95 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாயிராம்
போக்குவரத்து நெரிசல்களை எல்லாம் கடந்து, ஒரு வழியாக அலுவலக வளாகத்திற்குள் நுழைந்த மீரா, வழக்கமாக வண்டி நிறுத்தும் இடத்தில் ஏதோ பழுதுபார்க்கும் வேலை நடப்பதை கவனித்தாள். அத்தனை தூரம் வந்த அலுப்பில் பெருமூச்சுவிட்டவாறு வேறு காலியிடம் தேடி சுற்றி முற்றி பார்வையைச் சுழலவிட பத்தடி தூரத்தில் ஒன்று தென்பட்டது. அந்த குறுகிய இடத்தில் எப்படியோ வண்டியை நுழைக்க முடிந்ததே தவிர, சைடு ஸ்டாண்ட் போடும் அளவுக்குத் துளியும் இடமில்லை; சென்டர் ஸ்டாண்ட் போட இவளுக்கு வரவில்லை.
வண்டியுடன் மல்லுகட்டி கொண்டிருந்தவள், பின்முதுகில் யாரோ தட்டுவதை உணர்ந்து திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்.
“ஹரி…” பதறியவளிடம், எதுவும் பேசாமல் கையை மட்டும் அசைத்தவன், வெளியே வரச் சொல்லி, இரண்டே நொடியில் வண்டியைத் துல்லியமாக நிறுத்தினான்.
“பாரு மீரா, பையன் எப்படிப் பொறுப்பா வேலை செய்யறான்னு,” மழையில் முளைத்த காளான் போல ஆஜாரான அரவிந்தன் கிண்டல் செய்ய, இருவரையும் பார்த்துப் பேந்தப் பேந்த முழித்தாள் மீரா.
அவர்களும் கிட்டத்தட்ட அதே சமயத்தில் வந்ததால் மீரா வண்டியுடன் போராடுவதை கவனித்திருந்தனர். ஹரி அங்கேயே இறங்க, அரவிந்தன் தன் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு பின்தொடர்ந்தான்.
“நான் மட்டும் உடனே வண்டிய நிறுத்தலேனா, அப்படியே குதிச்சிருப்பான் தெரியுமா?” அரவிந்தன் விடாமல் நண்பனை புகழ்ந்துதள்ள,
“அவனுக்கு அந்த அளவுக்கெல்லாம் என்மேல பாசமில்ல,” ஹரியை முறைத்தபடி, அரவிந்தனுக்குப் பதில் சொன்னாள் மீரா.
மீராவின் எள்ளல், ஹரியின் மௌனம் இரண்டையும் கவனித்த அரவிந்தன், “காதலிக்க ஆரம்பிச்சு முழுசா ஒரு நாள் கூட ஆகல…. அதுக்குள்ள சண்டையா? சலித்துக்கொள்ள,
“இவளுக்கு வேற வேலை இல்லடா!” கண்டுகொள்ளாதே என்றான் ஹரி.
அவர்களே பேசித் தீர்த்துக் கொள்ளட்டும் என்று நினைத்த அரவிந்தனும், “ஆளவிடுங்க சாமி! உங்க சண்டைக்குள்ள நான் வரல,” பெரிய கும்மிடு போட்டு நகர்ந்தான்.
“உனக்கு என்னடி பிரச்சனை?” முறுக்கிக்கொண்டு முன்னே செல்லும் தோழியின் கரம் பிடித்து இழுத்தான் ஹரி.
“உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கா இல்லையா ஹரி?” உறுமியவள், “நீயும் உன் காதல் கடிதமும்!” முகத்தை உம்மென்று வைத்துக்கொண்டு முணுமுணுத்தாள்.
“பிடிக்காம தான் சரின்னு சொன்னேனா?” பதிலுக்கு முணுமுணுத்தவன், அவளிடம் சில விஷயங்களை மனம்விட்டுப் பேச விரும்புவதாகப் புரியவைத்து, மாலை வீட்டிற்குப் போகும் வழியில் பேசிக்கொள்ளலாம் என்றான்.
“உன் சஸ்பென்ஸ் எல்லாம் கதை எழுதுறதோட நிறுத்திக்கோ,” கண்களை உருட்டியவள், கீதா மற்றும் மகேஷிடம் தங்கள் காதல் விவகாரத்தைச் சொல்லிவிடலாமா எனக் குழைந்தாள்.
“உனக்கு இன்னும் என்மேல நம்பிக்கை வரலையா?” அவன் பார்வையால் ஊடுருவ, அதில் உச்சிகுளிர்ந்த பெண் சிட்டெனப் பறந்தாள்.
வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு, மதிய உணவு வேளையில் ஒன்று கூடிய பஞ்ச பாண்டவ நண்பர்கள் வம்புகளுக்கும் கிளுகிளுச் சிரிப்புகளுக்கும் இடையே உணவைக் கொறித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை எங்க புது வீடு கிரகப்பிரவேசம். எல்லாரும் கட்டாயம் வந்திடணும், சரியா?” நால்வரிடமும் பத்திரிக்கை தந்து அன்பாக அழைத்தான் மகேஷ்.
ஹரி, மீரா, அரவிந்தன், கீதா நால்வரும், வீட்டிற்கு ஒற்றை பிள்ளைகள் என்றால், மகேஷ் அக்கா தம்பியுடன் பிறந்தவன். வேலைக்குச் சேர்ந்த ஒரு வருடத்திலேயே, தன் மாமன் மகள் மைதிலியை திருமணம் செய்து கொண்டான். ஆசைக்கு ஒரு மகள், ஆஸ்த்திக்கு ஒரு மகன் என்று பேர் சொல்லும் பிள்ளைகளுடன் அளவான குடும்பம். அவன் தந்தை, தன் உழைப்பில் கட்டிய தனி வீட்டை, இன்று அடுக்குமாடி வீடாக மாற்றி, ‘பிரிந்தும் இணைந்திருப்போம்’ என்று தன் மூன்று பிள்ளைகளுக்கும் சொத்தை பிரித்து தந்திருந்தார். மறுவடிவமைப்பு செய்யப்பட்ட வீட்டின் கிரகப்பிரவேச விழாவிற்கு தான் நண்பர்களை அழைத்தான் மகேஷ்.
“வாழ்த்துக்கள் டா மச்சான்! கண்டிப்பா வரேன்.” அரவிந்தன் பத்திரிக்கையை மடித்தபடி கூற,
“முதலாளியே வரேன்னு சொல்லிட்டான்; எங்களுக்கும் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல,” மீரா அவனைச் சீண்ட, தோழிக்கு ஒத்தூதி கலகலவெனச் சிரித்தான் மகேஷ்.
“பேருக்குத்தான் நான் முதலாளி; யாராவது என்னை மதிக்கிறீங்களா,” இருவரையும் வெட்டும் பார்வையில் வீழ்த்தினான் அரவிந்தன்.
நண்பர்களின் அலப்பறைகளை ஏக்கம் வழிய ரசித்துக்கொண்டிருந்த கீதா, பிரசவத்தை முன்னிட்டு பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்லவிருப்பதால், தன்னால் விழாவில் பங்கேற்க முடியாது என வருந்தினாள்.
இத்தனை சீக்கிரமே விடுப்பு எடுத்தால் பணி நீக்கம் செய்துவிடுவார்களே என மகேஷ் அக்கறையாக வினவ, அவள் உடல் நலனைச் சுட்டிக்காட்டி ஊதிய இழப்புடன் விடுப்பு அங்கீகரித்திருப்பதாக விளக்கினான் அரவிந்தன்.
அவள் பணியிடத்தை நிரப்ப வேறு யாராவது வருகிறார்களா என மகேஷின் விசாரணைகள் மீரா பக்கம் திரும்பியது.
தற்காலிக ஏற்பாடு என்பதால் அது சாத்தியமில்லை என்று அரவிந்தன் மறுத்ததைப் புகார் வாசித்த மீரா,
“எப்படிச் சமாளிக்கப் போகுறேன்னு தெரியலடா,” புலம்பத் தொடங்க,
“அதான் சொன்னேனே டி! உன் டீம் மெம்பர்ஸ்க்குச் சமமா வேலையைப் பிரிச்சுக் கொடுன்னு,” சற்று கறாராகவே இடைபுகுந்த அரவிந்தன், “அதுவும் இப்போ ஹரி நீ சொல்லற எல்லாத்துக்கும் மண்டைய ஆட்டுவானே,” இருவரையும் பார்த்துக் குறும்பாகக் கண்சிமிட்டினான்.
மீரா முகத்தில் ஒரு வெட்கம்; ஹரி முகத்தில் ஒரு புன்னகை; என்று கவனித்த கீதா, “என்னடி நடக்குது இங்க?” தோழியின் தோளினை உலுக்கினாள்.
