான்.
“ச்சீ போடா! உனக்கு விளையாட நேரமே இல்லையா!” கலகலவெனச் சிரித்துத் தன் கைகளைத் திருப்பிக்கொண்டாள் மீரா.
“நிஜமாதான் சொல்றேன்டி,” அவன் குரல் இறுகவும்,
“திடீர்னு என்னடா?” அவள் முகமும் குழப்பத்தில் தோய்ந்தது.
“தெரியல மீரா,” மெல்லிய குரலில் துவங்கியவன், சற்று அவள் பக்கம் திரும்பி அமர்ந்து, “சனிக்கிழமை அங்கிள் உன் கல்யாண பேச்சு எடுத்தப்போ என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு இனம்புரியா தவிப்பு. உனக்குக் கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்புறம் நம்ம நட்போட நிலைமை என்னாகும்னு பயம். நீ எப்பவும் என் பக்கத்துலேயே இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறது என் சுயநலமா இல்ல காதலான்னு குழம்பினேன்;
நமக்குள்ள ஏற்கனவே நல்ல சிநேகிதம் இருக்கு; அதை ஏன் காதல் கல்யாணம்னு அடுத்தக் கட்டத்துக்கு எடுத்துட்டுப்போகக் கூடாதூன்னு தோணுது.”
அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாதவளாகச் சிலையாக அமர்ந்திருந்தவளின் கரங்களை தன் கரங்களில் அடக்கிய அரவிந்தன், “நீ உன் சம்மதத்தைச் சொன்னா, நானே உன் அப்பாகிட்ட பேசுறேன். அவர் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்; எங்களுக்குள்ள எப்பவும் ஒரு பரஸ்பர புரிதல் உண்டு; அதனால அவர் கண்டிப்பா நம்ம கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம் சொல்லுவார்!” பேசிக்கொண்டே இருந்தானே தவிர, அவளோ எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை.
“மீரா, ஏதாவது சொல்லு!” பயத்தில் அவள் தோள்களை உலுக்கினான்.
அதில் சுயத்திற்கு வந்தவள், “யோசிக்கக் கொஞ்சம் டைம் கொடுடா,” என்றாள் மெதுவாக.
மறுப்பு சொல்லாமல், கோபத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல், நிதானமாக அவள் காலவகாசம் கேட்டதே அவனுக்கு நிம்மதி அளித்தது.
மெல்லிய புன்னகையுடன் பெருமூச்சுவிட்டவன், “முடிவு எதுவா இருந்தாலும் பரவாயில்ல மீரா; ஆனால் நீ எப்பவும்போல என்னோட நல்ல தோழியா இரு. அதுபோதும்,” அரவிந்தன் தலைத்தாழ்த்த,
அவன் சங்கடத்தை உணர்ந்தவள், “சரிடா, ஒரு வாரத்துல சொல்லறேன்,” மென்னகையுடன் பதிலுரைத்துப் புறப்படலாம் என்றாள்.
அவள் பக்குவம் அவனைக் குற்றவுணர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.
“முறையா அப்பா அம்மாவோட வந்து பேசியிருப்பேன்; மனசுல காதல்ல வச்சிட்டு நட்பா மட்டும் பழகுறேன்னு பொய்சொல்ல தெரியலடி,” அருகில் நடந்து வந்தவளின் கண் பார்த்து மன்னிப்பை யாசித்தான்.
“நான் எதுவும் தப்பா நினைக்கலடா,” புன்சிரிப்புடன் அவன் தோளில் தட்டிக்கொடுத்தாள் மீரா.
கோவில் குளத்தின் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து காதலைச் சொன்னதும்,
‘சிநேகிதனே சிநேகிதனே ரகசிய சிநேகிதனே
சின்னச் சின்னதாய் கோரிக்கைகள் செவிகொடு சிநேகிதனே’,
என்று காதோரம் நெருங்கி வந்து சம்மதம் சொல்லுவாள் என்று எதிர் பார்த்திருந்தவனுக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றம்தான். காத்திருப்பதும் சுகம் என்று மனத்தைத் தேற்றிக்கொண்டான்.
