75 hits
ஓம் ஸ்ரீ சாய்ராம்
அந்த மாதத்தின் செலவுகளுக்காக மகன் தன் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தியிருந்த சொற்பத் தொகையைக் கண்டு நொந்துபோனார் சரவணன்.
நாற்பது வருடங்களாகப் பார்த்துப் பார்த்துக் குடும்ப நிர்வாகம் செய்துவந்த போதும் பணப் பற்றாக்குறையில் பிறர் கையை எதிர்பார்த்து இருக்கிறேனே என, பால்கனியின் சாய்வு நாற்காலியில் தலைசாய்த்து கண்களை இறுகமூடி பெருமூச்சுவிட்டவரின் நினைவலைகள் பணி ஓய்வு பெற்ற நாளை நோக்கி பின்னோக்கிப் பயணித்தது.
இருபது வயதில் ஒரு பிரபலமான பல்பொருள் அங்காடியில் கணக்காளராகச் சேர்ந்து, படிப்படியாகப் பதவி உயர்வுகள் பெற்று, அங்காடியின் தலைமை அதிகாரியாகப் பணியாற்றி வந்தவர், நாற்பது ஆண்டுகள் சேவைக்குப் பின் தக்க மரியாதைகளுடனும், சன்மானங்களுடனும் பணி ஓய்வு பெற்றிருந்தார்.
மீதி காலத்தை, மனையாளுடன் ஷேத்திராடம் பயணங்கள் செய்தபடி ஓட்ட விரும்பியவருக்கு, அவர் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் புதிய பொறுப்பைத் தந்தார் அவர் தர்மபத்தினி சாருலதா.
தாளாத வயிற்று வலியால் அவதியுற்ற சாருலதாவிற்கு, சிறுநீரக கோளாறு என்று கண்டறியப்பட்டு, பொருத்தமான உறுப்பு தானம் கிடைக்கும் வரை வாரத்திற்கு ஒருமுறை கட்டாயம் டயாலிசிஸ் செய்துவர வேண்டுமென மருத்துவர்கள் முத்திரைக் குத்தினர்.
மனையாள் குணமடைந்தால் போதும் என்பதைத் தவிர வேறு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாத சரவணன், வங்கிச் சேமிப்புகள் அனைத்தையும் தண்ணீராகச் செலவழித்தார்.
தக்க நேரத்தில் உறுப்பு தானம் கிடைக்காமல் போக, மனையாளின் உடல்நலம் தீவிரமாகி வாரம் ஒருமுறை செய்துவந்த டயாலிசிஸ், வாரத்திற்கு மூன்றுமுறை என அதிகரித்து, மனவுளைச்சலுடன் பணம் நெருக்கடியும் கூடியது. அப்போதும் தளரவில்லை அவர். பென்ஷன் தொகை மொத்தத்தையும் துடைத்தார்.
அதன் பின்னும் மகனிடம் உதவிக் கேட்டுத் தொல்லைக் கொடுக்க விரும்பாமல், அதிகரிக்கும் சாலை நெரிசலில் தன்னால் இனி வாகனத்தைச் செலுத்த முடியாது எனப் பொய்சொல்லி மழுப்பி, ஆசை ஆசையாக வாங்கியிருந்த மாருதி ஸ்விஃப்டை விற்கத் துணிந்தபோதுதான் சாருலதா அவர் சங்கடத்தை உணர்ந்தார்.
மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியாற்றி வரும் மகன் அர்ஜுனுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் மூலம் பணம் கிடைக்கும் என்று நினைவூட்டி அவர் தயக்கத்தைக் களைந்தார்.
காப்பீட்டுத் தொகை, சிறுநீரக அறுவை சிகிச்சைக்கு மட்டுமே செல்லுபடியானது. சிகிச்சைக்குப் பின்னான மருந்துகளுக்கான தொகையும் பரிசோதனைகளின் விலைகளும் மாதம்தோறும் வற்றாத நீரென ஊற்றெடுக்க, மேலும் மகனின் கையை எதிர்பார்க்க வேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டார் சரவணன்.
சொந்த வீடு வாங்கும் ஆசையில் முன்பணம் சேமித்து வந்த அர்ஜுனோ, அம்மாவின் எதிர்பாராத மருத்துவச் செலவுகளினால் தள்ளிப்போய்க்கொண்டிருக்கும் தன் கனவு இல்லத்தைப் பற்றிய முணுமுணுப்புகளுடனே பண உதவி செய்து வந்தான்.