“அது… அது… ஹரியும் நானும் கல்யாணம் செஞ்சிக்கலாம்னு இருக்கோம்,” என்றவளின் விழிகள் தன்னவனை வருடியது.
“அடிப்பாவி! இது எப்போ நடந்தது? அவன் வேலை செய்யலேன்னு அப்படிப் புலம்புவ. இப்போ எங்கிருந்து வந்தது இந்த காதல், கல்யாணம் எல்லாம்?” வாயைப்பிளந்தாள் கீதா.
நண்பர்கள் மூவரும் சேர்ந்து புதுக் காதல் ஜோடிகளை சரமாரியாக ஓட்ட, வெட்கப் புன்னகைகள், காதல் பரிபாஷைகள், பொய்கோபங்கள் என மீதமுள்ள மதிய உணவு இடைவேளையும் இனிதே நகர்ந்தது.
மாலை தரிப்பிடத்திற்கு வந்தவள் ஹரியிடம் வண்டிச் சாவியை நீட்ட, “நாம அன்னைக்கு மாதிரி பேசிகிட்டே வீட்டுக்கு நடந்து போகலாம்,” என்று அவன் மறுக்கவும், பெண்ணின் முகமெல்லாம் காதலில் மின்னியது.
‘இவங்க லவ் பண்ண, ஆனாவூனா என்னை அம்போன்னு விட்டுட்டு போறாங்களே!’ புலம்பும் சன்னியின் கூக்குரலை காதில் வாங்காமல் சாலையை நோக்கி நடந்தனர்.
மாலை நேரம் என்பதால் இதமான தென்றல் வீசியதே தவிர, அன்றுபோல வெயில் இல்லை. இருவரின் மனமும் ஒத்துப்போனதால் பேச்சில் தயக்கமும் இல்லை.
“நம்ம ஒரு வருஷத்துக்குப் பிறகு கல்யாணம் செஞ்சிக்கலாமா மீரா?” நேரடியாக விஷயத்திற்கே வந்தான் ஹரி.
“நமக்குள்ள காதல் வேணும்னா புதுசா முளைச்சிருக்கலாம் ஹரி. ஆனால் எத்தனை வருஷமா நல்ல நண்பர்களா இருக்கோம்,” திருமணத்தைத் தள்ளிப்போட அவசியமே இல்லையென மறுத்தாள் மீரா.
காரணம் அது இல்லை என மறுத்தவன், “நீ எனக்கு பக்கபலமா இருக்கணும்னு நினைக்கிற மீரா; அதே மாதிரி நான் என் மனைவியா வர விரும்பும் உன்னை நல்ல நிலையில் வச்சி பார்த்துகணும்னு ஆசைப்படறேன்.” என வாஞ்சையாகப் பேசினான்.
அவளோ மௌனமே உருவாய் உடன் நடக்க, அவள் கண்பார்க்க எதிரில் வந்தவன், “நீ எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கன்ற அந்த எண்ணமே, என்னை லட்சியத்தை நோக்கி வேகமா நகர்த்தும் மீரா,” காதலாய் மொழிந்தான்.
அவனுக்காக எத்தனை நாட்கள் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்கத் தயார் எனப் பூரித்தவள், “ஆனால் எனக்கு உன்னோட இந்த லட்சியப் பாதையில் தொடக்கத்துலேந்து பயணம் செய்யணும்னு ஆசைடா. முடிவில் வந்து சொகுசா சேர்ந்து வாழ மட்டுமில்ல,” சுகதுக்கம் இரண்டிலும் பங்கு வேண்டுமென்றாள்.
இப்போது மௌனம் சாதிப்பது அவன் முறையானது.
சிந்தனையில் கரைந்த அவன் கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டவள், “வெளி உலகத்துக்குத் தான் இந்த கல்யாணம், தாலி எல்லாம். என் அன்பு உனக்கு மட்டும் தெரிஞ்சா போதும். நீ வேலையை ராஜினாமா செஞ்சிட்டு எழுதறதுல மட்டும் கவனம் செலுத்து,” என்றாள்.
“இல்ல மீரா!” வெடுக்கெனக் கைகளைத் திருப்பிக்கொண்டவன், எழுத்தில் பிடிமானம் வரும்வரை வங்கி வேலையை ராஜினாமா செய்யும் எண்ணமே இல்லை என அழுத்திக் கூறினான்.
“உனக்கு உன் மேலயே நம்பிக்கை இல்லையாடா?” மீரா வெடிக்க,
தன்னம்பிக்கைக்கும் அதீத நம்பிக்கைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது என அவனும் அவளுக்கு இணையாக எகிறினான்.