‘சிநேகிதனே சிநேகிதனே ரகசிய சிநேகிதனே
சின்னச் சின்னதாய் கோரிக்கைகள் செவிகொடு சிநேகிதனே’,
என்று பாட, அவளுக்கும் தான் ஆசையாக இருந்தது. ஆனால் அரவிந்தனின் காதில் அல்ல; ஹரியின் காதில்!
ஆமாம்! மீராவுக்கு ஹரி மேல் காதல் மலர்ந்திருந்தது. அரவிந்தனுக்கு மட்டும்தான் ஒரே நாள் இரவில் காதல் மலருமா? இவளுக்கு மலராதா!!!
சனிக்கிழமை அன்று தன் வீட்டிற்கு ரசம் சாதம் சாப்பிட வந்தவன், வெறும் கையுடன் வந்திருந்தால் கூட, இன்று அவனுக்குச் சம்மதம் சொல்லியிருப்பாளோ என்னம்மோ.
ஒரு நாள் இடைவெளியில் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஒரு திட்டமே தீட்டிவிட்டாள் அவள். அதற்குக் காரணம், அன்று அரவிந்தன் அவளிடம் கொடுத்த அந்தப் புத்தகம்; ஹரி எழுதிய கதை; தன்னை ஹரியிடம் ஈர்த்த கதை.
எத்தனை சொல்லியும், ஹரியின் எழுத்தின் மேல் மீராவுக்கு நம்பிக்கை வரவில்லையே என வருந்தியவன், இரவு உணவு உண்ண அவள் வீட்டிற்குத் திரும்பிப் போன சமயம், ஹரி எழுதியிருந்த, ‘தெவிட்டாத இன்பம்’ கதையை எடுத்துச் சென்றிருந்தான்.
அலட்சியமாக வாங்கிக் கொண்டாளே தவிர, படிப்பதைப் பற்றி எல்லாம் யோசிக்கக் கூட இல்லை. உறங்க வந்தவளின் கண்களை உறுத்தியது மேஜயின் மேலிருந்த புத்தகம். அரவிந்தனுக்காகச் சில பக்கங்களைப் புரட்ட எண்ணியவள், அதை எடுத்துகொண்டு வந்து படுக்கையில் சயனித்தாள்.
வேண்டா வெறுப்பாக புத்தகத்தை திறந்தவளின் மனத்தை முதலில் கவர்ந்தது ஹரியின் கையெழுத்து. அவ்வளவு முத்து முத்தாக இருந்தது. அவன் ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதைப் பார்த்ததுண்டு தான். ஆனால் அவன் தமிழ் கையெழுத்தோ அழகின் மொத்த உருவமாய் இருந்தது.
‘ஃபர்ஸ்ட் இம்ப்ரெஷன் இஸ் தி பெஸ்ட் இம்ப்ரெஷன்’ன்னு சும்மவா சொன்னாங்க எனத் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள் மீரா.
படிக்க படிக்க, தன்னையும் அறியாமல் அந்த கதாநாயகனை ஹரியாகவே கற்பனை செய்துகொண்டாள். ஹரிக்கு இவ்வளவு காதலா; இவ்வளவு ஆசையா; இவ்வளவு எழுத்துத் திறனா; என்று பக்கத்துக்குப் பக்கம் மெய்சிலிர்த்துப் போனாள்.
கண்ணிலிருந்த தூக்கம் மறைந்து காதல் உதித்தது. சற்றுமுன் அப்பா திருமண பேச்சை எடுத்தது; கதையில் வரும் கதாநாயகன், மனைவியிடம் கொண்ட காதல்; புகுந்த வீட்டார் கதாநாயகி மீது பொழியும் அன்பு என்று எல்லாம் கலந்து அவள் உணர்வுகளைக் கிள்ளியது. இப்படிப்பட்ட திருமண வாழ்க்கையை விட ஒரு பெண்ணுக்கு வேறென்ன பேரானந்தம் கிடைத்துவிட முடியம் எனப் பிரமித்தாள்.