சில மாதங்களில் வந்த பொங்கல் பண்டிகை அன்று பொங்கல் பானையுடன் அர்ஜுனின் புலம்பல்களும் நுரைத்துப் பொங்கியது.
பண்டிகை கொண்டாட ஒன்றுகூடியிருந்த சொந்த பந்தங்களில், ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்து வந்த அர்ஜுனின் ஒன்றுவிட்ட தம்பி, புது வீடு வாங்கும் திட்டத்தைப் பற்றி வினவ,
“எங்கடா! கடைசி வரைக்கும் வாடகை வீட்டிலேயே காலத்தைத் தள்ளணும்னு என் தலைல எழுதி வச்சிருக்கு,” ஒரு குரல் அழுதான் அர்ஜுன்.
‘நம்ம வீட்டுப் பிள்ளை அல்லவா அர்ஜுன்!’ பரிதாபம் கொண்ட வீட்டின் மூத்தவரான அர்ஜுனின் பெரியப்பா, சாருலதாவின் சிகிச்சைக்காக லட்சம் ரூபாய் தர முன்வந்தார்.
கைமாத்தாகத் தர இயலும் என சித்தப்பா தெளிவாகக் கூறிவிட, ஒப்பந்தம் போடாத குறையாக, தவணை முறையில், ஆறு மாதங்களுக்குள் திருப்பித் தந்துவிட வேண்டுமென முகத்திற்கு எதிரே கூறியிருந்தார் அத்தை.
உடன்பிறந்தவர்களின் உதவியைப் புறம்தள்ளவும் முடியாமல், மகனின் விருப்பம் அறியாமல் பதில்சொல்லவும் முடியாமல் தயங்கிய சரவணன், மகனைத் தவிப்புடன் நோக்கினார்.
“உங்க இஷ்டம் ‘ப்பா,” அர்ஜுனின் தோரணையை, சரவணன் பணிவு என்று அர்த்தம் கொண்டதுதான் தவறுகளின் ஆரம்பமானது.
உறவினர்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட பணத்தைத் திருப்பித் தர மகன் உதவுவான் என்ற பெரும் நம்பிக்கையில் அவர்களின் உதவியை ஏற்றிருந்தார் சரவணன்.
ஆனால் அர்ஜுனோ, வீடு வாங்கும் திட்டத்தில் தீவிரமாக இறங்கினான். ஐம்பது மாடிகள் கொண்ட அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் கடைசி தளத்தில் குருவிக்கூடு என விளங்கிய எழுநூறு சதுரடி பரப்பளவு கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு அறை வீட்டின் வரைப்படங்களைக் காட்டி, அதன் விலை அறுபது லட்சங்கள் என்றதும் திகைத்துப் போனார் மனிதர்.
மறுநாளே, மகனும் மருமகளும் வீட்டை முன்பதிவு செய்த பத்திரங்களுடன் வந்து ஆசிர்வாதங்கள் வாங்க, அனுமதிக்கும் அறிவிப்புக்குமான வித்தியாசத்தை உணர்ந்தார்.
புதுமனை புகுவிழா, புது வீட்டில் குடியேறுதல் என அடுத்தடுத்த வேலைகளையும் அர்ஜுன் ஜரூராக நடத்தினான்.
தங்கை தந்த ஆறு மாத கால அவகாசம் நெருங்கும் நிலையில்,
“அத்தைக்கு அடுத்த மாசம் முப்பதாயிரம் திருப்பித் தரணும் அர்ஜுன்…” தயங்கித் தயங்கி நினைவூட்டினார் சரவணன்.
“ஹான் தந்துடுங்க ‘ப்பா,” மகன் சர்வசாதாரணமாகப் பதிலுரைத்திருந்தான்.
“இப்படிச் சொன்னா எப்படிடா,” வார்த்தைகள் தொண்டை குழியில் சிக்கிக்கொண்டது அவருக்கு.
“கடன் வாங்கணும்னு நீங்கதானே ‘ப்பா முடிவெடுத்தீங்க,” அர்ஜுன் அழுத்தமாக குத்திக்காட்ட,
“ஆமாம்ப்பா, ஆனால் எல்லா செலவுகளுக்கும் உன் கையைத்தானே எதிர்பார்த்திருக்கேன்,” இயலாமையில் கூனிக்குறுகி நின்றார் சரவணன்.