பணிச்சுமையும் லட்சியப் பாதைக்குத் தேவையான உழைப்பு அவன் உடல் நலத்தை உலுக்கும் என அவள் ஆதங்கம் கொள்ள,
“அதுக்கு, நீ என்னை பிழுஞ்சு வேலை வாங்காமல் இருந்தாலே போதும்,” கண்களில் குறும்பு மின்ன அவள் காதில் கிசுகிசுத்தான்.
அவன் பேச்சில் மயங்கியவள், “சரி பார்த்துக்கலாம்! அதுக்குன்னு என்கிட்ட எந்தச் சிறப்பு சலுகையும் எதிர்பார்க்க கூடாது புரிஞ்சுதா,” ஆள்கட்டி விரலை உயர்த்திக் காட்டி கண்சிமிட்டினாள்.
“அடீங்க!”
செல்லமாகக் கை ஓங்கியவனிடமிருந்து தப்பித்தவள் முன்னே நடந்துகொண்திருந்த வயதில் முதிர்ந்த ஒரு பெண் மேல் சரிந்தாள். அப்பெண்மணி இவளை மேலும் கீழும் பார்க்கவும், இவள் பதிலுக்கு அசடுவழியவும், சிர்ப்பை அடக்க முடியாமல் ரசித்து நின்றான் ஹரி.
இருக்கும் இடம் உணர்ந்து அடக்கிவாசித்தவர்கள் கொஞ்சம் தூரம் அமைதியாக நடந்தனர்.
“சரி, எப்போ பதிப்பிக்கும் வேலையைத் தொடங்க போறீங்க எழுத்தாளரே?” செல்லம் கொஞ்சினாள் மீரா.
“சீக்கிரமே மீரா!” என்றவன், வங்கியில் தன் பெயரில் தனிநபர் கடன் வாங்க அரவிந்தன் ஏற்பாடுகள் செய்துவருவதாக விளக்கினான்.
கடன், வட்டி என அவதிப்படாமல் தன்னிடமிருக்கும் சேமிப்புப் பணத்தை உபயோகிக்கச் சொல்லி மீரா மறுவழி சொல்ல, கண்ணியத்திற்குப் பெயர்போனவன் மறுக்க, இருவருக்கும் இடையிலான வாக்குவாதம் மீண்டும் சூடுப்பிடித்தது.
“உனக்கு என்னைக் கல்யாணம் செய்துக்க இஷ்டமா இல்லையா ஹரி? இல்லேனா இப்பவே சொல்லு; எப்பவும் போல நல்ல நண்பர்களாவே இருந்திடலாம்,” பொரிந்தவள் நடுரோட்டில் அப்படியே நின்றாள்.
கடந்து செல்பவர்களின் பார்வை எல்லாம் தங்கள் மீது படுவதை உணர்ந்தவன், அவள் கையை பிடித்து ஒரு ஓரமாய் இழுத்தான்.
“இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படிக் கோபப்படுற?” அவனுக்கும் பொறுமை எல்லையைக் கடந்தது.
“பின்ன என்ன ஹரி! கல்யாணம், வேலன்னு நான் சொன்ன திட்டம் எல்லாத்துக்கும் ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லித் தட்டிக்கழிச்கிட்ட. சரி, அதுல நியாயம் இருக்கேன்னு நானும் ஏத்துக்கிட்டேன். ஆனால் நம்மகிட்ட பணம் இருக்கறப்ப, நீ வெளியில வட்டிக்குத்தான் வாங்குவேன்னு சொல்லற; உன் பணம்னு பிரிச்சுப் பேசுற,” நொந்தவள்,
“ஒரு பெண்ணை சார்ந்து இருக்கக் கூடாதூன்னு உன் சுயகௌரவம் தடுக்குதா?” ஆற்றாமையுடன் வினவினாள்.
காதல் மயக்கத்தில் வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களை மறந்து பிதற்றுகிறாளே என நொந்தவன் அவளைச் சமாதானம் செய்ய வழித்தெரியாமல் அமைதியாக நடந்தான்.
அது புரியாமல், “உன்னைக் காயப்படுத்தணும்னு அப்படிச் சொல்லல ஹரி,” மன்னிப்பை யாசித்தவளோ, “நீ என்னைத் திருமணம் செய்துக்க சம்மதம் சொல்லலேனாலும், ஒரு தோழியா அந்தச் சேம்பிப்புப் பணத்தைக் கொடுத்திருப்பேன்…” இடைநிறுத்தி, உன் எழுத்துத் திறனுக்கு ஒரு காணிக்கையா!” அடிமனத்திலிருந்து உரைத்து அவன் பதிலுக்குக் காத்திராமல் தனியே நடந்தாள்.