ஹரியின் குடும்பச் சூழ்நிலையைப் பற்றி அரவிந்தன் கூறியவற்றை நினைவுகூர்ந்தவளுக்கு அவன்மேல் பரிதாபம் வந்தது. ‘கனவே கலையாதே’ என்று அவன் பெயர் சூட்டியக் காரணம் இப்போது விளங்கியது.
‘அவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, அவன் கனவுகள் நனவாக உறுதுணையாய் இருந்தால் என்ன?’ யோசித்தவளுக்கு அது காதலா இல்லை அனுதாபமா என்று புரியவில்லை.
அரவிந்தனிடம் மனம்விட்டு பேசினால் தெளிவு கிடைக்கும் என்று தோன்ற, காலையில் வண்டி பஞ்சர் எனச் சாக்குச் சொல்லி வரவைத்திருந்தாள். அவனோ தன் காதலைச் சொல்ல, பேச வார்த்தையின்றி தவித்துப்போனாள் மீரா.
கடவுளிடம் தன் குழப்பத்திற்கு விடை தேடி வந்தவள், இன்னும் அதிகம் குழம்பியவளாய் அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தாள். அன்றைய தினம், தலைக்கு மேல் வேலைகள் இருந்தபோதும், அவளால் எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. கணினியை உயிர்ப்பித்து காத்திருக்கும் அந்த நொடி கூட, தன் நண்பர்கள் பற்றிய சிந்தனைதான்.
அவளை மேலும் சோதனைக்கு உள்ளாக்குவது போல இருந்தது ஹெல்ப் டெஸ்க்கிலிருந்த வந்திருந்த மின்னஞ்சல் கடிதம்; அவள் கேட்டிருந்த ஹரியினுடைய சிஸ்டம் ஆக்ஸஸ் கோட்.
குழம்பிச் சுற்றும் தலையை இருகைகளாலும் அழுத்திப் பிடித்து, மேஜையில் ஊன்றி அமர்ந்தாள். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் சிந்தனையில் கரைந்திருந்தவளுக்கு ஒன்றுமட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது. தான் தெளிவாக முடிவெடுத்தால் மட்டுமே, தன் நண்பர்களிடம் உண்மையாகப் பழக முடியும் என்று புரிந்துகொண்டாள்.
ஹரியின் கணினியை உயிர்ப்பித்தாள். அதிலிருந்து, மேலும் சில கதைகளைச் சேமித்துக்கொண்டாள்.
‘ஒரு வாரம் இவற்றைப் படிக்கலாம். அதற்குப் பிறகும் ஹரியிடம் இதே காதலை உணர்ந்தால் அதை அவனிடம் சொல்லலாம். வெறும் அனுதாபமே என்று தோன்றினால், தன் மனத்தில் நினைத்த அத்தனையும் அரவிந்தனிடம் சொல்லி, அவனையே முடிவெடுக்கச் சொல்லலாம்,’ என்று தீர்மானம் செய்தாள்.
கண் இமைக்கும் நேரத்தில் காதல் மொட்டு துளிர்விட,
தேடி வந்த காதலை மகிழ்ந்து ஏற்று – உற்றத் தோழன்
கரம் கோர்த்துக் காவியங்கள் படைத்தாளா – இல்லை
தேடிச் சென்ற காதலை எட்டிப் பிடித்து – கணவர் தோழன்
கனவுகளை மெய்யாக்கி சரித்திரம் படைத்தாளா – பதில் சொல்லும்
தோழி ‘நண்பர்கள்’ மீது வைத்திருக்கும் அன்பின் ஆழம்…
Please Comment Here