“அப்படின்னா மாசாமாசம் நான் தந்த பணத்துல கடனை அடைக்க கொஞ்சமாவது ஒதுக்கி வச்சிருக்க வேண்டியதுதானே ‘ப்பா! எல்லாத்தையும் செலவழிச்சிட்டு திடீர்ன்னு வந்து இத்தனை பெரிய தொகை கேக்குறீங்களே,” சிடுசிடுத்தவனிடம் மேற்கொண்டு பேச்சுக் கேட்டுக்கொள்ள விரும்பாதவர், தனது மாருதி ஸ்விஃப்டை விற்கத் தீர்மானித்தார்.
கண் பார்த்தே உள்ளத்தைப் படிக்கும் அவர் மனையாள் இம்முறையும் குறுக்கே நிற்க தவறவில்லை.
“எனக்கு மட்டும் ஆசையாடி! வண்டி சுத்தமா மைலேஜே தர மாட்டேங்குது. புது மாடல் வாங்கிக்கலாம்,” சமாளித்தார் சரவணன்.
வண்டி விற்ற பணத்தில் தங்கை, தம்பி இருவருக்கும் கடனைத் திருப்பித் தந்தார் சரவணன். ஆனால் ஜான் ஏறினால் முழம் சறுக்கும் என்ற ரீதியில், ஆட்டோ, டாக்சி எனப் போக்குவரத்துச் செலவுகள் பெட்ரோல் கட்டணத்தைக் காட்டிலும் மூன்று மடங்காகியது.
பெரியப்பாவுக்குத் திருப்பித் தரும் கடன்தொகை மட்டும்தான் மீதம் என மகனிடம் மெல்லமாக எடுத்துரைத்த சரவணன், அதற்கு மட்டும் கைகொடுத்து உதவுமாறு தன்மையாகக் கேட்டுக்கொண்டார்.
கறார்ப் பேர்வழிகளான அத்தையையும் சித்தப்பாவையும் அப்பாவே சமாளித்துவிட்டார் என மனத்தில் கணக்கிட்டவன்,
“அடுத்த ரெண்டு மாசத்துக்கு முடியாது ‘ப்பா. குழந்தைங்க ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்டணும். அதுக்கப்புறம் பார்க்கலாம்,” என்றிருந்தான்.
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்னும் வீட்டுக் கடன் வட்டி அதிகரித்துவிட்டது, வாகனத்தைப் பழுதுபார்க்கும் செலவுகள் என அவன் அப்பாவியாக முகம்வைத்துக்கொண்டு காரணங்களை அடுக்க, சரவணனால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.
அண்ணனிடமிருந்து கடன் வாங்கி விளையாட்டுப்போல இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டதே என்ற குற்றவுணர்வில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தவரின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பியது,
“தாத்தா! தாத்தா! உன் கையைக் காட்டு,” என்ற பேரப்பிள்ளைகளின் கூக்குரல்.
பேரன் பேத்தி இருவரும் அவர் வலதுகை மணிக்கட்டில் கைக்கடிகாரம் கட்டுவதற்கு நான் நீ என்று போட்டிப்போட,
“என்னடா தங்கம் செய்யறீங்க,” பாசம் ததும்ப வினவினார்.
குழந்தைகள் பதிலுரைக்கும் முன், “இதெல்லாம் விளையாட்டுச் சாமான் இல்லன்னு உங்களுக்கு எத்தனைமுறை சொல்றது,” அர்ஜுன் குழந்தைகளை அதட்டி, கடிகாரத்தைக் கைப்பற்றி செல்ல,
“அப்பா மட்டும் எப்பப்பாரு ஆப்பிள் வாட்ச்ல சிரி கிட்ட பேசுறாரு தாத்தா,” சரவணனின் காதில் கிசுகிசுத்தாள் பேத்தி.
‘ஆப்பிள் வாட்ச்சா!’ அது கிட்டத்தட்ட ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கள் ஆகுமே எனக் கணக்கிட்டவர், அதை இயக்க, அதுக்குத் தோதான ஐஃபோன் வேண்டுமே என நினைக்கயில்,
“வாட்ச் போரிங்க் தாத்தா! ஐஃபோன்ல எத்தனை கேம்ஸ் இருக்குத் தெரியுமா. கேன்டி க்ரஷ் நாலு மாசமா விளையாடியும் இருபது லெவல் தாண்ட முடியல,” புகார் வாசித்த பேரன், சரவணனின் ஐயங்களையும் சேர்த்துக் களைந்தான்.
அத்தியாவசிய செலவுகள் கழுத்தை நெரிக்கிறது எனக் கூறிவிட்டு, மகன் அலைபேசிக்கும், கைக்கடிகாரத்திற்கும் லட்சக்கணக்கில் செலவழித்திருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை அவரால்.