மீரா சொன்னவற்றை மனத்தில் அசைபோட்ட வண்ணம் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான் ஹரி. அவள் தன்மேல் வைத்திருக்கும் கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையை எண்ணி அஞ்சினான் என்றாலும், அவள் அன்பை கொச்சைப்படுத்தவும் மனம் வரவில்லை.
“உங்க அப்பா அம்மா கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டுப் பணத்த வாங்கிக்குறேன் மீரா,” அவன் மெல்லிய குரலில் தன் முடிவைச் சொல்ல,
“என்னன்னு சொல்லி?” பதறி நின்றாள் பாவை.
உள்ளதை உள்ளப்படி சொல்லிவிடலாம் என அவன் அலட்டலே இல்லாமல் பதில்கூற,
“அதெல்லாம் வேண்டாம். அவங்க என் கணக்குவழக்குல எல்லாம் தலையிடறதே இல்ல; சன்னி கூட நானேதான் யோசிச்சு வாங்கினேன்,” தனக்கு வீட்டிலிருக்கும் சுதந்திரத்தைப் பற்றி பெருமையடித்தாள்.
“அது அவங்களுக்கு உன்மேல இருக்குற நம்பிக்கை மீரா. நீ எப்பவும் பக்குவமா யோசிச்சு முடிவெடுப்பேன்னு நம்புறாங்க. அந்த நம்பிக்கை உடையாம இருக்கணும்னா, நம்ம விஷயத்தை வீட்டுல சொல்றதுதான் சரி,” திட்டவட்டமாக உரைத்தான் ஹரி.
முற்போக்கு சிந்தனை கொண்ட தன் பெற்றவர்கள் மறுப்புச் சொல்லமாட்டார்கள் என்று மலையளவு நம்பிக்கை இருந்த போதிலும் அவளால் எதிர்மறையாகச் சிந்திக்காமலும் இருக்க முடியவில்லை.
“நாம பேசிப் புரியவைப்போம்; அவங்க புரிஞ்சிக்குற வரைக்கும் காத்திருப்போம்,” ஹரி நம்பிக்கையூட்டியும் அவள் தயங்கினாள்.
“அவங்களுக்கு சந்தர்ப்பமே கொடுக்காம, தப்பா யோசிக்கக் கூடாது மீரா,” பெருமூச்சுவிட்டவன், “அவங்களோட நல்லுறவு நம்ம திருமண வாழ்க்கைக்கு ரொம்ப முக்கியம் மா,” கெஞ்சலாகப் பேச,
“சரி எழுத்தாளரே! பொண்ணு கேட்டு எப்ப வரப்போறீங்க?” புருவங்களை ஏற்றி இறக்கி குறும்பு செய்தாள்.
“நாளை மறுநாள் வரேன். அதுக்குள்ள ஹரி வல்லவர், நல்லவருன்னு உன் அப்பா அம்மாகிட்ட சொல்லிவை,” அவனும் கன்னத்தில் குழிவிழ கண்சிமிட்டினான்.
“ம்ம்!!! உலகத்துலேயே காதலிக்க ஆரம்பிச்சு நாலே நாளுல வீட்டுல சொல்ற காதல் ஜோடிகள் நாமளாத்தான் இருப்போம்,” சலித்து கொண்டவள்,
“சரி, என்ன சொல்லணும்னு நீங்களே எழுதி கொடுத்துடுங்க எழுத்தாளரே; அதை அப்படியே படிச்சு காட்டிடறேன்,” என வம்புசெய்தாள்.
“அடீங்க!” ஹரி செல்லமாக கை ஓங்க, இம்முறை தப்பித்துச் செல்லாமல், கண்கள் படபடக்க, அகம் நுழைந்தவனின் தோளில் சாய்ந்தாள் மீரா.
ஒளிவுமறைவு இன்றி பேசிப் பழகுவதே – குடும்ப
ஒற்றுமையின் ஆணிவேர் எனக்கூறி – புரிதலோடு
ஒன்றி உறவாட விரும்பும் இவன் பாசத்தை,
ஒருமித்த மனத்துடன் போற்றி வாழ்த்தினார்களா – பதில் சொல்லும்
பெற்றவர்கள் மகள் மீது வைத்திருக்கும் அன்பின் ஆழம்….
Please Comment Here