“பெரியப்பாவுக்குத் தர வேண்டிய பணத்தைத் திருப்பித் தந்துட்டு, இதெல்லாம் வாங்கிட்டு இருக்கலாமே அர்ஜுன்,” பொங்கிய சினத்தை அடக்கியபடி தன்மையாகவே வினவினார்.
“ஏன்ப்பா எப்பப்பாரு பணம், கடன், செலவுன்னு பேசிப்பேசி நச்சரிக்குறீங்க,” கடுகடுத்தவன், வெளியே புறப்பட பரபரக்க,
“பேசாம!!!” குரலை உயர்த்திய சரவணன், “உங்க பெரியப்பாகிட்ட கடன் வாங்கி ரெண்டு வருஷமாச்சுடா. அதைத் திருப்பித்தராம இப்படித் தாம்தூம்ன்னு செலவழிச்சிட்டு இருக்கிறது நல்லாவா இருக்குது?” கொந்தளித்தார்.
“அதான் அவர் முடிஞ்சபோது கொடு; திருப்பித் தரலேனாலும் பரவாயில்லன்னு சொல்லிருக்காருல. நீங்க ஏன் இவ்வளவு மெனக்கெடுறீங்க,” எதிர்த்துப் பேசியவனின் உண்மை சுயரூபத்தைக் கண்டுகொண்ட சரவணன் பேதலித்துப் போனார்.
தந்தையின் வாயை அடைத்துவிட்டதாகத் தலைக்கனம் தலைக்கேறிய அர்ஜுன், குழந்தைகள் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, “நான் அம்மாவை ஆஃபிஸ்லேந்து அழைச்சிட்டு ஷாப்பிங்க் போயிட்டுவர நைட் ஒன்பது மணியாகிடும்.
பாட்டி வந்ததும் சமத்தா சாப்பிட்டுத் தூங்கணும்,” அவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதுபோல, தந்தைக்குத் தகவல் சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.
கோயிலில் இருந்து திரும்பி வந்த சாருலதா, முழுக்கை சட்டை பேன்ட், எனத் தயாராகி காத்திருக்கும் கணவரை கேள்வியாகப் பார்த்தார்.
“என் நண்பன் கிரி கூப்பிட்டு இருந்தான் ‘ம்மா. அவன் கம்பனில ஒத்தாசை செய்யச் சொல்றான். எனக்கும் வீட்டுலேயே இருந்து போர் அடிக்குது. அதான் ஒரு எட்டுப் பார்த்துட்டு வரலாம்னு இருக்கேன்,” கடந்த ஒருமணி நேரத்தில் எடுத்திருந்த பெரும் முடிவுகளை மனையாளிடம் பட்டும்படாமல் பகிர்ந்தார் சரவணன்.
பணிபுரிவதில் கணவர் காட்டும் ஈடுபாட்டையும், உற்சாகத்தையும் பல வருடங்களாக அருகிலிருந்து பார்த்து வந்தவர், அவர் முடிவுக்குப் பேருவகையுடன் சம்மதம் சொல்லி, திருநீறு பிரசாதத்தை நெற்றியில் பூசி நல்வாழ்த்துத் தெரிவித்தார்.
பேரக்குழந்தைகள் இருவரும், “எனக்கும் எனக்கும் பாட்டி,” என சாருலதாவிடம் குழைய, பூரிப்புடன் அவர்கள் நெற்றியில் திருநீறுப் பூசி,
“சாமிகிட்ட என்ன சொல்லணும்,” என்றார்.
டான்னென்று கண்களை இறுக மூடிக்கொண்ட கூப்பிய கரங்களுடன்,
“முருகன் துணை. நல்லதே செய்வேன்; நல்லதே நினைப்பேன்; எப்பவும் பொய் சொல்லமாட்டேன்; திருடமாட்டேன்!” ஒருசேர ராகமாய்ப் பாட, வாய்கொள்ளா புன்னகையுடன் குழந்தைகளின் கன்னங்களை வழித்து திருஷ்டி எடுத்தார் சாருலதா.
மனையாளின் முகத்தில் மின்னும் பூரிப்பை விரக்திச் சிரிப்புடன் ரசித்த சரவணன், “பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்படக்கூடாதுன்னும் சேர்த்துச் சொல்லிக்கொடு சாரு,” பிள்ளைக்குக் கற்றுத்தர மறந்த பாடத்தை, பேரப்பிள்ளைகளுக்குப் போதித்தார்.
Please Comment Here